Ман он сайдам ки гуфт оҳиста чун май басти сайёдаш

من آن صیدم که گفت آهسته چون می‌بست صیادش

Ки хӯн май ризмш аммо нахоҳам кард озодаш

که خون می‌ریزمش اما نخواهم کرد آزادش

Ман он сайд ба хӯн ғалтидаам каз тири бедодаш

من آن صید به خون غلتیده‌ام کز تیر بیدادش

Заду кишт ва ба хок раҳ фиканд ва рафт сайёдаш

زد و کشت و به خاک ره فکند و رفت صیادش

Наме орад ба ҳукми ноз бо ман сари фурӯ варна

نمی‌آرد به حکم ناز با من سر فرو ورنه

Чу ман мурғ гирифторӣ надорад сарви озодаш

چو من مرغ گرفتاری ندارد سرو آزادش

зи дил буд ончӣ дидам шукр каз сайли ғамати охир

ز دل بود آنچه دیدم شکر کز سیل غمت آخر

Чунон ин хона вайрон шуд ки натавон кард ободаш

چنان این خانه ویران شد که نتوان کرد آبادش

зи расму роҳ ёрӣ нагзарад бар кӯҳкани ширин

ز رسم و راه یاری نگذرد بر کوهکن شیرین

Фалак гоҳе бар ғами хусрави оради сӯии Фарҳодаш

فلک گاهی بر غم خسرو آرد سوی فرهادش

Куҷои муштоқи ҷӯёӣ тараб гардад ки худ дорад

کجا مشتاق جویای طرب گردد که خود دارد

Ба дарду ғами дили андӯҳноку ҷони ношодш

به درد و غم دل اندوهناک و جان ناشادش