эй зарафшони панҷаи ?ути пайваста ҳамчун офтоб

ای زرافشان پنجه‌ات پیوسته همچون آفتاب

Ваии дилу дасти ту аз ҷӯаду карами баҳру саҳоб

وی دل و دست تو از جود و کرم بحر و سحاب

Мавкиби ҷоҳи туро чун тавсани чархи омада

موکب جاه ترا چون توسن چرخ آمده

Офтобу моҳи нави он табли бозуи ин рикоб

آفتاب و ماه نو آن طبل بازو این رکاب

Бар ту хатмаст аз ҷаҳони дорони ҷҳондорӣ ки ту

بر تو ختم است از جهان‌داران جهانداری که تو

Ҳам ба тадбири осмонии ҳам бшмшири офтоб

هم به تدبیر آسمانی هم بشمشیر آفتاب

Дасти эҳсони ту аз резиш наёсоед дамӣ

دست احسان تو از ریزش نیاساید دمی

эй сахояти бишмору ваии атоят бе ҳисоб

ای سخایت بیشمار و وی عطایت بی‌حساب

Ҳамчуи меҳру маи ду кафи дороӣ ки дар домони хок

همچو مهر و مه دو کف دارای که در دامان خاک

Он зар холис фишонд дам бидам ин сими ноб

آن زر خالص فشاند دم‌بدم این سیم ناب

Гӯйдор бо кӯҳ аз қаҳрати сухани гӯи як сухан

گویدار با کوه از قهرت سخن‌گو یک سخن

Вар кунад бо баҳр аз ҳлмти мухотаби икхтоб

ور کند با بحر از حلمت مخاطب یکخطاب

Кӯҳ чун рики равони резади фурӯ аз икдгр

کوه چون ریک روان ریزد فرو از یکدگر

Баҳр чун оби гуҳар осӯда гардад зи инқилоб

بحر چون آب گهر آسوده گردد ز انقلاب

Дод мазлӯм ар чунингирӣ зи золими баъд аз ин

داد مظلوم ار چنین گیری ز ظالم بعد از این

Мешавад осӯдатар зосўдгони маҳди хоб

میشود آسوده‌تر زآسودگان مهد خواب

Шиша аз хороу нахл аз тешау шамъ аз насим

شیشه از خارا و نخل از تیشه و شمع از نسیم

Хор аз оташи хирман аз барқу каттон аз моҳтоб

خار از آتش خرمن از برق و کتان از ماهتاب

Ончӣ бошад лозими фармони рўоӣии омада

آنچه باشد لازم فرمان‌روائی آمده

Дар ту ҷамъ эй комҷўии комкори комёб

در تو جمع ای کامجوی کامکار کامیاب

Дар саховати ҳотамӣ дар муъаддилати Нӯшервон

در سخاوت حاتمی در معدلت نوشیروان

Дар шуҷоати рустамӣ дар салтанати афросйоб

در شجاعت رستمی در سلطنت افراسیاب

Аикаҳ бо мазлӯму золими зоқтзои меҳру кин

ایکه با مظلوم و ظالم زاقتضای مهر و کین

Ҷумлаи лутф ва марҳамат бошӣ ҳамаи хашму итоб

جمله لطف و مرحمت باشی همه خشم و عتاب

Бскаҳ дар аҳди ту олам гир шуд ин расму роҳ

بسکه در عهد تو عالم گیر شد این رسم و راه

Вақт он бошад бгитӣ каз сукӯну инқилоб

وقت آن باشد بگیتی کز سکون و انقلاب

Кишвари вайрони адлу хонаи ободи зулм

کشور ویران عدل و خانه آباد ظلم

Он чу ин обод ва ин монанди он гардад хароб

آن چو این آباد و این مانند آن گردد خراب

Рӯзу шаб дар кӯҳу саҳрои фориғ ва осӯда анд

روز و شب در کوه و صحرا فارغ و آسوده‌اند

Ваҳши втир аз лутфат эй зӯроваронро панҷаи тоб

وحش وطیر از لطفت ای زورآوران را پنجه تاب

Гӯсфанд аз гургу гӯр аз зиғми оҳӯ аз плнк

گوسفند از گرگ و گور از ضیغم آهو از پلنک

Съўаҳ аз шоҳину Кебек аз бозуи кнҷшк аз уқоб

صعوه از شاهین و کبک از بازو کنجشک از عقاب

Хоҳад аз лутфи ту меҳнати дидагони даҳр ро

خواهد از لطف تو محنت دیدگان دهر را

Ғами бъшрти ранҷ бо роҳат шавад табдили моб

غم بعشرت رنج با راحت شود تبدیل مآب

Халқро дар коми кому соғар мино шавад

خلق را در کام کام و ساغر مینا شود

Неши нӯшу хоргли Заҳрои нгбину хӯни шароб

نیش نوش و خارگل زهرا نگبین و خون شراب

Бксаҳ чу боди баҳорӣ аз дами ҷонбхши ту

بکسه چو باد بهاری از دم جانبخش تو

Брк ва бор оварад ҳар нахлии дарин боғи хароб

برک و بار آورد هر نخلی درین باغ خراب

Вақт он омад ки гардад олами фартут ро

وقت آن آمد که گردد عالم فرتوت را

Охири даврони перии аввали аҳди шабоб

آخر دوران پیری اول عهد شباب

Гоҳи резиш чун буруни ореи ду даст аз остин

گاه ریزش چون برون آری دو دست از آستین

эй зи гавҳари резии абри кафати дарёи сароб

ای ز گوهر ریزی ابر کفت دریا سراب

Бошад он тоҷу камар чун мавҷи дарёи бишмор

باشد آن تاج و کمر چون موج دریا بیشمار

Резади ин лаълу гуҳар чун рики саҳрои биҳсоб

ریزد این لعل و گهر چون ریک صحرا بیحساب

Дар ҳазизи хоку авҷ чарх набӯд онкӣ нест

در حضیض خاک و اوج چرخ نبود آنکه نیست

Аз атояти баҳраи манд ва аз сахояти комёб

از عطایت بهره‌مند و از سخایت کامیاب

Аз нами файз ту доранду фурӯғи лутфи ту

از نم فیض تو دارند و فروغ لطف تو

Гавҳари сероби обу ахтари шаби тоби тоб

گوهر سیراب آب و اختر شب تاب تاب

Афканӣ чун тарҳи базм айш фармоед қазо

افکنی چون طرح بزم عیش فرماید قضا

Коваради даврон барои маҳфилат бо обу тоб

کاورد دوران برای محفلت با آب و تاب

Шишаи фирӯза аз чарх ва май лаъл аз шафақ

شیشه فیروزه از چرخ و می لعل از شفق

Соғари симини зи моҳу ҷоми заррини зи офтоб

ساغر سیمین ز ماه و جام زرین ز آفتاب

Бскаҳи олам аз ту лабрези сурӯди ъшртст

بسکه عالم از تو لبریز سرود عشرتست

Ояд аз ҳрсўи дарин кишвар ба гӯши шайху шоб

آید از هرسو درین کشور به گوش شیخ و شاب

Нағмаи тнбўру савти барбату овози не

نغمه طنبور و صوت بربط و آواز نی

Нолаи чанг ва навой авду оҳанги рубоб

ناله چنگ و نوای عود و آهنگ رباب

Кӯҳи пикрои буришии дорӣ ки чун ҷунбад зи ҷой

کوه‌پیکرا برشی داری که چون جنبد ز جای

Ҳафт андоми заминро оварад дар изтироб

هفت اندام زمین را آورد در اضطراب

Хоки пояти чархи сайёр аз азал оварда анд

خاک پایت چرخ سیار از ازل آورده‌اند

Аз сукӯну ҷунбиш ӯ ин диранг ва он шитоб

از سکون و جنبش او این درنگ و آن شتاب

Гирад аз пастӣ агар роҳи баландии икнФс

گیرد از پستی اگر راه بلندی یکنفس

Бугзарад аз на фалак ҳамчун дуои мустаҷоб

بگذرد از نه فلک همچون دعای مستجاب

Вар кунад майли ҳазиз аз авҷ ояд дар замон

ور کند میل حضیض از اوج آید در زمان

Бар замин аз осмон ҳамчун фурӯғи офтоб

بر زمین از آسمان همچون فروغ آفتاب

Срўро умрӣаст пурхӯн бошудам аз даври чарх

سرورا عمریست پرخون باشدم از دور چرخ

Чашму дил чун соғари саҳбоу минои шароб

چشم و دل چون ساغر صهبا و مینای شراب

Доим аз шавқи тавофи марқади шоҳи Наҷаф

دایم از شوق طواف مرقد شاه نجف

Сина дорам пуроташи дида Эй дорам пари об

سینه دارم پرآتش دیده‌ای دارم پر آب

Бошудам зи андешаи сози раҳу брки сафар

باشدم ز اندیشه ساز ره و برک سفر

Риштаи ҷонӣ чу зулфи дилбарони пурпечу тоб

رشته جانی چو زلف دلبران پرپیچ و تاب

Дорам истидъо ки лутфати шомил ҳолам шавад

دارم استدعا که لطفت شامل حالم شود

То расонами хешро бар остони Бутуроб

تا رسانم خویش را بر آستان بوتراب

Вази сар ихлос хоҳам аз худованди ҷалил

وز سر اخلاص خواهم از خداوند جلیل

Зери олии қуббаи он хусрави гардуни ҷаноб

زیر عالی قبه آن خسرو گردون جناب

Космон дар бадви фитрат дар каманди ҳукм ӯ

کاسمان در بدو فطرت در کمند حکم او

Ҳар тараф бошад срсди хусрави молики рқоб

هر طرف باشد سرصد خسرو مالک رقاب

Оварад тавқи итоат бар гулӯ чун чокарон

آورد طوق اطاعت بر گلو چون چاکران

Срўронро дар анояти меҳтаронро дар рикоб

سرورانرا در عنایت مهتران را در رکاب

Барқ то аз ханда ифшоанд гули оташи бхок

برق تا از خنده افشاند گل آتش بخاک

Абр то аз гиряи резад бар замин дар хўшоб

ابر تا از گریه ریزد بر زمین در خوشاب

Дӯстро аз лутфу душманро бӯдори қаҳри ту

دوست را از لطف و دشمن را بُوَد از قهر تو

Хандаи ъушрат чу барқу гиряи ғам чун саҳоб

خنده عشرت چو برق و گریه غم چون سحاب