Ва ҳаргоҳи ҳаводис ба оқил муҳӣт шавад бояд ки дар паноҳ савоб равад ва бар хато исрор нанамояд ва онро саботи азму ҳасани аҳд ном накунад . Чаҳ ҳар ки бероҳбар ба ъмдо дар роҳ ҷҳўл равад ва аз роҳи росту шореъи ом давр уфтад ҳар чанд пештар равад ба гумроҳии наздик тар бошад . Ва агар хор дар чашми мутаҳаввир мустабид уфтад , дар берун овардан он ғифлати варзад ва онро хор дорад ва бар сари чашм май молад , бешабаҳат кӯр шавад .

و هرگاه حوادث به عاقل محیط شود باید که در پناه صواب رود و بر خطا اصرار ننماید و آن را ثبات عزم و حُسنِ عهد نام نکند. چه هر که بی راهبر به عمدا در راه جهول رود و از راه راست و شارع عام دور افتد هر چند پیشتر رود به گمراهی نزدیک تر باشد. و اگر خار در چشم متهوّر مستبد افتد، در بیرون آوردن آن غفلت ورزد و آن را خوار دارد و بر سر چشم می‌مالد، بی شُبهت کور شود.