Бози ин чаҳ шӯришаст ки дар халқ олам аст

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

Бози ин чаҳ навҳа ва чаҳ азо ва чаҳ мотам аст

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

Бози ин чаҳ растхез азимаст каз замин

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

Бе нафхи сувари хостаҳ то арш аъзам аст

بی‌ نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

Ин субҳи тира боз дамид аз куҷо казу

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو

Кори ҷаҳону халқи ҷаҳони ҷумла дар ҳам аст

کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

Гуё тулӯъ мекунад аз мағриби офтоб

گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب

Кошўб дар тамомии заррот олам аст

کآشوب در تمامی ذرات عالم است

Гар хўонмши қиёмати дунё баъӣд нест

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست

Ин растхези ом ки номаш муҳаррам аст

این رستخیز عام که نامش محرم است

Дар боргоҳи қудс ки ҷой малол нест

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

Сарҳои қудсёни ҳама бар зонуӣ ғам аст

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

Ҷину малик бар одамиён навҳа ме кунанд

جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنند

Гуё азои ашрафи авлод одам аст

گویا عزای اشرف اولاد آدم است

Киштии шикасти хӯрдаи тӯфони Карбало

کشتی‌شکست‌خوردهٔ طوفان کربلا

Дар хоку хӯни тапидаи майдони Карбало

در خاک و خون تپیدهٔ میدان کربلا

Гар чашми рӯзгор бар ӯ фош ме гирист

گر چشم روزگار بر او فاش می‌گریست

Хӯн май гузашт аз сари айвони Карбало

خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا

Нагирифт дасти даҳри гулобӣ ба ғайри ашк -

نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک-

Зони гул ки шуд шукуфта ба бустони Карбало

زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا

Аз оби ҳам музоиқа карданд кӯфӣон

از آب هم مضایقه کردند کوفیان

Хуш доштанд ҳурмати меҳмони Карбало

خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

Буданд деву дади ҳамаи сероб ва мемакед -

بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید-

Хотам , зи қаҳти оби сулаймони Карбало

خاتم، ز قحط آبْ سلیمان کربلا

Зон ташнагон ҳануз ба Айюқ ме расад

زان تشنگان هنوز به عَیّوق می‌رسد

Фарёди алътши зи биёбони Карбало

فریاد العطش ز بیابان کربلا

Оҳ аз дамӣ ки лашкар аъдо накарда шарм

آه از دمی که لشکر اعدا نکرده شرم

Карданд рӯ ба хаймаи султони Карбало

کردند رو به خیمهٔ سلطان کربلا

Коши он замони сродқи гардун , нигун шудӣ

کاش آن زمان سرادقِ گردون، نگون شدی

Венаи харгаҳи блндстўн , бесутун шудӣ

وین خرگه بلندستون، بی‌ستون شدی

Коши он замони даромадӣ аз кӯҳ то ба кӯҳ -

کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه-

Сайли сияҳ ; ки рӯй замин , қиргўн шудӣ

سیل سیه؛ که روی زمین، قیرگون شدی

Коши он замони зи оҳи ҷаҳони сӯзи аҳли байт

کاش آن زمان ز آه جهان‌سوز اهل بیت

Як шуъла , барқи хирмани гардун дун шудӣ

یک شعله، برقِ خرمنِ گردونِ دون شدی

Коши он замон ки ин ҳаракат кард осмон

کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان

Симоби вори гӯии замин , бесукӯн шудӣ

سیماب‌وارْ گویِ زمین، بی‌سکون شدی

Коши он замон ки пайкар ӯ шуд даруни хок

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک

Ҷони ҷаҳонёни ҳама аз тан бурун шудӣ

جان جهانیان همه از تن برون شدی

Коши он замон ки киштии оли набии шикаст

کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست

Олам , тамоми ғарқаи дарёӣ хӯн шудӣ

عالم، تمامْ غرقهٔ دریای خون شدی

Гар интиқоми он нФтодӣ ба рӯзи ҳашар

گر انتقام آن نفتادی به روز حشر

Бо ин амали муомилаи даҳр чун шудӣ

با این عمل معاملهٔ دهر چون شدی

Бар хон ғам чу оламёнро сало заданд

بر خوانِ غم چو عالمیان را صلا زدند

Аввали сало ба силсила анбиё заданд

اول صلا به سلسلهٔ انبیا زدند

Навбат ба авлиё чу расед , осмон тапид

نوبت به اولیا چو رسید، آسمان تپید

Зон зарбатӣ ки бар сари шер худо заданд

زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

Он дар ки Ҷабраили амин буд ходимаш -

آن در که جبرئیلِ امین بود خادمش-

Аҳли ситам , ба паҳлавӣ хиролнсо заданд

اهل ستم، به پهلوی خیرالنسا زدند

Пас оташии зи ахгари алмоси реза ҳо

پس آتشی ز اخگرِ الماس‌ریزه‌ها

Афрӯхтанд ва дар ҳасан Муҷтабо заданд

افروختند و در حسن مجتبی زدند

Вонгаҳи сродқӣ ки малик муҳаррамаш набӯд

وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود

Канданд аз Мадина ва дар Карбало заданд

کندند از مدینه و در کربلا زدند

Вази тешаи ситеза дар он дашт , кӯфӣон -

وز تیشهٔ ستیزه در آن دشت، کوفیان-

Баси нахлҳо зи гулшани оли ъабо , заданд

بس نخل‌ها ز گلشن آل عبا، زدند

Пас зарбатӣ казон ҷигар Мустафо дарид

پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید

Бар ҳалқи ташнаи халаф Муртазо заданд

بر حلق تشنهٔ خَلَفِ مرتضی زدند

Аҳли ҳарами даридаи гиребон , гушӯдаи мӯ

اهل حرم دریده گریبان، گشوده مو

Фарёд бар дар ҳарам кибриё заданд

فریاد بر درِ حرم کبریا زدند

Чун хӯни зи ҳалқи ташна ӯ бар замин расед

چون خون ز حلق تشنهٔ او بر زمین رسید

Ҷӯш аз замин ба зрўаҳи арш барин расед

جوش از زمین به ذروهٔ عرش بَرین رسید

Наздик шуд ки хона имон шавад хароб

نزدیک شد که خانهٔ ایمان شود خراب

Аз баси шикастҳо ки ба арқон дайн расед

از بس شکست‌ها که به ارکان دین رسید

Нахли баланд ӯ , чу хасон бар замин заданд -

نخلِ بلندِ او، چو خسان بر زمین زدند-

Тӯфон ба осмони зи ғубор замин расед

طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید

Бод , он ғубор чун ба мазори набии расонад

باد، آن غبار چون به مزار نبی رساند

Гирд аз Мадина бар фалак ҳафтумин расед

گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید

Якбораи ҷома дар хами гардун , ба нил зад -

یکباره جامه در خُمِ گردون، به نیل زد-

Чун ин хабар ба исо гардун нишин расед

چون این خبر به عیسیِ گردون‌نشین رسید

Пар шуд фалаки зи ғулғула чун навбати хурӯш -

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش-

Аз анбиё ба ҳазрати рӯҳ аломин расед

از انبیا به حضرت روح‌الامین رسید

Кард ин хаёли ваҳми ғалати кор , кони ғубор -

کرد این خیالْ وهمِ غلط‌کار، کان غبار-

То домани ҷалоли ҷаҳон офарин расед !

تا دامنِ جلالِ جهان‌آفرین رسید!

Тарсами ҷазои қотил ӯ чун рақам зананд

ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند

Якбора бар ҷаридаи раҳмат қалам зананд

یکباره بر جریدهٔ رحمت قلم زنند

Тарсами казин гуноҳ , шафиъони рӯзи ҳашар

ترسم کزین گناه، شفیعانِ روز حشر

Доранд шарм каз гунаҳи халқ дам зананд

دارند شرم کز گنه خلق دم زنند

Дасти итоби ҳақ , ба дар ояд зи остин

دستِ عتابِ حق، به در آید ز آستین

Чун аҳли байт , даст дар аҳл ситам зананд

چون اهل بیت، دست در اهل ستم زنند

Оҳ аз дамӣ ки бо кафани хӯни чикони зи хок

آه از دمی که با کفن خون‌چکان ز خاک

Оли алӣ чу шуълаи оташ илм зананд

آل علی چو شعلهٔ آتش علم زنند

Фарёд аз он замон ки ҷавонони аҳли байт

فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت

Гулгуни кафан , ба арсаи маҳшар қадам зананд

گلگون‌کفن، به عرصهٔ محشر قدم زنند

Ҷамъӣ ки зад баҳами сафашони шӯри Карбало -

جمعی که زد بهم صفشان شورِ کربلا-

Дар ҳашар , сафи занон , сафи маҳшар баҳам зананд

در حشر، صف‌زنان، صف محشر بهم زنند

Аз соҳиби ҳарам чаҳ таваққуъ кунанд боз

از صاحب حرم چه توقع کنند باز

Он нокасон ки теғ ба сайд ҳарам зананд ?

آن ناکسان که تیغْ به صیدِ حرم زنند؟

Рӯзӣ ки шуд ба найзаи сари он бузургвор

روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار

Хуршеди србрҳнаҳи баромади зи кӯҳсор

خورشیدْ سربرهنه برآمد ز کوهسار

Мавҷӣ ба ҷунбиш омад ва бархест кӯҳи кӯҳ

موجی به جنبش آمد و برخاست کوهْ کوه

Абрӣ ба бориш омад ва бигирист зори зор

ابری به بارش آمد و بگریست زار زار

Гуфтӣ тамом зилзила шуд хоки мутмаин

گفتی تمامْ زلزله شد خاکِ مطمئن

Гуфтӣ фитод аз ҳаракати чарх бе қарор

گفتی فتاد از حرکت چرخِ بی‌قرار

Арши он замон ба ларза даромад ки чархи пер

عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخِ پیر

Афтод дар гумон ки қиёмат шуд ошкор

افتاد در گمان که قیامت شد آشکار

Он хаймае ки гесуии ҳураши таноб буд

آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود

Шуд сарнигӯни зи боди мухолиф , ҳубоби вор

شد سرنگون ز بادِ مخالف، حباب‌وار

Ҷамъӣ ки пос маҳмилашон дошт Ҷабраил

جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل

Гаштанд беиморӣу маҳмил , шутурсавор

گشتند بی‌عماری و محمل، شترسوار

Бо он ки сар зад он амал аз уммати набӣ

با آن که سر زد آن عمل از امّت نبی

Рӯҳи аломини зи рӯҳи набии гашти шармсор

روح‌الامین ز روحِ نبی گشت شرمسار

Бар ҳарбгоҳ чун раҳи он корвон фитод

بر حربگاه چون رهِ آن کاروان فتاد

Шӯр ва нашӯру воҳимаро дар гумон фитод

شور و نشور و واهمه را در گمان فتاد

Ҳам бонги навҳаи ғулғула дар шаш ҷиҳат фиканд

هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند

Ҳам гиря бар млоики ҳафт осмон фитод

هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد

Ҳарҷо ки буд оҳӯе , аз дашт по кашид

هرجا که بود آهویی، از دشت پا کشید

Ҳарҷо ки буд тоирӣ , аз ошён фитод

هرجا که بود طایری، از آشیان فتاد

Шуд ваҳшатӣ ки шӯри қиёмати з ёд рафт

شد وحشتی که شور قیامت ز یاد رفت

Чун чашми аҳли байт бар он куштагон фитод

چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد

Ҳарчанд бар тани шуҳадои чашм кор кард

هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد

Бар захмҳои кории теғ ва синон фитод

بر زخم‌های کاری تیغ و سنان فتاد

Ногоҳ чашми духтари Заҳро дар он миён

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان

Бар пайкари шарифи эмом замон фитод

بر پیکر شریف امام زمان فتاد

Беихтиёр , наъра « ҳозои ҳусайн » ӯ -

بی‌اختیار، نعرهٔ «هذا حسینِ» او-

- сар зад ; чунонкии оташ аз ӯ дар ҷаҳон фитод

-سر زد؛ چنانکه آتش از او در جهان فتاد

Ин куштаи фитода ба ҳомӯн ҳусайн туаст

این کشتهٔ فتاده به هامون حسین توست

Венаи сайди даст ва по зада дар хӯн ҳусайн туаст

وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

Ин нахлтар , каз оташи ҷони сӯзи тишнагӣ

این نخلِ تر، کز آتش جان‌سوز تشنگی

Дӯд аз замини рисонда ба гардун ҳусайн туаст

دود از زمین رسانده به گردون حسین توست

Ин моҳии фитода ба дарёии хӯн ки ҳаст -

این ماهیِ فتاده به دریای خون که هست-

Захм аз ситора бар таниши афзӯн , ҳусайн туаст

زخم از ستاره بر تنش افزون، حسین توست

Ин ғарқаи муҳӣти шаҳодат ки рӯй дашт -

این غرقهٔ محیطِ شهادت که روی دشت-

Аз мавҷи хӯн ӯ , шудаи гулгун ; ҳусайн туаст

از موجِ خون او، شده گلگون؛ حسین توست

Ин хушки лаби фитодаи давр аз лаби Фурот

این خشک‌لب‌فتادهٔ دور از لبِ فرات

Каз хӯн ӯ замин шудаи Ҷайҳун ҳусайн туаст

کز خون او زمین شده جیحون حسین توست

Ин шоҳ кам сипоҳ ки бо хайли ашку оҳ

این شاه کم‌سپاه که با خیلِ اشک و آه

Харгоҳи зин ҷаҳон зада берун ҳусайн туаст

خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست

Ин қолаби тапон ки чунин монда бар замин

این قالبِ تپان که چنین مانده بر زمین

Шоҳи шаҳид ношудаи мадфӯн , ҳусайн туаст

شاهِ شهیدِ ناشده‌مدفون، حسین توست

К-эии мӯниси шикастаи дилон , ҳол мо бибин

کای مونس شکسته‌دلان، حال ما ببین

Моро ғариб ва бекас ва беошно бибин

ما را غریب و بی‌کس و بی‌آشنا ببین

Авлоди хешро ки шафиъон маҳшаранд

اولاد خویش را که شفیعان محشرند

Дар вартаи уқубати аҳл ҷафо бибин

در ورطهٔ عقوبت اهل جفا ببین

Дар хулд , бар ҳиҷоби ду кун остин фишон

در خُلد، بر حجابِ دو کونْ آستین‌ فشان

Вондри ҷаҳони мусӣбати мо бар мулло бибин

واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین

Неи не ; бро чу абри хурушон ба Карбало

نی نی؛ برآ چو ابر خروشان به کربلا

Туғёни сайли фитнау мавҷ бало бибин

طغیان سیل فتنه و موج بلا ببین

Танҳои куштагони ҳама дар хоку хӯни нигар

تن‌های کشتگان همه در خاک و خون نگر

Сарҳои сарварони ҳама бар найза ҳо бибин

سرهای سروران همه بر نیزه‌ها ببین

Он сар ки буд бар сари дӯши набии мудом

آن سر که بود بر سرِ دوش نبی مدام

Як найзааш зи дӯши мухолифи ҷудо , бибин

یک نیزه‌اش ز دوشِ مخالفْ جدا، ببین

Он тан ки буд парваришаш дар канори ту

آن تن که بود پرورشش در کنار تو

Ғалтон ба хоки маърака Карбало бибин

غلتان به خاک معرکهٔ کربلا ببین

Хомӯши муҳташам ки дили санг об шуд

خاموش محتشم که دل سنگ آب شد

Бунёди сабру хонаи тоқат хароб шуд

بنیاد صبر و خانهٔ طاقت خراب شد

Хомӯши муҳташам ки аз ин ҳарфи сўзнок

خاموش محتشم که از این حرف سوزناک

Мурғи ҳавоу моҳии дарё кабоб шуд

مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

Хомӯши муҳташам ки аз ин шеъри хӯни чикон

خاموش محتشم که از این شعر خون‌چکان

Дар дида , ашки мустамеъон , хӯн ноб шуд

در دیده، اشک مستمعان، خونِ ناب شد

Хомӯши муҳташам ки аз ин назми гиряи хез

خاموش محتشم که از این نظمِ گریه‌خیز

Рӯй замин ба ашк , ҷгргўн , кабоб шуд

روی زمینْ به اشک، جگرگون، کباب شد

Хомӯши муҳташам ки фалаки бскаҳ хӯн гирист -

خاموش محتشم که فلک بسکه خون گریست-

Дарё , ҳазор мартаба , гулгун ҳубоб шуд

دریا، هزار مرتبه، گلگون‌حباب شد

Хомӯши муҳташам ки ба сӯзи ту офтоб

خاموش محتشم که به سوز تو آفتاب

Аз оҳи сарди мотамён , моҳтоб шуд

از آه سرد ماتمیان، ماهتاب شد

Хомӯши муҳташам ки зи зикри ғами ҳусайн

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین

Ҷбрилро з рӯй паямбар ҳиҷоб шуд

جبریل را ز روی پیمبر حجاب شد

эй чарх , ғофилӣ ки чаҳ бедод карда Эй

ای چرخ، غافلی که چه بیداد کرده‌ای

Вази кин чаҳҳо дарин ситам обод карда Эй

وز کین چه‌ها درین ستم‌آباد کرده‌ای

Бар таънати ин басаст ки бо итрати расӯл -

بر طعنتْ این بس است که با عترت رسول-

Бедод карда хасм ва ту имдод карда Эй

بیداد کرده خصم و تو امداد کرده‌ای

эй зодаи зиёд , накардаст ҳеҷ гуҳ -

ای زادهٔ زیاد، نکردست هیچ‌گه-

Намруди ин амал ки ту шаддод кардае !

نمرودْ این عمل که تو شدّاد کرده‌ای!

Ком язид додае аз куштани ҳусайн

کامِ یزید داده‌ای از کشتن حسین

Бингар ; киро ба қатл ки дил шод карда Эй

بنگر؛ که را به قتلِ که دل‌شاد کرده‌ای

Баҳри хасӣ ки бор дарахт шақоватаст

بهر خسی که بارِ درخت شقاوتست

Дар боғи дайн , чаҳ бо гул ва шамшод карда Эй

در باغِ دین، چه با گل و شمشاد کرده‌ای

Бо душманон дайн натавон кард он чаҳ ту

با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو

Бо Мустафоу ҳайдар ва авлод карда Эй

با مصطفی و حیدر و اولاد کرده‌ای

Ҳалқӣ ки судаи лаъли лаби худ набӣ бар он

حلقی که سوده لعلِ لبِ خود نبی بر آن

Озурдааш ба ханҷар бедод карда Эй

آزرده‌اش به خنجر بیداد کرده‌ای