Нест кас ба аҳди мо ёри ёри хеш ро

نیست کس به عهد ما یار یار خویش را

Дӯсти хасми ҷон буд дӯстдори хеш ро

دوست خصم جان بود دوستدار خویش را

Он сиёҳи кавкабам каз ғам ту карда ам

آن سیاه کوکبم کز غم تو کرده‌ام

Тираи ҳамчуи рӯзи худ рӯзгори хеш ро

تیره همچو روز خود روزگار خویش را

ӯ ба Рахши ноз ва ман хоки раҳгузари чисон

او به رخش ناز و من خاک رهگذر چسان

Даст бар Аннани занами шаҳсавори хеш ро

دست بر عنان زنم شهسوار خویش را

Меҳри ман тулӯъ кунад дар ҳавоӣ худ бибин

مهر من طلوع کند در هوای خود ببین

Изтироби зарра бе қарори хеш ро

اضطراب ذره بی‌قرار خویش را

Бози печ ва хам макун ҳамчу шуъла ам

باز پیچ و خم مکن همچو شعله‌ام

ё бурун кун аз дилами хорхори хеш ро

یا برون کن از دلم خارخار خویش را

Шуд дил чун гадои хӯни зи рашк то ба кӣ

شد دل چون گدا خون ز رشک تا به کی

Ёр шаҳр бингарам шаҳриёри хеш ро

یار شهر بنگرم شهریار خویش را

Мардум аз надиданаш эй хуши он замон ки ман

مردم از ندیدنش ای خوش آن زمان که من

Дида бар рухи афканами глъзори хеш ро

دیده بر رخ افکنم گلعذار خویش را