Кас аз посбонон на огоҳ буд

کس از پاسبانان نه آگاه بود

Ҷаҳони ҷӯии хуфта ба харгоҳ буд

جهان‌جوی خفته به خرگاه بود

Наҳуфта ба харгаҳ даромад чу мор

نهفته به خرگه درآمد چو مار

Наомад бар номвари шаҳриёр

نیامد بر نامور شهریار

Сараш гуфт бурдорам аз ёл , ман

سرش گفت بردارم از یال‌، من

Барам ҳадяи наздики ҳитол , ман

برم هدیه نزدیک هیتال‌، من

Чу омад ба наздики тахти он сиёҳ

چو آمد به نزدیک تخت آن سیاه

Ки бедор шуд паҳлавони сипоҳ

که بیدار شد پهلوان سپاه

Сиёҳии бади устода дар пеши тахт

سیاهی بد استاده در پیش تخت

Сияҳтар зи рӯз нигун гашта бахт

سیه‌تر ز روز‌ِ نگون‌گشته بخت

Яке дашна дар дасти он бадсигол

یکی دشنه در دست آن بدسگال

Чу дар дасти зангии гардуни ҳилол

چو در دست زنگی گردون هلال

Баромади зи ҷои номдори сипоҳ

برآمد ز جا نامدار سپاه

Бёзид ва бигирифт дасти сиёҳ

بیازید و بگرفت دست سیاه

Барафрӯхт рӯй сиёҳ аз шитоб

برافروخت روی سیاه از شتاب

Чу ангушт каз оташ ояд ба тоб

چو انگِشت کز آتش آید به‌تاب

Дигар паҳлавон гуфт к-эии диўчҳр

دگر پهلوان گفت کای دیوچهر

Ки бахт аз ту имшаби бурӣдаи сети меҳр

که بخت از تو امشب بریده‌ست مهر

Чаҳ мардӣу ӣнҷо чаҳ кор омадӣ ?

چه مردی و اینجا چه کار آمدی‌؟

Ки дар хаймаи пинҳон чу мор омадӣ ?

که در خیمه پنهان چو مار آمدی‌؟

Сияҳ гуфт эй аз ту равшани равон

سیه گفت ای از تو روشن روان

Буд даври чашми бад аз паҳлавон

بود دور چشم بد از پهلوان

Нигаҳбони ин қалъаи азбни манам

نگهبان این قلعه از بُن منم

Ҳамаи солаи борои аҳрӣманам

همه ساله با رای اهریمنم

Бидон омадам то сиррии зини сипоҳ

بدان آمدم تا سری زین سپاه

Бабрам барам назд ҳитоли шоҳ

ببُرّم برم نزد هیتال شاه

Валикин чу бахт аз касе гашти давр

ولیکن چو بخت از کسی گشت دور

Ба пой худ ояд равони сӯии гӯр

به‌پای خود آید روان سوی گور

Бияфканад ханҷари зи чанги он замон

بیفکند خنجر ز چنگ آن زمان

Бигуфто бабандам ҳам андари замон

بگفتا ببندم هم اندر زمان

Ҷаҳонҷӯй барбаст дасти сиёҳ

جهانجوی بربست دست سیاه

Бурун шуд зи харгаҳ чу аз абри моҳ

برون شد ز خرگه چو از ابر ماه

Хурӯшед бар посбонон чу ноӣ

خروشید بر پاسبانان چو نای

Сросимаҳи ҷустанд яксар зи ҷой

سرآسیمه جستند یکسر ز جای

Бигуфто з гуфтор бастед лаб

بگفتا ز گفتار بستید لب

Чунин хоб кардед дар тираи шаб

چنین خواب کردید در تیره شب

Ба гилаи даруни гургу чӯпон ба хоб

به گله درون گرگ و چوپان به خواب

Шаби тира на тобиши офтоб

شب تیره نه تابش آفتاب

Хирадманд зад бар яке достон

خردمند زد بر یکی داستان

Нюаш ар тўро ҳаст равшани равон

نیوش ار تو را هست روشن روان

Ба ҷое ки душман буд , хоби ёд

به جایی که دشمن بود‌، خواب یاد

Макун вар кунӣ сари диҳии худ ба бод

مکن ور کنی سر دهی خود به‌باد

Бадишон намӯд он сиёҳи дароз

بدیشان نمود آن سیاه دراز

Ки бигрифта бади он яли сарфароз

که بگرفته بد آن یل سرفراز

Пас огоҳии изоин ба Аржанг шуд

پس آگاهی از این به‌ ارژنگ شد

Барошуфт ва аз рӯй авранг шуд

برآشفت و از روی اورنگ شد

Саросема омад ба кирдори маст

سراسیمه آمد به‌کردار مست

Бидид онкии бастаи сияҳро ду даст

بدید آنکه بسته سیه را دو دست

Бидон посбонон баровард хашм

بدان پاسبانان برآورد خشم

Бадишон бигардонад аз кӣнаи чашм

بدیشان بگرداند از کینه چشم

Ҳамеи хост кардани сияҳро табоҳ

همی خواست کردن سیه را تباه

Чунин гуфт бо номдори сипоҳ

چنین گفت با نامدار سپاه

Маро гар бидоред дар зери банд

مرا گر بدارید در زیر بند

Баронам ки бошад яке сӯдманд

برآنم که باشد یکی سودمند

Ба ҷое азин пас ба кори оимт

به جایی ازین پس به‌کار آیمت

Ба корӣ ки бояд бёроимт

به کاری‌که باید بیارایمت

Бадв гуфт шоҳ эй сиёҳи ҳасуд

بدو گفت شاه ای سیاه حسود

Дар қалъа бар ман бибояд гушӯд

در قلعه بر من بباید گشود

Сипорӣ ба ман гирди дзмол ро

سپاری به‌من گرد دزمال را

Ҳамон ганҷи асбоби ҳитол ро

همان گنج اسباب هیتال را

Ба яздон ки чун дасти бандами варо

به یزدان که چون دست بندم ورا

Сипорам ҳамаи малику бахшами туро

سپارم همه ملک و بخشم ترا

Чунин посух оварад бо шоҳи ғос

چنین پاسخ آورد با شاه غاس

Ҳаме аз ту дар дили марои сад ҳарос

همی از تو در دل مرا صد هراس

Сипорам ба ту ганҷи дзмол ро

سپارم به تو گنج دزمال را

Биорам сари шоҳи ҳитол ро

بیارم سر شاه هیتال را

Ба паймони яке хотирам шод кун

به پیمان یکی خاطرم شاد کن

Маро дар срондиб домод кун

مرا در سراندیب داماد کن

Бубахшӣ ба ман духти ҳитол ро

ببخشی به من دخت هیتال را

Бигирӣ чу зу тахту купол ро

بگیری چو زو تخت و کوپال را

Взони пас туро камтарини чокарам

وزآن پس تو را کمترین چاکرم

Камарбастаи пеши ту чун кеҳтарам

کمربسته پیش تو چون کهترم

Бадв гуфт Аржанги бхшидмт

بدو گفت ارژنگ بخشیدمت

Мрони духт чун ростӣ дидамат

مرآن دخت چون راستی دیدمت

Замин бӯса зад пеши тахти баланд

زمین بوسه زد پیش تخت بلند

Гушӯданд дасти сияҳро зи банд

گشودند دست سیه را ز بند

Бирафт ва дар қалъаро кард боз

برفت و در قلعه را کرد باز

Бдонгаҳ ки хуршед шуд сарфароз

بدانگه که خورشید شد سرفراز

Сипаҳдори шаҳро бидон қалъаи барад

سپهدار شه را بدان قلعه برد

Ҳамаи моли ҳитоли шаҳро супурд

همه مال هیتال شه را سپرد

Шаҳаш дод аз он ганҷ бисёр мол

شهش داد از آن گنج بسیار مال

Расонадаш ба гардуни гардандаи бол

رساندش به گردون گردنده بال

Дигар рӯз бар пели бастанди кӯс

دگر روز بر پیل بستند کوس

Шуд аз гирди пелони ҷаҳони обнӯс

شد از گرد پیلان جهان آبنوس

Тилоия ба пеши сипаҳи баради ню

طلایه به پیش سپه برد نیو

зи пелони ҷаҳони пари зи ҷӯшу ғарив

ز پیلان جهان پر ز جوش و غریو

Пас лашкараши гирд ҳитол дошт

پس لشکرش گرد هیتال داشت

Ки дар кӣна дар чанг купол дошт

که در کینه در چنگ کوپال داشت

Ба қалби андаруни шоҳи Аржанг буд

به قلب اندرون شاه ارژنگ بود

Садои дафу нолаи чанг буд

صدای دف و نالهٔ چنگ بود

Барафроштаи чатри ҳиндии басар

برافراشته چتر هندی به سر

Ҳамеи гӯш гардун шуд аз кӯси кар

همی گوش گردون شد از کوس کر

Збси бонги пелону овои занг

ز بس بانگ پیلان و آوای زنگ

Шуд аз чеҳраи меҳри гули ранги ранг

شد از چهرهٔ مهر گل‌ رنگ رنگ

Сипаҳдор равшан шуд андари наҳиф

سپهدار روشن شد اندر نهیب

Шуд аз пас сарафроз кард аз нишеб

شد از پس سرافراز کرد از نشیب

Чаҳ шуд хури изоин гунбади лоҷувард

چه شد خور ازین گنبد لاجورد

зи пеши сипаҳи хости бонги набард

ز پیش سپه خاست بانگ نبرد

Кнознги ҳитол бо шшҳроз

کنازنگ هیتال با شش هراز

Биёмад баромади ғўгирўдор

بیامد برآمد غو گیر و دار

Чу аз пеш бархест бонги ғарив

چو از پیش برخاست بانگ غریو

Биҷунбед аз ҷои сипаҳдори ню

بجنبید از جا سپهدار نیو

Баромади шаби тираи овои занг

برآمد شب تیره آوای زنگ

Ба дашт срондиб бархест санг

به دشت سراندیب برخاست سنگ

Шаби тору овои рўиинаҳи хам

شب تار و آوای رویینه خم

Ба тан Зуҳра шед гардӣда гум

به تن زهرهٔ شید گردیده گم

Кнознг ғуред монанди дев

کنازنگ غرید مانند دیو

Гирифтаи раҳи гирди фархундаи ню

گرفته ره گرد فرخنده نیو

Броўихтнди ондўи саркаш ба ҳам

برآویختند آن دو سرکش به هم

Яке хашму кин ва яке худ дижам

یکی خشم و کین و یکی خود دژم

Ду ҳиндӣ ба кирдор ду нараҳ дев

دو هندی به کردار دو نرّه دیو

Кнознгу дигари сарафрози ню

کنازنگ و دیگر سرافراز نیو