зи зулфаши тораки ҷонам буд пайванд ҳар мӯ ро

ز زلفش تارک جانم بود پیوند هر مو را

Ба сад теғ ҷафо натавон бурид аз ҳам ман ва ӯ ро

به صد تیغ جفا نتوان بُرید از هم من و او را

Ҷафои осмон кам буд ушшоқи балои ҷӯ ро

جفای آسمان کم بود عشاق بلا جو را

Намӯд аз васмаи он маи лоҷувардии тоқи абрӯ ро

نمود از وسمه آن مه لاجوردی طاق ابرو را

зи ҳурмони зулоли васл ӯ дар васл ӯ сӯзам

ز حرمان زلال وصل او در وصل او سوزم

намебошад гиёҳи ташнае ҷузи ман лаби ҷӯ ро

نمی‌باشد گیاه تشنه‌ای جز من لب جو را

На болин дар шаби ҳиҷрон ӯ на бистарӣ дорам

نه بالین در شب هجران او نه بستری دارم

Чаҳ сон бар санг нагузорам сар ва бар хоки паҳлуро ?

چه سان بر سنگ نگذارم سر و بر خاک پهلو را؟

Чаҳ ҷӯяд дил ба ҷузи саргаштагӣ аз ҳалқаи зулфаш

چه جوید دل به جز سرگشتگی از حلقهٔ زلفش

зи чавгони ғайр азин ноед ки саргардон кунад гӯ ро

ز چوگان غیر ازین ناید که سرگردان کند گو را

з ғайрат карда хами пушти маи навро тъоли аллоҳ

ز غیرت کرده خم پشت مه نو را تعال‌الله

Чаҳ некӯи бастаи меъмори азали он тоқи абрӯ ро

چه نیکو بسته معمار ازل آن طاق ابرو را

Гуҳӣ гирад ба таҳрики рақибони доманаш варна

گهی گیرد به تحریک رقیبان دامنش ورنه

Наоне ҳаст бо муштоқи рабтии он саги кӯ ро

نهانی هست با مشتاق ربطی آن سگِ کو را