Марои бахти сабз аз фалаки дӯш буд

مرا بخت سبز از فلک دوش بود

Ки он сарви нозам дар оғӯш буд

که آن سرو نازم در آغوش بود

зи ғмхўории васл ӯ дар дилам

ز غمخواری وصل او در دلم

Ғам ҳар ду олами фаромӯш буд

غم هر دو عالم فراموش بود

Нигоҳаши бмн дар суолу ҷавоб

نگاهش بمن در سوال و جواب

Саропои забони ҷумлаи тани гӯш буд

سراپا زبان جمله تن گوش بود

Чгўими пас аз ҳиҷр аз васли вай

چگویم پس از هجر از وصل وی

Ки он ҷумлаи неши ин ҳамаи нӯш буд

که آن جمله نیش این همه نوش بود

Лабаш дошт сад ранг бо ман сухан

لبش داشت صد رنگ با من سخن

На чун ғунча аз нози хомӯш буд

نه چون غنچه از ناز خاموش بود

зи саҳбои васлаши дилам то саҳар

ز صهبای وصلش دلم تا سحر

Брнги хами бода дар ҷӯш буд

برنگ خم باده در جوش بود

зи сайли сиришкам чу шабҳои ҳиҷр

ز سیل سرشکم چو شبهای هجر

Гуҳӣ то камаргоҳ ва то дӯш буд

گهی تا کمرگاه و تا دوش بود

Чаҳ файзи имшаб аз васл муштоқ дид

چه فیض امشب از وصل مشتاق دید

Каз ин бода то субҳи биҳуш буд

کز این باده تا صبح بیهوش بود