Аз танагӣ дил нест ба лаби раҳи нафасам ро

از تنگی دل نیست به لب ره نفسم را

ё раб кунад огоҳ ки фарёдрасам ро

یا رب کند آگاه که فریادرسم را

Дар васлам ва аз ҳиҷр буд нолаи зорам

در وصلم و از هجر بود ناله زارم

Овехтаи сайёд ба гулбуни қафасам ро

آویخته صیاد به گلبن قفسم را

Нолами зи паии ноқааш акнӯн ки надида аст

نالم ز پی ناقه‌اش اکنون که ندیده است

Хомӯши ншинндаҳи маҳмили ҷарасам ро

خاموش نشیننده محمل جرسم را

Дармондаи хошоки танами кӯи мадади ашк

درمانده خاشاک تنم کو مدد اشک

Шояд ки ба сайлоб диҳад мушти хасам ро

شاید که به سیلاب دهد مشت خسم را

Аз ман ҳазар эй оинаи рӯ чанд ки чун субҳ

از من حذر ای آینه‌رو چند که چون صبح

Аз покӣ дил нест ғубории нафасам ро

از پاکی دل نیست غباری نفسم را

Он яккаи саворам ки ба майдони муҳаббат

آن یکه‌سوارم که به میدان محبت

Ишқ аз азал оварда ба ҷавлони фарсам ро

عشق از ازل آورده به جولان فرسم را

Муштоқи ману нола ки ҷузи нола касе нест

مشتاق من و ناله که جز ناله کسی نیست

Каз бе касе ман кунад огоҳи касам ро

کز بی‌کسی من کند آگاه کسم را