Аз гулшанаст давр агар ошёни мо

از گلشن است دور اگر آشیان ما

Гӯ бош агар расад бглстони фиғони мо

گو باش اگر رسد بگلستان فغان ما

Давр аз чаман чаҳ ғам буд ар ошёни мо

دور از چمن چه غم بود ار آشیان ما

Зонҷо расад ба гӯши гулигар фиғони мо

زانجا رسد به گوش گلی گر فغان ما

Биҳослӣаст ҳосили савдои бори ишқ

بیحاصلی است حاصل سودای بار عشق

Инаст суди мо чаҳ буд то зиёни мо

اینست سود ما چه بود تا زیان ما

Гардад ки раҳравони раҳи ишқро далел

گردد که رهروان ره عشق را دلیل

Нолад магари гуҳии ҷараси корвони мо

نالد مگر گهی جرس کاروان ما

Гули ин дўҳФтаҳ эй ки ббоғсти боғбон

گل این دوهفته‌ای که بباغست باغبان

Бар ҳам мазан барои худои ошёни мо

بر هم مزن برای خدا آشیان ما

Чун сангу оҳани оташи мо гул кунад зи дил

چون سنگ و آهن آتش ما گل کند ز دل

Ояд гуҳӣ ки сӯхтае дар миёни мо

آید گهی که سوخته‌ای در میان ما

Муштоқи ҳамнишинии афсурдаи хотирон

مشتاق همنشینی افسرده خاطران

Гардӣдааст пардаи сӯзи ниҳони мо

گردیده است پرده سوز نهان ما