Ман кистам аз хами камандӣ

من کیستم؟ از خم کمندی

Дар ҳалқаи шавқи пои бандӣ

در حلقهٔ شوق، پای‌بندی

Олӯдаи буз ҳар коми ҷонӣ

آلوده به زهر کامِ جانی

Аз ҳасрати лаъли нӯшхандӣ

از حسرتِ لعلِ نوشخندی

Нолони барраии фитода бар хок

نالان به رهی فتاده بر خاک

Аҷзи ойинии ниёзмандӣ

عجز آئینی، نیازمندی

Сайдӣ ки надидаи ҳеҷ осеб

صیدی که ندیده هیچ آسیب

Ҳар лаҳзаи фитодаи гурбаи бандӣ

هر لحظه فتاده گر به بندی

Солими зи ҳазор доми ҷуста

سالِم ز هزار دام جَسته

Ҳаргиз нарасидааш газандӣ

هرگز نرسیده‌اش گزندی

Ҷон дода бҳсрти охркор

جان داده به‌حسرت آخرِ کار

Дар доми ғизоли сайди бандӣ

در دامِ غزالِ صیدبندی

Омад чаҳ бҷон ман бипурсед

آمد چه به جانِ من؟ بپرسید

Аз шӯхи мФорқти писандӣ

از شوخِ مفارقت‌پسندی

Пайдост зи трктози ҳасрат

پیداست ز تُرکتازِ حسرت

Аҳволи хароби мустамандӣ

احوالِ خرابِ مستمندی

Кӯ бинад ва дилбараш кунад соз

کو بیند و دلبرش کند ساز

Брки сафари дароз чанде

برگِ سفرِ دراز چندی

Вонгоаҳи бзири рони дарорад

وآنگاه به زیرِ ران درآرد

Сарсари так барқи рўсмндӣ

صرصر تکِ برق‌رو سمندی

Як лаҳзаи Аннан нигаҳ надорад

یک لحظه عنان نگه ندارد

Чун бар сари оташии сапандӣ

چون بر سرِ آتشی سپندی

Шухӣ ки намегушӯд бе ман

شوخی که نمی‌گشود بی من

Чун пистаи лабии бнўшхндӣ

چون پسته لبی به نوشخندی،

Дидӣ ки чаҳ сон дар охири кор

دیدی که چه‌سان در آخرِ کار

Сари риштаи аҳди дардмандӣ

سر رشتهٔ عهدِ دردمندی

Бигусаст ва гузошт србсҳро

بگسست و گذاشت سر به صحرا

Чун оҳӯии ҷуста аз камандӣ

چون آهوی جَسته از کمندی

Варзедам агарчӣ дар фироқаш

ورزیدم اگرچه در فراقش

Тоқат чандеу сабр чанде

طاقت چندی و صبر چندی

Вақтаст ҷҳми зи ҷой бе тоб

وقت است جهم ز جای بی‌تاب

Ваз дил зада сиҳаҳи баландӣ

وز دل زده صیحهٔ بلندی

То чанд чу доғ лола бошад

تا چند چو داغ لاله باشد

Хомӯш дар оташи сапандӣ

خاموش در آتشِ سپندی

эй пери хирад ки дар кафи тест

ای پیرِ خرد که در کفِ تُست

Доруии алоҷ ҳар газандӣ

داروی علاجِ هر گزندی

То кӣ талабами давои ҳиҷрон

تا کی طلبم دوای هجران

Аз ту ки табиби ҳӯшмандӣ

از تو که طبیب هوشمندی

Ту ҳамчуи ҳакими кордидаҳ

تو همچو حکیم کاردیده

Ҳрдм ба насиҳатӣу пандӣ

هردم به نصیحتی و پندی

Гўӣӣ бираву бгўшаҳи ғам

گوئی برو و بگوشهٔ غم

Биншин ва сабур бош чанде

بنشین و صبور باش چندی

ё бахти ман Фкори баргашт

یا بخت من فکار برگشت

ё дӯсти бохтёри баргашт

یا دوست باختیار برگشت

Фарёд ки рӯзи васли ҷонон

فریاد که روز وصل جانان

Рафту шаби интизори баргашт

رفت و شب انتظار برگشت

Ҳам мастии васл аз серум рафт

هم مستی وصل از سرم رفت

Ҳам дарди сари хумори баргашт

هم درد سر خمار برگشت

Шухӣ ки зи саҳари ғамза ӯ

شوخی که ز سحر غمزه او

Зини дил шудаи рӯзгори баргашт

زین دل شده روزگار برگشت

Аз шавамӣ къбтини бахтам

از شومی کعبتین بختم

Нокарда барам гузори баргашт

ناکرده برم گذار برگشت

Рафтам ду шашӣ бўслши орм

رفتم دو ششی بوصلش آرم

Нақши ман бади қимори баргашт

نقش من بد قمار برگشت

Ани гул ки зи ҷаври хор ӯ дил

ان گل که ز جور خار او دل

Доими зи буриши Фкори баргашт

دایم ز برش فکار برگشت

Чун вақт омад расми бўслш

چون وقت آمد رسم بوصلش

Бахтами шӯридау кори баргашт

بختم شوریده و کار برگشت

Наздик шудам бсоҳл аммо

نزدیک شدم بساحل اما

Киштии ман аз канори баргашт

کشتی من از کنار برگشت

Акнӯн ки бадали ҷаҳони ҷаҳонам

اکنون که بدل جهان جهانم

Ғам омаду ғмгсори баргашт

غم آمد و غمگسار برگشت

Гуфтӣ чун шуд ки мунҳариф шуд

گفتی چون شد که منحرف شد

Бахт аз ману рӯзгори баргашт

بخت از من و روزگار برگشت

Ҳам толеъ ва ҳам фалаки ҳам ахтар

هم طالع و هم فلک هم اختر

Баргашти зи ман чу ёри баргашт

برگشت ز من چو یار برگشت

Баргардад агар дилами зи кунин

برگردد اگر دلم ز کونین

Натавонад аз оннигор баргашт

نتواند از آن نگار برگشت

Кини гумшудаи баъди рӯзгорӣ

کین گمشده بعد روزگاری

Кари ғурбати кӯии ёрбргшт

کر غربت کوی یاربرگشت

Омад барам ва чаҳ сокин аммо

آمد برم و چه ساکن اما

Баргашт ва чаҳ биқрори баргашт

برگشت و چه بیقرار برگشت

Дишаб ки бклбаҳи ман аз рух

دیشب که بکلبه من از رخ

Бурқаъ нагушӯда ёри баргашт

برقع نگشوده یار برگشت

Набӯд аҷабам ки аз май васл

نبود عجبم که از می وصل

Норафтаи зи сари хумори баргашт

نارفته ز سر خمار برگشت

Гар даври фалаки бсоғр аз ҷом

گر دور فلک بساغر از جام

Ин бодаи хушгувори баргашт

این باده خوشگوار برگشت

Танҳо на бостонши имшаб

تنها نه بآستانش امشب

Дил рафту баҳоли зори баргашт

دل رفت و بحال زار برگشت

Вази навмидӣ аз он сари кӯй

وز نومیدی از آن سر کوی

Бо дидаи ашкбори баргашт

با دیده اشکبار برگشت

Кӣ буд ки дили бкўӣ ӯ рафт

کی بود که دل بکوی او رفت

Навмеду умедвори баргашт

نومید و امیدوار برگشت

Акнӯн ки зи даври чарх аз ман

اکنون که ز دور چرخ از من

Айёми висоли ёри баргашт

ایام وصال یار برگشت

Ором шуд аз дилами Аннани тоб

آرام شد از دلم عنان تاب

Вази маъракаи ин савори баргашт

وز معرکه این سوار برگشت

Гӯйанд сабур бош кохр

گویند صبور باش کاخر

Хоҳад ?бирти оннигор баргашт

خواهد برت آن نگار برگشت

Чун абр ҳануз дар баҳорон

چون ابر هنوز در بهاران

Зони субҳи дамами сиришки борон

زآن صبح دمم سرشک باران

Кони ёр сафар гиряда ногоҳ

کان یار سفر گریده ناگاه

Дар дидаи сиришки ҳамчуи борон

در دیده سرشک همچو باران

Аз хонаи баромаду давидам

از خانه برآمد و دویدم

Дар пеши раҳаш чу биқророн

در پیش رهش چو بیقراران

ӯ низ зи роҳу расми ёрӣ

او نیز ز راه و رسم یاری

Шуд ҷониби ман равон чу ёрон

شد جانب من روان چو یاران

Тангам дар бар кашиду гуфто

تنگم در بر کشید و گفتا

Аз меҳр чу марҳамат гузорон

از مهر چو مرحمت‌گذاران

Аихстаҳи ҷигар ки ҳасрати ту

ایخسته جگر که حسرت تو

Натавон гуфтани як аз ҳазорон

نتوان گفتن یک از هزاران

Сад орзӯяти бадали зи васлам

صد آرزویت بدل ز وصلم

Монад аз ситами ситами шиорон

ماند از ستم ستم شعاران

Хуш бош ки онкӣ мерасонад

خوش باش که آنکه میرساند

ӯ ёронро бўсли ёрон

او یاران را بوصل یاران

Бозами бтўи орад ва нишинам

بازم بتو آرد و نشینم

Бо ҳам ман ва ту чу комкорон

با هم من و تو چو کامکاران

Онкии бФрози зини баромад

آنکه بفراز زین برآمد

Дар дасти Аннани шаҳсаворон

در دست عنان شهسواران

Ман бо ҳамаи оҷизии фитода

من با همه عاجزی فتاده

Бар хоки раҳаш чу хоксорон

بر خاک رهش چو خاکساران

Рафтам ки бпои тавсан ӯ

رفتم که بپای توسن او

Ҷонро сипарам чу ҷон сипорон

جان را سپرم چو جان‌سپاران

То беди зи ман Аннану афрошт

تا بید ز من عنان و افراشت

Чун меҳри илми бкўҳсорон

چون مهر علم بکوهساران

Акнӯн бтриқи дӯстонам

اکنون بطریق دوستانم

Ҳар дам гӯйанд дӯсторон

هر دم گویند دوستاران

Каз сабр барояд охири кор

کز صبر برآید آخر کار

Умеди дили умедворон

امید دل امیدواران

Оншоҳсўори дашти паймо

آنشاهسوار دشت پیما

Аз шаҳр чу хайма зад бсҳро

از شهر چو خیمه زد بصحرا

Дар хонаи зин нузул фармуд

در خانه زین نزول فرمود

Дар хаймау гашти мсндоро

در خیمه و گشت مسندآرا

Ман дода Аннани тоқат аз каф

من داده عنان طاقت از کف

Аз шӯриши чашми ашки боло

از شورش چشم اشک بالا

Чашмӣ ва ҳазор қатраи даврӣ

چشمی و هزار قطره دوری

Ҳар қатра дар ӯ ҳазор дарё

هر قطره در او هزار دریا

Девонаи сифати сар аз қафояш

دیوانه صفت سر از قفایش

Аз шаҳр гузоштам бсҳро

از شهر گذاشتم بصحرا

Чун абри ҳамаи хурӯшу зорӣ

چون ابر همه خروش و زاری

Чун сайли тамоми шӯру ғавғо

چون سیل تمام شور و غوغا

Бо як дил ва сад ҳазор умед

با یک دل و صد هزار امید

Бо як сару садҳазори савдо

با یک سر و صدهزار سودا

Аз даври саводи манзил ӯ

از دور سواد منزل او

Чун гашт маро бидида пайдо

چون گشت مرا بدیده پیدا

Якбораи қарор аз дилам рафт

یکباره قرار از دلم رفت

Чун кори зи дасту қӯт аз по

چون کار ز دست و قوت از پا

Ҳўи сӯи нигарону миздми гом

هو سو نگران و میزدم گام

Дуздидаи барраи зи бими аъдо

دزدیده بره ز بیم اعدا

Ногоҳ баромад аз муқобил

ناگاه برآمد از مقابل

аи моҳ чу меҳри олами оро

ا ماه چو مهر عالم‌آرا

Бетоб задам бдомнши даст

بی‌تاب زدم بدامنش دست

К-эии тоқати ҷони ношикеб

کای طاقت جان ناشکیبا

Чун мурғи гушӯдаи ришта аз бол

چون مرغ گشوده رشته از بال

Чун сайди гусастаи банд аз по

چون صید گسسته بند از پا

Ғофили зи каманди ман чу ҷустӣ

غافل ز کمند من چو جستی

Созами зи ғамат чаҳ чора фармо

سازم ز غمت چه چاره فرما

Гуфтору вабои хаёли васлам

گفتار و وبا خیال وصلم

Дар кунҷи фироқи гири мأўо

در کنج فراق گیر مأوا

То доруии ногувори ҳиҷрон

تا داروی ناگوار هجران

Дар ком дилат шавад гуворо

در کام دلت شود گوارا

Ин гуфт ва кашид доман ва рафт

این گفت و کشید دامن و رفت

Аз дасти ман фитода аз по

از دست من فتاده از پا

Ман монда кунун зи раҳмат ӯ

من مانده کنون ز رحمت او

На ҷони сокин на дили шикеб

نه جان ساکن نه دل شکیبا

Ин турфа каз изтироб бинад

این طرفه کز اضطراب بیند

Аҳволи ман ва ҳануз аҳбо

احوال من و هنوز احبا

Гӯйанд сабур бош комрўз

گویند صبور باش کامروز

Гар рафт ояд бар ту фардо

گر رفت آید بر تو فردا

Ман мондаи пои ҷустуҷӯи ланг

من مانده پای جستجو لنگ

ӯ даври зи ман ҳазор фарсанг

او دور ز من هزار فرسنگ

На пой ки хешро расонам

نه پای که خویش را رسانم

Сӯии вай ва дар буриши кашами танг

سوی وی و در برش کشم تنگ

На даст кигар худ ояд орм

نه دست که گر خود آید آرم

Домони висол ӯ Фрочнг

دامان وصال او فراچنگ

Дар кунҷи ватан чаҳ донадам ҳол

در کنج وطن چه داندم حال

Он карда басӯии ғурбати оҳанг

آن کرده بسوی غربت آهنگ

Ман мондаи басони пери канъон

من مانده بسان پیر کنعان

Дар зовияи фироқи дилтанг

در زاویه فراق دلتنگ

Юсуфи сифат ӯ бмсри давлат

یوسف صفت او بمصر دولت

Такя зада бар фарози авранг

تکیه زده بر فراز اورنگ

Манъам макунед агар зи ҳиҷраш

منعم مکنید اگر ز هجرش

Бо хештанами мудом дар ҷанг

با خویشتنم مدام در جنگ

Гардӣда бмни зи ишқи он шӯх

گردیده بمن ز عشق آن شوخ

Кӯраст зи номи ошиқони нанг

کور است ز نام عاشقان ننگ

Майдони фарохи зиндагонӣ

میدان فراخ زندگانی

Чун ҳалқаи чашми мӯри баси танг

چون حلقه چشم مور بس تنگ

Афкандаи миёнаи ман ва ӯ

افکنده میانه من و او

Он фосилаи космон ба найранг

آن فاصله کاسمان به نیرنگ

Сад марҳалааст пеш ва ҳар гом

صد مرحله است پیش و هر گام

Сад кӯҳи гарони фитода чун санг

صد کوه گران فتاده چون سنگ

Ҳар манзил ӯ ҳазор манзил

هر منزل او هزار منزل

Ҳар фарсангаши ҳазор фарсанг

هر فرسنگش هزار فرسنگ

Бо ҳам ман ва ӯ ду мурғ будем

با هم من و او دو مرغ بودیم

Ҳам нағма ва ҳам навои ҳам оҳанг

هم نغمه و هم نوا هم آهنگ

Ғофили зи ман ӯ гирифт парвоз

غافل ز من او گرفت پرواز

Зони сон ки з рӯй ошиқони ранг

زآن سان که ز روی عاشقان رنگ

Мондам ман болу пари шикаста

ماندم من بال و پر شکسته

Дар гӯшаи ошиёнаи дили танг

در گوشه آشیانه دل‌تنگ

Гуфт онкии бзўри ақл бар тоб

گفت آنکه بزور عقل بر‌تاب

Сарпанҷаи ишқи оҳанӣни чанг

سرپنجه عشق آهنین چنگ

Ғофил ки шавад чаҳ хусрави ишқ

غافل که شود چه خسرو عشق

Рӯзи майдони савори шбрнг

روز میدان سوار شبرنگ

То банди Аннани хеши дардам

تا بند عنان خویش دردم

Чаҳ ақл ва чаҳ дониш ва чаҳ фарҳанг

چه عقل و چه دانش و چه فرهنگ

Аз мизроби фироқи нолон

از مضراب فراق نالان

Раг бар тани ман масобаи ҷанг

رگ بر تن من مثابه جنگ

Вони ёронро ки шишаи сабр

وآن یاران را که شیشه صبر

Ноомада аз фироқ бар санг

ناآمده از فراق بر سنگ

Ҳолами бенанд ва боз гӯйанд

حالم بینند و باز گویند

К-эии мондаи бдоми ҳиҷри дили танг

کای مانده بدام هجر دل تنگ

Сабрии сабрӣ ки васлаши охир

صبری صبری که وصلش آخر

Зоӣинаҳи хотирати баради занг

زآئینه خاطرت برد زنگ

Дидӣ фалакам чаҳ бар сар оварад

دیدی فلکم چه بر سر آورد

Аз ҳам ману ёрро баровард

از هم من و یار را برآورد

Аз дасти ман он гуҳар ки аз кин

از دست من آن گهر که از کین

Беруни фалак ситамгар оварад

بیرون فلک ستمگر آورد

Хоҳад агар ин муҳӣт то ҳашар

خواهد اگر این محیط تا حشر

Ҳар лаҳзаи ҳазор гавҳар оварад

هر لحظه هزار گوهر آورد

Чун ӯ гуҳарӣ наме тавонад

چون او گهری نمی‌تواند

На қулзуми чарх ахзар оварад

نه قلزم چرخ اخضر آورد

Икдонаҳи дарӣ ки ғофили айём

یکدانه دری که غافل ایام

Ҳамчун садаф аз кафам баровард

همچون صدف از کفم برآورد

Ҳаргоҳи бахотири ман зор

هرگاه بخاطر من زار

Ёдаши дили дард парвар оварад

یادش دل درد پرور آورد

Сад ганҷи гуҳари бдомнми ашк

صد گنج گهر بدامنم اشک

Аз қулзуми дида тар оварад

از قلزم دیده تر آورد

То гардиши ҷоми васли он моҳ

تا گردش جام وصل آن ماه

Даврони фалаки бмн сар оварад

دوران فلک بمن سر آورد

Ҳар шаб ки бадӯри соқии чарх

هر شب که بدور ساقی چرخ

Паймонаи моҳ анвар оварад

پیمانه ماه انور آورد

Дар дидаам ашкро бигардаш

در دیده‌ام اشک را بگردش

Аз дидани давр соғар оварад

از دیدن دور ساغر آورد

Ёрони ҳазар аз сипаҳбади ҳиҷр

یاران حذر از سپهبد هجر

Поро бркоб чун даровард

پا را برکاب چون درآورد

Кини яккаи савори зўрмндон

کین یکه‌سوار زورمندان

Гар рӯи бҳзор лашгар оварад

گر رو بهزار لشگر آورد

Аз хари ман иҷтимоашони дард

از خر من اجتماعشان درد

Чун барқи зи ҷилва Эй баровард

چون برق ز جلوه‌ای برآورد

То доман ӯ буруни зи дастам

تا دامن او برون ز دستم

Бозичаи чарх ва ахтар оварад

بازیچه چرخ و اختر آورد

Аз ковушами ончӣ бар раги дил

از کاوشم آنچه بر رگ دل

Неши ғами он ситамгар оварад

نیش غم آن ستمگر آورد

Ҳаргар баррагии нмитўонд

هر گر برگی نمیتواند

Бедоди ҳазор нашр оварад

بیداد هزار نشر آورد

Бар ман шаби меҳнатии бпоён

بر من شب محنتی بپایان

Мамнӯни ним аз фалак гар оварад

ممنون نیم از فلک گر آورد

Аз кишвари бахти тираи ман

از کشور بخت تیره من

Конҷо натавон дамӣ сар оварад

کانجا نتوان دمی سر آورد

Ҳар рӯзи сияҳ ки осмони барад

هر روز سیه که آسمان برد

Рӯзии зи қафои сияҳ тар оварад

روزی ز قفا سیه‌تر آورد

Имшаб ки бидида маниши чарх

امشب که بدیده منش چرخ

Дар хоб чу меҳр анвар оварад

در خواب چو مهر انور آورد

Аз шавқи фурӯғи ориз ӯ

از شوق فروغ عارض او

Чун зарраи марои зи ҷои даровард

چون ذره مرا ز جا درآورد

Халқам гӯйанд эй ки ҳиҷрат

خلقم گویند ای که هجرت

Дар дом чу мурғ бепар оварад

در دام چو مرغ بی‌پر آورد

Онкас ки бихоб рӯй ӯ ро

آنکس که بخواب روی او را

Дар чашму дилат мусаввир оварад

در چشم و دلت مصور آورد

Хоҳад зи сабурии охири кор

خواهد ز صبوری آخر کار

Комати зи висол ӯ баровард

کامت ز وصال او برآورد

Икдл чу дили Фкор ман нест

یکدل چو دل فکار من نیست

Як хастаи баҳоли зор ман нест

یک خسته بحال زار من نیست

Ҳар абр гузин муҳӣти хезад

هر ابر گزین محیط خیزد

Чун дидаи ашкбор ман нест

چون دیده اشکبار من نیست

Ҳар лола гузин ҳдиқаҳи равед

هر لاله گزین حدیقه روید

Чун синаи доғдор ман нест

چون سینه داغدار من نیست

Вокрдни уқдае дарин дашт

واکردن عقده‌ای درین دشت

Дар қудрати неши хор ман нест

در قدرت نیش خار من نیست

Хандондани ғунчае дар ин боғ

خنداندن غنچه ای در این باغ

Кори дами навбаҳор ман нест

کار دم نوبهار من نیست

Ҳар бахтӣ ва рӯзгор шавамӣ

هر بختی و روزگار شومی

КошФтаҳи зи зулфи ёр ман нест

کاشفته ز زلف یار من نیست

Баргашта чу бахт ман набошад

برگشته چو بخت من نباشد

Саргашта чу рӯзгор ман нест

سرگشته چو روزگار من نیست

Дар роҳи талаби тании замини гир

در راه طلب تنی زمین‌گیر

Ҳамчун тани хоксор ман нест

همچون تن خاکسار من نیست

Гардӣ ки зи ҷои брнхизд

گردی که ز جای برنخیزد

Аз заъфи биҷузи ғубор ман нест

از ضعف بجز غبار من نیست

Манъам макун ар бароаи мақсӯд

منعم مکن ار براه مقصود

Гомии таку пўи шиор ман нест

گامی تک و پو شعار من نیست

Нақшаст муроди дил ки ҳаргиз

نقش است مراد دل که هرگز

Дар толеъи бади қимор ман нест

در طالع بد قمار من نیست

Он рӯз ки шомаш аз қФонаҳ

آن روز که شامش از قفانه

Ҷузи рӯзи фироқи ёр ман нест

جز روز فراق یار من نیست

Вони шаб ки зпӣ саҳар надорад

وآن شب که زپی سحر ندارد

Ғайр аз шаби интизор ман нест

غیر از شب انتظار من نیست

Онкаси талабади зи ман дили шод

آنکس طلبد ز من دل شاد

Когоаҳи зи ҳоли зор ман нест

کاگاه ز حال زار من نیست

Зеро ки матоъи шодмонӣ

زیرا که متاع شادمانی

Ҷинсӣаст ки дар диёр ман нест

جنسی است که در دیار من نیست

Ҳамроҳи насими субҳгоҳӣ

همراه نسیم صبحگاهی

Гар накҳати глъзор ман нест

گر نکهت گلعذار من نیست

Чун ғунчаи дарин чамани гушоиш

چون غنچه درین چمن گشایش

Аз боди саҳари бакор ман нест

از باد سحر بکار من نیست

Пайкӣ ки Фрстмши бонкўӣ

پیکی که فرستمش بآنکوی

Дар кишвари бахти тор ман нест

در کشور بخت تار من نیست

Саргаштаи дилӣ ки дар кафам нест

سرگشته دلی که در کفم نیست

ӯ низ бохтёр ман нест

او نیز باختیار من نیست

Дар сина хаста ам набошад

در سینه خسته‌ام نباشد

Дар ҷони ?илами шиор ман нест

در جان الم شعار من نیست

Он дард ки аз табиби ман на

آن درد که از طبیب من نه

Вони ғам ки зи ғмгсор ман нест

وآن غم که ز غمگسار من نیست

эй онкии сукӯни зи ҳиҷри доне

ای آنکه سکون ز هجر دانی

Кори дили биқрор ман нест

کار دل بیقرار من نیست

Зин пеш магӯ ки сабр кун чанд

زین پیش مگو که صبر کن چند

Фрмоӣими ончии кор ман нест

فرمائیم آنچه کار من نیست

На роҳи бкўӣ ёр дорам

نه راه بکوی یار دارم

На тоқат интизор дорам

نه طاقت انتظار دارم

Сад баҳри гуҳари зи ашки ҳасрат

صد بحر گهر ز اشک حسرت

Дар чашми гуҳар нисор дорам

در چشم گهر نثار دارم

Сад ганҷи зи нақди доғи меҳнат

صد گنج ز نقد داغ محنت

Дар синаи доғ дор дорам

در سینه داغ دار دارم

Дар синаи зи оҳи кулуфт андӯд

در سینه ز آه کلفت اندود

Саҳрои саҳро ғубор дорам

صحرا صحرا غبار دارم

Дар доман аз ашк оташ олуд

در دامن از اشک آتش آلود

Хирмани хирман шарор дорам

خرمن خرمن شرار دارم

эй онкии зи дарди ҳиҷри доне

ای آنکه ز درد هجر دانی

Ҳоле ки ман Фкор дорам

حالی که من فکار دارم

Манъам макун ар гирифтаи кунҷӣ

منعم مکن ار گرفته کنجی

Вази ҳам нафасон канор дорам

وز هم‌نفسان کنار دارم

Баси ҳамдами ман ғамии шабу рӯз

بس همدم من غمی شب و روز

Каз дӯст бёдгор дорам

کز دوست بیادگار دارم

Набӯд аҷаб ар зи ашки хунин

نبود عجب ار ز اشک خونین

Пои мижа дар нигор дорам

پای مژه در نگار دارم

Зон гул ки ҷигари зи доғи ҳиҷраш

زان گل که جگر ز داغ هجرش

Афрӯхтаи лола зор дорам

افروخته لاله‌زار دارم

Дар синаи ҳамаи ҷароҳати неш

در سینه همه جراحت نیش

Дар дили ҳамаи захм хор дорам

در دل همه زخم خار دارم

Хоҳам чу бкўӣ ӯ фиристам

خواهم چو بکوی او فرستم

Гар номаи як аз ҳазор дорам

گر نامه یک از هزار دارم

Бо боли кабӯтарам чаҳ ҳоҷат

با بال کبوترم چه حاجت

Бо боди сабо чикор дорам

با باد صبا چکار دارم

Доим бар ӯ бирафт ва омад

دایم بر او برفت و آمد

Бик ар дил биқрор дорам

بیک ار دل بیقرار دارم

Силӣ ки зи ашки шӯриши ангез

سیلی که ز اشک شورش‌انگیز

Дар дида ашкбор дорам

در دیده اشکبار دارم

Ҳар сӯи барадами рӯм чигуна

هر سو بردم روم چگونه

Ҳарҷо қадам устувор дорам

هرجا قدم استوار دارم

Чун мавҷи Аннани бадастам аммо

چون موج عنان بدستم اما

Дар даст чаҳ ихтиёр дорам

در دست چه اختیار دارم

Муштоқ аз ин ҳадиси ҷонкоҳ

مشتاق از این حدیث جانکاه

Каз даврии он нигор дорам

کز دوری آن نگار دارم

Меҳр ар на блби занам чаҳ чора

مهر ار نه بلب زنم چه چاره

Дигари ман дил Фкор дорам

دیگر من دل فکار دارم

Ҳам меҳнат аз ҳисоби берун

هم محنت از حساب بیرون

Ҳам ҳасрат бишмор дорам

هم حسرت بیشمار دارم

эй онкӣ чаҳ тобҳо зи пандат

ای آنکه چه تابها ز پندت

Дар риштаи ҷисм зор дорам

در رشته جسم‌زار دارم

Аз сабр ки коми талхӣу бас

از صبر که کام تلخی و بس

Зини доруӣ ногувор дорам

زین داروی ناگوار دارم

Чандам гўӣӣ кунам мудоро

چندم گوئی کنم مدارا

Дардӣ ки зи ҳиҷр ёр дорам

دردی که ز هجر یار دارم