Кош берун фитад аз синаи дили зори маро

کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا

Кишт нолидан ин мурғи гирифтори маро

کشت نالیدن این مرغ گرفتار مرا

Бе бақои шодии васли ту ва донам ки зи пай

بی‌بقا شادی وصل تو و دانم که ز پی

Оради ин ханда кам гиря бисёр маро

آرد این خنده کم گریه بسیار مرا

Чаҳ шуд ар дод ба сдрнги гули он гулбуни ноз

چه شد ار داد به‌صدرنگ گل آن گلبن ناز

Ки азу нест биҷузи домани пурхори маро

که ازو نیست بجز دامن پرخار مرا

Манам аз равнақи ҷинси ҳунар офат зада Эй

منم از رونق جنس هنر آفت زده‌ای

Ки зад оташи бдкони гармии бозори маро

که زد آتش بدکان گرمی بازار مرا

Гўмбри ҷониби гулшани қафасамро сайёд

گومبر جانب گلشن قفسم را صیاد

Бас буд нолае аз ҳасрати гулзори маро

بس بود ناله‌ای از حسرت گلزار مرا

Наравад тирагӣ аз бахт бакӯшаш гӯи бод

نرود تیرگی از بخت بکوشش گو باد

Рӯзи равшан дигар онроу шаби тори маро

روز روشن دگران را و شب تار مرا

Онкии охири бсд афсона бихобам мекард

آنکه آخر بصد افسانه بخوابم میکرد

Сохт аз хоби адами баҳр чаҳ бедори маро

ساخت از خواب عدم بهر چه بیدار مرا

Гӯ табибам накунад чораи марӣзи ишқам

گو طبیبم نکند چاره مریض عشقم

Ки дили хаста буд хуши тани бемори маро

که دل‌ خسته بود خوش تن بیمار مرا

Нест гўёӣим аз хеш чу тӯтии муштоқ

نیست گویائیم از خویش چو طوطی مشتاق

Ин суханҳост аз он оинаи рухсори маро

این سخن‌هاست از آن آینه رخسار مرا