Брзўиаҳи замин бӯса кард ва гуфт : ҳасани ройу сидқи анояти подшоҳи маро аз моли мустағнӣ гардонидааст ,у кадоми мол дар ин маҳал тавонад буд ки аз камоли бандаи навозии шоҳаншоҳи гетии маро ҳосиласт ? аммо чун савганд дар миёнаст аз ҷомаи хонаи хос , барои ташрифу мубоҳот , як тахти ҷома аз тарози хузистон ки бобати кисват мулӯк бошад баргирам . Ва онгоҳ бар забон ронад ки : агар ман дар ин хизмати машаққатӣ таҳаммул кардам ва дар биму ҳарос рӯзгор гузошт , ба умеди талаби ризоу фироқи малик бар ман саҳлу осон май гузашт , ва ба дасти бандагони саъйу ҷаҳдӣ ба ихлос бошад . Ва алои нФози кору идроки муроди ҷуз ба саодати зоту мусоидати бахти малики нтўод буд . Ва кадоми хизмат дар мувозинаи он каромот ояд ки дар ғайбати аҳли байти бандаро арзонии фармӯдаи сет ? ва як ҳоҷат боқӣаст ки дар ҷанби авотифи маликона хатарӣ надорад , ва агар ба қазо мақрун гардад ъзи дунёу охират ба ҳам пайвандад ,у савобу санои айёми маймуни маликро мдхр шавад .

برزویه زمین بوسه کرد و گفت: حُسن رای و صدقِ عنایت پادشاه مرا از مال مستغنی گردانیده است، و کدام مال در این محل تواند بود که از کمال بنده نوازی شاهنشاه گیتی مرا حاصل است؟ اما چون سوگند در میان است از جامه خانهٔ خاص، برای تشریف و مباهات، یک تخت جامه از طراز خوزستان که بابت کسوتِ ملوک باشد برگیرم. و آنگاه بر زبان راند که: اگر من در این خدمت مشقتی تحمل کردم و در بیم و هراس روزگار گذاشت، به امید طلب رضا و فَراغ مَلِک بر من سهل و آسان می‌گذشت، و به دست بندگان سعی و جهدی به اخلاص باشد. و اِلّا نفاذِ کار و ادراکِ مراد جز به سعادت ذات و مساعدت بخت ملک نتواد بود. و کدام خدمت در موازنهٔ آن کرامات آید که در غیبت اهل بیت بنده را ارزانی فرموده ست؟ و یک حاجت باقی است که در جنب عواطف مَلکانه خطری ندارد، و اگر به قضا مقرون گردد عزّ دنیا و آخرت به هم پیوندد، و ثواب و ثنا ایام میمونِ مَلِک را مُدخّر شود.