Бози офатӣ ба аҳли ҷаҳон аз ҷаҳон расед

باز آفتی به اهل جهان از جهان رسید

Косори кулуфташ ба замин ва замон расед

کاثار کلفتش به زمین و زمان رسید

Боз оташӣ фитод ба олам ки дӯди он

باز آتشی فتاد به عالم که دود آن

Аз шаш ҷиҳати гузашт ва ба ҳафт осмон расед

از شش جهت گذشت و به هفت آسمان رسید

Аз дашт ғусса хост ғубории казин макон

از دشت غصه خاست غباری کزین مکان

Тӯфони он ба манзара ломакон расед

طوفان آن به منظرهٔ لامکان رسید

Абрӣ баҳам раседу зи бориши баҳами расонад

ابری بهم رسید و ز بارش بهم رساند

Силии сабки Аннан ки карон то карон расед

سیلی سبک عنان که کران تا کران رسید

Боло гирифт навҳаи пари ваҳшатӣ каз он

بالا گرفت نوحه‌پر وحشتی کز آن

Ғавғо ба сақфи ғурфа болоӣён расед

غوغا به سقف غرفهٔ بالائیان رسید

Ҳар нолае ки навҳагар аз дил ба лаби расонад

هر ناله‌ای که نوحه گر از دل به لب رساند

Дар баҳр ва бар бигӯаш инс ва ҷон расед

در بحر و بر بگوش انس و جان رسید

Дар чори рукн ва шаш ҷиҳат ва ҳафт боргоҳ

در چار رکن و شش جهت و هفت بارگاه

Кори азоу шуғли мусӣбат ба он расед

کار عزا و شغل مصیبت به آن رسید

Афғон ки беҳтарини гули ин бӯстон намонад

افغان که بهترین گل این بوستان نماند

Рахшони чароғи дидаи халқ ҷаҳон намонад

رخشان چراغ دیدهٔ خلق جهان نماند

Шамъӣ ки ршг дошт бар ӯ шамъи офтоб

شمعی که رشگ داشت بر او شمع آفتاب

Аз тунди боди марги дарин дудмон намонад

از تند باد مرگ درین دودمان نماند

Нахлӣ ки дар ҳдиқаҳи ҷинат ба дил надошт

نخلی که در حدیقهٔ جنت به دل نداشت

Аз дӯстон бурид ва дарин бӯстон намонад

از دوستان برید و درین بوستان نماند

Ганҷӣ ки буд пари гавҳар аз ваии басити хок

گنجی که بود پر گوهر از وی بسیط خاک

Дар зер хок рафт ва дарин хокдон намонад

در زیر خاک رفت و درین خاکدان نماند

Рўӣӣ ки корномаи наққоши сунъ буд

روئی که کارنامهٔ نقاش صنع بود

Пурдар назораи гоҳ тмошоӣён намонад

پردر نظاره گاه تماشائیان نماند

Ҳасанӣ ки ҳасани Юсуфи азуи бади нишона Эй

حسنی که حسن یوسف ازو بد نشانه‌ای

Гум шуд чунон ки то абади азуӣ нишон намонад

گم شد چنان که تا ابد ازوی نشان نماند

Ҷисмӣ ки бори перҳан аз ноз ме кашид

جسمی که بار پیرهن از ناز می‌کشید

Биравӣ чаҳ борҳо ки зи хок гарон намонад

بروی چه بارها که ز خاک گران نماند

Афсӯси кохтар фалаки иззату ҷалол

افسوس کاختر فلک عزت و جلال

Зуд аз уфуқ расед ба манзилгаҳи завол

زود از افق رسید به منزلگه زوال

Моҳӣ ки меҳри дида ба пои судяш на рух

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ

Шахси аҷал ба сад ситамаш кард поймол

شخص اجل به صد ستمش کرد پایمال

Сарвӣ ки дар ҳдиқаҳи ҷон буд муттасил

سروی که در حدیقهٔ جان بود متصل

Бо хок дар муғок лаҳад ёфт иттисол

با خاک در مغاک لحد یافت اتصال

Гули ҷома май дард ки чаҳ нахлии з зулм кунад

گل جامه می‌درد که چه نخلی ز ظلم کند

Бе эътидолии аҷали боғи эътидол

بی‌اعتدالی اجل باغ اعتدال

Ма сина мекунад ки чаҳ пояндаи ахтарӣ

مه سینه می‌کند که چه پاینده اختری

Аз дастбурд ҳодиса афтод дар вабол

از دستبرد حادثه افتاد در وبال

Аз бас ки дар басити замин буд бе ъдил

از بس که در بسیط زمین بود بی‌عدیل

Вази бас ки дар бисоти замон буд бе ҳам?ил

وز بس که در بساط زمان بود بی‌همال

Бар пеши тоқ чарх навиштанд ном ӯ

بر پیش طاق چرخ نوشتند نام او

Султони малики ҳасану шхи хиттаи ҷамол

سلطان ملک حسن و شخ خطه جمال

Он исавии насаб ки шаҳи чархи чорумин

آن عیسوی نسب که شه چرخ چارمین

намешавад бар нишони кафи пой ӯ ҷабин

می‌شود بر نشان کف پای او جبین

Моҳӣ ки калаки сунъ ба тасвир рӯй ӯ

ماهی که کلک صنع به تصویر روی او

Дар ҳам шикасти равнақи сӯратгарони чин

در هم شکست رونق صورتگران چین

Ғолиби шарики ҳасан ки мекард дам ба дам

غالب شریک حسن که می‌کرد دم به دم

Ҷони офарини зи хилқат ӯ бар худ офарин

جان آفرین ز خلقت او بر خود آفرین

Вақти хиром ӯ ки малик гуфтяш дуо

وقت خرام او که ملک گفتیش دعا

Дидӣ фалаки хиромаши хуршед бар замин

دیدی فلک خرامش خورشید بر زمین

Воҳсрто ки ганҷи гарони моя эй чунон

واحسرتا که گنج گران مایه‌ای چنان

Бо он шиквау кавкаба дар хок шуд дафин

با آن شکوه و کوکبه در خاک شد دفین

Чун бугсалади кафани зи ҳам оё чҳо кунад

چون بگسلد کفن ز هم آیا چها کند

Хоки лаҳад ба он тану андоми нозанин

خاک لحد به آن تن و اندام نازنین

Афсӯс каз ситезаи гарӣҳои ҷаври давр

افسوس کز ستیزه گریهای جور دور

Афғон каз интиқоми кашӣҳои шахси кин

افغان کز انتقام کشیهای شخص کین

Рӯзи ҳаёт ӯ чу расед аз аҷал ба шом

روز حیات او چو رسید از اجل به شام

Бар халқ шуд зи фурқати ваии зиндагии ҳаром

بر خلق شد ز فرقت وی زندگی حرام

Дар қасд ӯ ки ҷони ҷаҳонаши туфайл буд

در قصد او که جان جهانش طفیل بود

Теғи аҷал чигуна бурун ояд аз ниёам

تیغ اجل چگونه برون آید از نیام

Бо шахси фитнаи бас ки қазо буд муттафиқ

با شخص فتنه بس که قضا بود متفق

Дар кори кӣнаи бас ки қадар дошт иҳтимом

در کار کینه بس که قدر داشت اهتمام

Хуршеди умр бар лаби бом аҷал расед

خورشید عمر بر لب بام اجل رسید

Он офтобро ва фикандаш фалаки зи бом

آن آفتاب را و فکندش فلک ز بام

Чун шишаи вуҷӯди вай офоқ зад ба санг

چون شیشه وجود وی آفاق زد به سنگ

Сад пора шуд зи ғуссаи дили хорау рухом

صد پاره شد ز غصه دل خاره و رخام

Бо он тани латифи замини он замон чаҳ кард

با آن تن لطیف زمین آن زمان چه کرد

Ваон феълро сипеҳри ситамгар чаҳ кард ном

وان فعل را سپهر ستمگر چه کرد نام

Тарсам забон бисӯзад агар гӯям он чаҳ гуфт

ترسم زبان بسوزد اگر گویم آن چه گفت

Дар вақти дасту по задан он сарви хуши хиром

در وقت دست و پا زدن آن سرو خوش خرام

Каси номи марг ӯ ба кадомин забони барад

کس نام مرگ او به کدامین زبان برد

Ақли ин матоъро ба кадомин дукони барад

عقل این متاع را به کدامین دکان برد

Бошад зи санги хораи дили пари таҳаввураш

باشد ز سنگ خاره دل پر تهورش

Ҳаркаси казин хабар шавад огоҳу ҷони барад

هرکس کزین خبر شود آگاه و جان برد

Эҳроми баста ҳар ки асбоби ин азо

احرام بسته هر که اسباب این عزا

Бардорад аз замин ва ба ҳафт осмони барад

بردارد از زمین و به هفت آسمان برد

Дар қатл худ кунад фалаки ғофили иҳтимом

در قتل خود کند فلک غافل اهتمام

Рӯзӣ агар ба ин амали худ гумони барад

روزی اگر به این عمل خود گمان برد

Хӯни борад аз саҳоб агар дар азоӣ ӯ

خون بارد از سحاب اگر در عزای او

Об аз муҳӣти чашми мусӣбати кашони барад

آب از محیط چشم مصیبت کشان برد

Сайёди маргро ки бад-ӣни сони кушоди чашм

صیاد مرگ را که بدین سان گشاد چشم

Кӯра ба шоҳбози баланди ошёни барад

کوره به شاهباز بلند آشیان برد

Инсоф нест варна чаро боғбони даҳр

انصاف نیست ورنه چرا باغبان دهر

Гулбун ба нархи хору хас аз бӯстони барад

گلبن به نرخ خار و خس از بوستان برد

Ёрб ту дили навозии он дил навоз кун

یارب تو دل نوازی آن دل نواز کن

Дарҳои мағфират ба Рахши ҷумла боз кун

درهای مغفرت به رخش جمله باز کن

Бар шохсори сидрау тӯбо ҳар ошён

بر شاخسار سدره و طوبی هر آشیان

Коҳсн буд нишемани он шоҳбоз кун

کاحسن بود نشیمن آن شاهباز کن

Кӯтоҳ шуд чу риштаи умраши зи тоби марг

کوتاه شد چو رشتهٔ عمرش ز تاب مرگ

Аз тӯли лутфи муддати айшаш дароз кун

از طول لطف مدت عیشش دراز کن

То бонги табли марги зи гӯшаш бурун равад

تا بانگ طبل مرگ ز گوشش برون رود

Қонӯни афви баҳри вай аз раҳм соз кун

قانون عفو بهر وی از رحم ساز کن

Аз файзҳои ахрўиши комёби соз

از فیض‌های اخرویش کامیاب ساز

Вази орзӯии дниўиш бениёз кун

وز آرزوی دنیویش بی‌نیاز کن

ӣнҷо агар ба сарварӣ афрохтӣ сараш

اینجا اگر به سروری افراختی سرش

Онҷо ба тоҷи хусравяш сарфароз кун

آنجا به تاج خسرویش سرفراز کن

Зин беш муҳташами лаб даъват биҷунбаш ор

زین بیش محتشم لب دعوت بجنبش آر

Восбоби қадар ӯ талаб аз кор соз кун

واسباب قدر او طلب از کار ساز کن