Бозам зада анбарин кундӣ

بازم زده عنبرین کندی

Бар дили бандӣу сахти бандӣ

بر دل بندی و سخت بندی

Яксон шудаам ба хоки роҳӣ

یکسان شده‌ام به خاک راهی

Аз ҳасрати ҷилваи самандӣ

از حسرت جلوه سمندی

Корами зористи ҳамчуи ёқӯб

کارم زاریست همچو یعقوب

Аз фурқати Тифли арҷмандӣ

از فرقت طفل ارجمندی

Зин сӯз казуаст дар таби втоб

زین سوز کزوست در تب‌وتاب

Ҳар хастаи дилӣу дардмандӣ

هر خسته‌دلی و دردمندی

Пеш аз нафасӣ чигуна бошам

پیش از نفسی چگونه باشم

Сокин чу дар оташии сапандӣ

ساکن چو در آتشی سپندی

Он срўсҳӣ ки дорам аз вай

آن سروسهی که دارم از وی

Чун фохтаи ҳасрати баландӣ

چون فاخته حسرت بلندی

Бар гиряи талхи ман на бахшед

بر گریه تلخ من نه بخشید

Лаъли лаб ӯ ба нӯшхандӣ

لعل لب او به نوشخندی

Кардам дар роҳи ҷустуҷӯяш

کردم در راه جستجویش

Кӯшиш чандеу сабр чанде

کوشش چندی و صبر چندی

Вони гулбуни нозро чаҳ парво

وآن گلبن ناز را چه پروا

Аз ҳол чу ман ниёзмандӣ

از حال چو من نیازمندی

Каз афъӣ ҷон сипор ҳиҷраш

کز افعی جان‌سپار هجرش

Ҳар лаҳза расад марои газандӣ

هر لحظه رسد مرا گزندی

Вақтаст ки аз шиканҷаи ҳиҷр

وقت است که از شکنجه هجر

Чун мурғи ниҳодаи побаи бандӣ

چون مرغ نهاده پابه‌بندی

Дар кунҷи ғамии зи фурқат ӯ

در کنج غمی ز فرقت او

Беранҷу насиҳатӣу пандӣ

بی‌رنج و نصیحتی و پندی

Ҳаркас ки зи кӯии ёри баргашт

هرکس که ز کوی یار برگشت

Бо дидаи ашкбори баргашт

با دیده اشکبار برگشت

Онам ки ба нарад ъшқбозӣ

آنم که به نرد عشقبازی

Корами зи оғози кори баргашт

کارم ز آغاز کار برگشت

Ҷузи нақши ман ар нахуст набӯд

جز نقش من ار نخست نبود

Нақшӣ ки азин қимори баргашт

نقشی که ازین قمار برگشت

Зондишаҳи ҷаври муддаии дил

زاندیشه جور مدعی دل

Аз гулшани кӯии ёри баргашт

از گلشن کوی یار برگشت

ё гулчинӣ ба гулистон рафт

یا گلچینی به گلستان رفت

Вази бими ҷафои хори баргашт

وز بیم جفای خار برگشت

Он ба ки зи сайди ъшқбозон

آن به که ز صید عشقبازان

Нокардаи тамоми кори баргашт

ناکرده تمام کار برگشت

Пардохт чу дастро ба ханҷар

پرداخت چو دست را به خنجر

Сайёди ман аз шикори баргашт

صیاد من از شکار برگشت

Шухӣ ки зи чашми сҳрсозш

شوخی که ز چشم سحرسازش

Рӯз аз ману рӯзгори баргашт

روز از من و روزگار برگشت

То кӣ баррааши тавон з ҳар сӯй

تا کی برهش توان ز هر سوی

Рафт ва ба дили Фкори баргашт

رفت و به دل‌فکار برگشت

Зин ба чаҳ кунун ки то тавонам

زین به چه کنون که تا توانم

Зини водии пари зи хори баргашт

زین وادی پر ز خار برگشت

ӯ бо ағёр то саҳари дӯш

او با اغیار تا سحر دوش

Май мезад ва ман зи рашк дар ҷӯш

می می‌زد و من ز رشک در جوش

ё раб то кӣ расад ба поён

یا رب تا کی رسد به پایان

Аз фурқати он бути қадаҳи нӯш

از فرقت آن بت قدح نوش

Ҳар имрӯзам ба нола чун дай

هر امروزم به ناله چون دی

Ҳар имшаби ман ба гиря чун дӯш

هر امشب من به گریه چون دوش

Он ма ки ҳамеша дар барам дил

آن مه که همیشه در برم دل

Аз оташ шавқ ӯст дар ҷӯш

از آتش شوق اوست در جوش

Он лаҳза ки нест дар канорам

آن لحظه که نیست در کنارم

Вондм ки маро буд дар оғӯш

واندم که مرا بود در آغوش

Аз нӯш марост меҳнати неш

از نوش مراست محنت نیش

Ваз неш марост лиззати нӯш

وز نیش مراست لذت نوش

Дар ҳар маҳфил ки давр созад

در هر محفل که دور سازد

Бурқаъи зи изори он қсби пӯш

برقع ز عذار آن قصب پوش

Дар ҳар гулшан ки ғунчаи лаб

در هر گلشن که غنچه لب

Орад ба такаллуми он қадаҳи нӯш

آرد به تکلم آن قدح نوش

Аз по то сар чу равзанами чашм

از پا تا سر چو روزنم چشم

Вази сар то по чу шохи гули пӯш

وز سر تا پا چو شاخ گل‌پوش

Гӯйанд марои зи сабри вази ақл

گویند مرا ز صبر وز عقل

Дар даврӣ ӯ мҷўшу мхрўш

در دوری او مجوش و مخروش

Ғофил ки чу ҷо ба дил кунад ишқ

غافل که چو جا به دل کند عشق

Вази ишқ чу дили баровари ҷӯш

وز عشق چو دل برآور جوش

Чаҳ тоб ва тавон чаҳ сабру тоқат

چه تاب و توان چه صبر و طاقت

Чаҳ ақлу хирад чаҳ фитрату ҳуш

چه عقل و خرد چه فطرت و هوش

Он бут ки чу чашми хеши доим

آن بت که چو چشم خویش دائم

Ҳаст аз май нози масту мадҳуш

هست از می ناز مست و مدهوش

Як бор ба ёд кардан ман

یک بار به یاد کردن من

Накушояд агарчӣ лаъли хомӯш

نگشاید اگرچه لعل خاموش

Ҳайҳот ки то ба ҳашари ёдаш

هیهات که تا به حشر یادش

Аз хотир ман шавад фаромӯш

از خاطر من شود فراموش

То кӣ рӯм ва ба сари даройам

تا کی روم و به سر درآیم

Дар роҳи вафои он ҷафо кӯш

در راه وفای آن جفا کوش

Вақтаст кунун ба гӯшаи сабр

وقتست کنون به گوشه صبر

Панди ёрон агар кунам гӯш

پند یاران اگر کنم گوش

Он моҳи шабӣ ки дар барам нест

آن ماه شبی که در برم نیست

Ороми дамӣ ба бистарам нест

آرام دمی به بسترم نیست

Тамҳид ҷафост меҳри душман

تمهید جفاست مهر دشمن

Сад шукр ки бахт ёварам нест

صد شکر که بخت یاورم نیست

Ху карда ба дарду доғи ҳиҷрам

خو کرده به درد و داغ هجرم

Андешаи васл дар серум нест

اندیشه وصل در سرم نیست

Бар сар кофӣаст доғи ишқам

بر سر کافیست داغ عشقم

Чун шамъи ҳавоӣ афсарам нест

چون شمع هوای افسرم نیست

Гӯ шуд чу фалаки паии шикастам

گو شد چو فلک پی شکستم

Ман он садафам ки гавҳарам нест

من آن صدفم که گوهرم نیست

Ояд чаҳ ба разми ишқ аз ман

آید چه به رزم عشق از من

Теғӣ бошам ки ҷавҳарам нест

تیغی باشم که جوهرم نیست

Ишқи он қулзум ки мавҷ хез аст

عشق آن قلزم که موج‌خیز است

Ман он киштӣ ки лангарам нест

من آن کشتی که لنگرم نیست

Чун гум нашавам ки дар раҳи ишқ

چون گم نشوم که در ره عشق

Он роҳравам ки раҳбарам нест

آن راهروم که رهبرم نیست

Гар аз қафасам наҷот набӯд

گر از قفسم نجات نبود

Болам чу шикаста пурм нест

بالم چو شکسته پرم نیست

Ман заррааму ҳавои хуршед

من ذره‌ام و هوای خورشید

Аз даври сипеҳр дар серум нест

از دور سپهر در سرم نیست

Аз партави ишқ дар самоъам

از پرتو عشق در سماعم

Ин рақси зи меҳр анварам нест

این رقص ز مهر انورم نیست

Шухӣ ки зи бодаи висолаш

شوخی که ز باده وصالش

Як қатраи насиб соғарам нест

یک قطره نصیب ساغرم نیست

Дар роҳи суроғ ӯ ки дигар

در راه سراغ او که دیگر

Гомии так ва пў месерум нест

گامی تک و پو میسرم نیست

Вақтаст кунун ки пои саъйам

وقتست کنون که پای سعیم

Фрсўду алоҷ дигарам нест

فرسود و علاج دیگرم نیست

Сидондоз зист ишқ бе бок

صیدانداز زیست عشق بی‌باک

КоФкндаҳи ҳазор сайд бар хок

کافکنده هزار صید بر خاک

ё пой манеҳ ба водии ишқ

یا پای منه به وادی عشق

ё даст башу зи ҷони худ пок

یا دست بشو ز جان خود پاک

Кин дашт буд басии пурофат

کاین دشت بود بسی پرآفت

Венаи баҳри басӣ буд хатарнок

وین بحر بسی بود خطرناک

Гардад ки ҳариф ӯ ки бошад

گردد که حریف او که باشد

Ишқи оташ ва ҳарчӣ ҳаст хошок

عشق آتش و هرچه هست خاشاک

Зинҳор ҳазар кун аз набардаш

زنهار حذر کن از نبردش

Кин яккаи савори чусту чолок

کاین یکه سوار چست و چالاک

Кардааст ҳазор сари зи тани давр

کرده است هزار سر ز تن دور

Бастааст ҳрори сар ба фитрок

بسته است هرار سر به فتراک

Ҷўӣӣ чаҳ мадад бар замаш аз чарх

جوئی چه مدد بر زمش از چرخ

эй соҳиби фаҳму ҳушу идрок

ای صاحب فهم و هوش و ادراک

Орад чу набарди хусрави ишқ

آرد چو نبرد خسرو عشق

Хезад чаҳ зи анҷуму зи афлок

خیزد چه ز انجم و ز افلاک

Афкандаи маро ба доми шухӣ

افکنده مرا به دام شوخی

Бе раҳмии ин ҳариф бе бок

بی‌رحمی این حریف بی‌باک

Каз теғи ҷафояши устихон ҳо

کز تیغ جفایش استخوان‌ها

Гардӣда басони шонаи сад чок

گردیده بسان شانه صد چاک

Зебои санамӣ ки ошиқон ро

زیبا صنمی که عاشقان را

Ҳиҷраш заҳрасту васли тирёк

هجرش زهر است و وصل تریاک

Шухӣ ки з ҳиҷр ӯст шаб ҳо

شوخی که ز هجر اوست شب‌ها

Болинами хишту бистарами хок

بالینم خشت و بسترم خاک

Умрӣаст чу офтоби саргарм

عمریست چو آفتاب سرگرم

Бошам ба раҳаши зи даври афлок

باشم به رهش ز دور افلاک

Вази саъй ба даст ман науфтад

وز سعی به دست من نیفتد

Он гумшударо чу домани пок

آن گمشده را چو دامن پاک

Дар гӯшаи сабри зини пас аввалӣ

در گوشه صبر زین پس اولی

Чанде ман хастаи ҷони ғамнок

چندی من خسته‌جان غمناک

Дил дар хами зулф ӯ тпд чанд

دل در خم زلف او طپد چند

Мумкин набӯд наҷоти азин банд

ممکن نبود نجات ازین بند

Зони гумшуда каз ғамаш ба ҷонам

زآن گمشده کز غمش به جانم

Чун ёқӯб аз фироқи фарзанд

چون یعقوب از فراق فرزند

Гирам накунам шикоят аммо

گیرم نکنم شکایت اما

Ҳиҷрон то кӣ фироқ то чанд

هجران تا کی فراق تا چند

Хуши онкии марои з дар даройад

خوش آنکه مرا ز در درآید

Ғофил ба лабии пар аз шукр ханд

غافل به لبی پر از شکر خند

Гар ташнаи боб дар биёбон

گر تشنه بآب در بیابان

Ҳастам ба висолаши орзӯманд

هستم به وصالش آرزومند

Донам охири ниҳоли сабрам

دانم آخر نهال صبرم

Хоҳад ғам ӯ з бех барканд

خواهد غم او ز بیخ برکند

Каз шасти нигоҳи он ҷафои ҷӯ

کز شست نگاه آن جفا جو

Вази ғамзаи оннигор дили банд

وز غمزه آن نگار دل‌بند

Тиристи маро ба ҳар бен мӯӣ

تیریست مرا به هر بن موی

Тиғисти маро ба ҳар сари банд

تیغیست مرا به هر سر بند

Аз ғамза дилам намӯдагар риш

از غمزه دلم نموده گر ریش

Вази хандаи намак бар ӯ пароканд

وز خنده نمک بر او پراکند

Чун саркашам аз хати ҷафояш

چون سرکشم از خط جفایش

Ман банда ва ӯ буд худованд

من بنده و او بود خداوند

Ҳамчун булбул ки тори ҷон ро

همچون بلبل که تار جان را

Кардааст ба тори нолаи пайванд

کرده است به تار ناله پیوند

Манъам макун аз фиғон ки дорам

منعم مکن از فغان که دارم

Зони нахл ки ҳаст баси барӯманд

زآن نخل که هست بس برومند

Пуршӯри дилӣ чу баҳри қулзум

پرشور دلی چو بحر قلزم

Сангини дардӣ чу кӯҳи алванд

سنگین دردی چو کوه الوند

Ширини даҳанӣ ки дар ҳавояш

شیرین دهنی که در هوایش

Ҳамчун магасони толиби қанд

همچون مگسان طالب قند

Чанде парвоз кардам акнӯн

چندی پرواز کردم اکنون

Дорам сари он ки низ як чанд

دارم سر آن که نیز یک چند

Онам ки надорам аз так ва ду

آنم که ندارم از تک و دو

Аз кишти амли насиби як ҷӯ

از کشت امل نصیب یک جو

Он сарви сеӣ чу аз барам рафт

آن سرو سهی چو از برم رفت

Гар ҷон равад аз қафоаши гӯи рӯ

گر جان رود از قفاش گو رو

Дар кӯии вафоӣ ӯ ки ушшоқ

در کوی وفای او که عشاق

Зон қибла наянд мунҳарифи шӯ

زآن قبله نیند منحرف شو

Набӯд аҷаб ар сиёҳ рӯзанд

نبود عجب ار سیاه روزند

Зон моҳ казуаст меҳри розў

زآن ماه کزوست مهر راضو

Он ахтари осмони хӯбӣ

آن اختر آسمان خوبی

Бар аҳл ҳавас фиканда партав

بر اهل هوس فکنده پرتو

Ҷоӣӣ ки гуҳар шинос набӯд

جائی که گهر شناس نبود

Хирмани хирмани гуҳар ба як ҷӯ

خرمن خرمن گهر به یک جو

зи иқлӣми муҳаббатами ман аз халқ

ز اقلیم محبتم من از خلق

Гӯйанд дамии дарин қаламрав

گویند دمی درین قلمرو

Бошад ғами рӯзгор бо ман

باشد غم روزگار با من

Ман беғаму ишқ ёр машну

من بی‌غم و عشق یار مشنو

Кон нест маро ба ҷони даруни ой

کان نیست مرا به جان درون آی

Вена нест марои зи дили буруни шӯ

وین نیست مرا ز دل برون شو

Он моҳ ки ҳамчуи офтобаш

آن ماه که همچو آفتابش

Анҷум сипаҳаст ва ӯст хусрав

انجم سپه است و اوست خسرو

Ағёри зи иттисоли нураш

اغیار ز اتصال نورش

Ушшоқи зи инфисоли партав

عشاق ز انفصال پرتو

Монанди ҳилолу бадар то чанд

مانند هلال و بدر تا چند

Чун бадар шаванд ва чун маи нав

چون بدر شوند و چون مه نو

Он ма ки ба роҳи ҷустуҷӯяш

آن مه که به راه جستجویش

Аз гардиши осмони кҷрў

از گردش آسمان کجرو

Рафтаст ҳзорпоӣ дар гул

رفت است هزارپای در گل

Афтодаи ҳазор чашми дркў

افتاده هزار چشم درکو

Он ба чу ба даст ман науфтад

آن به چو به دست من نیفتد

Домони висолаш аз так ва ду

دامان وصالش از تک و دو

То гашта аз он санами ҷудои ман

تا گشته از آن صنم جدا من

Афтода ба доми сад балои ман

افتاده به دام صد بلا من

Аз ман бегона то абад ӯ

از من بیگانه تا ابد او

Бо ӯ золаст ошнои ман

با او زالست آشنا من

Нобарда ба кунҷи васл ӯ пай

نابرده به کنج وصل او پی

Афтода ба коми аждаҳои ман

افتاده به کام اژدها من

Дар роҳи вафоӣ ӯ баробар

در راه وفای او برابر

Бо хоки басони нақш бо ман

با خاک بسان نقش با من

Бо ӯст вафои ман аз он беш

با اوست وفای من از آن بیش

Чндонкаҳ ҷафоӣ ӯст бо ман

چندانکه جفای اوست با من

Доим дар базми васл ӯ ғайр

دایم در بزم وصل او غیر

Дар кунҷ фироқ карда ҷои ман

در کنج فراق کرده جا من

Пайваста ба гулистони васлаш

پیوسته به گلستان وصلش

Бо барги рақиб ва бе навои ман

با برگ رقیب و بی‌نوا من

Сад қофила дар раҳаши зи ушшоқ

صد قافله در رهش ز عشاق

Дар пеш ва чу гирд аз қафои ман

در پیش و چو گرد از قفا من

Дар водии меҳр бедиранг ӯ

در وادی مهر بی‌درنگ او

Собити қадами раҳи вафои ман

ثابت قدم ره وفا من

То субҳи зи шаҳнаи фироқаш

تا صبح ز شحنه فراقش

Ҳар шаб ба шиканҷаи балои ман

هر شب به شکنجه بلا من

Ҳаркас ки ба васл ёр бошад

هرکس که به وصل یار باشد

Доим чу ба ҳиҷри мубталои ман

دایم چو به هجر مبتلا من

Ҷузи умр чаҳ ҷӯяд аз фалак ӯ

جز عمر چه جوید از فلک او

Ҷузи марг чаҳ хоҳам аз худои ман

جز مرگ چه خواهم از خدا من

Кардам баси саъии корам ӯ ро

کردم بس سعی کارم او را

Бар каф чу дар гаронбаҳои ман

بر کف چو در گرانبها من

Дар роҳ талаб нашуд ки байнам

در راه طلب نشد که بینم

Коми дили хешро равои ман

کام دل خویش را روا من

Он ба ки чу ноед онснм ро

آن به که چو ناید آنصنم را

Дар дасти ман аз талоши доман

در دست من از تلاش دامن

Онам ки ба меҳнатами баду нек

آنم که به محنتم بد و نیک

Доранд фиғони зи давру наздик

دارند فغان ز دور و نزدیک

Зон зулф ки аз ғамаши гирифта

زان زلف که از غمش گرفته

Ҳар хаста чу мӯии ранҷи борӣк

هر خسته چو موی رنج باریک

Рӯзам чун шаб шудааст тира

روزم چون شب شده است تیره

Субҳам чун шом гашта торик

صبحم چون شام گشته تاریک

Танҳо на ба водии муҳаббат

تنها نه به وادی محبت

Саргаштаи манам чу бенгарӣ нек

سرگشته منم چو بنگری نیک

Олами мутаҳаррику муҳаррик

عالم متحرک و محرک

Ишқу ҳамаро аз ӯст таҳрик

عشق و همه را از اوست تحریک

Он шӯх казуаст дар табу тоб

آن شوخ کزوست در تب و تاب

Доими дилу ҷони тарку тоҷик

دایم دل و جان ترک و تاجیک

Ҳошои сари азуи кашанд ҳарчанд

حاشا سر ازو کشند هرچند

Бар аҳли вафо ҷафо кунад лек

بر اهل وفا جفا کند لیک

Ҳаргиз накашидаанд то чарх

هرگز نکشیده‌اند تا چرخ

Кораш ситамаст бо баду нек

کارش ستم است با بد و نیک

Ин ҷаври зи хоҷагони ғуломон

این جور ز خواجگان غلامان

Венаи зулми зи моликони ммолик

وین ظلم ز مالکان ممالیک

Толиб охир расад ба матлӯб

طالب آخر رسد به مطلوب

Ҳарчанд ба водии талаб лек

هرچند به وادی طلب لیک

Аввалӣаст чу роҳи ман дар он кӯй

اولی است چو راه من در آن کوی

Гомӣ нашавад зи саъии наздик

گامی نشود ز سعی نزدیک

Ишқи онкӣ ба даҳр ҷӯяду бас

عشق آنکه به دهر جوید و بس

Ҳаст ӯ кас ҳарки ҳаст нокас

هست او کس هرکه هست ناکس

Днётлбон ҳамеша ҷӯё

دنیاطلبان همیشه جویا

Дастори зару қабои атлас

دستار زر و قبای اطلس

Ушшоқи зи теғ ёр хоҳанд

عشاق ز تیغ یار خواهند

Аз хӯни кафанӣ ба пайкару бас

از خون کفنی به پیکر و بس

Ҳаргиз ҷӯ намерасад ба ман бош

هرگز جو نمی‌رسد به من باش

Гӯи миваи васли ёри норас

گو میوه وصل یار نارس

Дар кори ман аз фироқи ҷонон

در کار من از فراق جانان

Таъхир макун аҷал аз ин пас

تأخیر مکن اجل از این پس

Кин ҷону дили марои зи ҳиҷраш

کاین جان و دل مرا ز هجرش

Тан зиндонӣасту синаи маҳбас

تن زندانیست و سینه محبس

Он мояи нозро бигӯянд

آن مایه ناز را بگویند

К-эии толиби ту чаҳ кас чаҳ нокас

کای طالب تو چه کس چه ناکس

Ҷуз ҷавр накардем аз ин беш

جز جور نکردیم از این بیش

Ҷуз меҳр макун ба ман аз ин пас

جز مهر مکن به من از این پس

Аз ақл ба авҷи ишқ бояд

از عقل به اوج عشق باید

Рўзоаҳи хушки камтар аз хас

روزاه خشک کمتر از خس

Намруд ба саъй ме тавонист

نمرود به سعی می‌توانست

Кӯ рафт ба саъии боли каркас

کو رفت به سعی بال کرکس

эй онкии басони шуълаи гўӣӣ

ای آنکه بسان شعله گوئی

Аз гулчинони ишқаму бас

از گلچینان عشقم و بس

Гар аз паии зинати иморат

گر از پی زینت عمارت

Дар маҳбаси ғам нае маҳбас

در محبس غم نه‌ای محبس

Девори сароу сақфи хона

دیوار سرا و سقف خانه

Хоҳӣ чу мунаққашу муқарнас

خواهی چو منقش و مقرنس

Рафтанд ба кӯии ёри ушшоқ

رفتند به کوی یار عشاق

Аз ёрии сайли ашк чун хас

از یاری سیل اشک چون خس

Зин ба чаҳ кунун ки мондаам ман

زین به چه کنون که مانده‌ام من

Зони ғофилаи ҳамчуи гирди вопас

زآن غافله همچو گرد واپس

Онро ки сӯии бутӣ назар нест

آن را که سوی بتی نظر نیست

Дар кишвари ишқи дида вар нест

در کشور عشق دیده‌ور نیست

Ишқ онўодӣаст каш ба ҳар гом

عشق آنوادی است کش به هر گام

Сад роҳ з Наст ва роҳбар нест

صد راه ز نست و راهبر نیست

Ҳиҷрони саҳбо ки май кашон ро

هجران صهبا که می‌کشان را

Зини бода ба ғайр дардисар нест

زین باده به غیر دردسر نیست

Дар ҳиҷри бутӣ ки ҳаргиз ӯ ро

در هجر بتی که هرگز او را

Сӯии ман хастаи ҷон гузар нест

سوی من خسته جان گذر نیست

Онам ки сиёҳи рӯзии ман

آنم که سیاه‌روزی من

Шомӣаст ки аз пеш саҳар нест

شامی است که از پیش سحر نیست

Аз доми ғамаши марои рҳоӣӣ

از دام غمش مرا رهائی

Мумкин ба талоши бол ва пар нест

ممکن به تلاش بال و پر نیست

Қайдии зони қайди саъбтар на

قیدی زآن قید صعب‌تر نه

Бандии зи он банди сахт тар нест

بندی ز آن بند سخت‌تر نیست

Ман дар раҳи ваъдааш ки бошам

من در ره وعده‌اش که باشم

Афтода ва аз худам хабар нест

افتاده و از خودم خبر نیست

Сӯии ман хастаи ҷон чаҳ фарқаст

سوی من خسته‌جان چه فرقست

Гар ҳаст ӯро гузар вагар нест

گر هست او را گذر وگر نیست

Дар маъракаи фироқи ҳаргиз

در معرکه فراق هرگز

Набӯд аҷаб ар маро зафар нест

نبود عجب ار مرا ظفر نیست

Шастӣ дорам ки қӯташ на

شصتی دارم که قوتش نه

Тирӣ дорам ки коргар нест

تیری دارم که کارگر نیست

Ин нола ки аз туфи дарунам

این ناله که از تف درونم

Наздик лабаст ва бештар нест

نزدیک لبست و بیشتر نیست

Аз ман ки дар оташами зи ҳиҷрон

از من که در آتشم ز هجران

То кӯии фанои раҳ ӣнқадар нест

تا کوی فنا ره اینقدر نیست

Сад шукр ки чун сапанди корам

صد شکر که چون سپند کارم

Мавқуф ба нола дигар нест

موقوف به ناله دگر نیست

Ҷузи тарки талош дар раҳ ӯ

جز ترک تلاش در ره او

Конҷои биҷузи офат хатар нест

کآنجا بجز آفت خطر نیست

Аўлист кунун ки мондаам ман

اولیست کنون که مانده‌ام من

Бечорау чора дигар нест

بیچاره و چاره دگر نیست

Умрӣаст зи ҳиҷрони гули андом

عمریست ز هجران گل اندام

На сабр буд маро на ором

نه صبر بود مرا نه آرام

Торик тараст рӯзам аз шаб

تاریک‌تر است روزم از شب

Дилгиртараст субҳам аз шом

دلگیرتر است صبحم از شام

Вирдами номи бутӣ ки ҳаргиз

وردم نام بتی که هرگز

Аз нанги маро наме баради ном

از ننگ مرا نمی‌برد نام

Созам чаҳгар аз ҳикояти ҳиҷр

سازم چه گر از حکایت هجر

Чун ғунчаи кашами забон на дар ком

چون غنچه کشم زبان نه در کام

Кин қисса ки кардаам ман оғоз

کاین قصه که کرده‌ام من آغاز

То ҳашар намерасад ба анҷом

تا حشر نمی‌رسد به انجام

Имрӯз нагаштаам дарин дайр

امروز نگشته‌ام درین دیر

Аз мастии ишқи шуҳраи ом

از مستی عشق شهره عام

Аз рӯзи азали фитодаи таштам

از روز ازل فتاده طشتم

Чун партави офтоб аз бом

چون پرتو آفتاب از بام

Чанд аз ҳиҷрон буд дарин боғ

چند از هجران بود درین باغ

Хӯни ҷигарам чу лола дар ҷом

خون جگرم چو لاله در جام

Рӯзӣ ки шавад зи ёрии бахт

روزی که شود ز یاری بخت

Он оҳӯӣ ваҳшем шавад ром

آن آهوی وحشیم شود رام

Ин чеҳра ки ҳаст заъфарони ранг

این چهره که هست زعفران‌رنگ

Гардад зи шароби васли гули фом

گردد ز شراب وصل گل‌فام

Зони бода ки рехти соқии ишқ

زآن باده که ریخت ساقی عشق

Рӯзи азалами зи шиша дар ҷом

روز ازلم ز شیشه در جام

Набӯд аҷаб ар з по фитоданд

نبود عجب ار ز پا فتادند

Аз накҳат ӯ чаҳ хос ва чаҳ ом

از نکهت او چه خاص و چه عام

Бихўд фитад ар кашад азин май

بیخود فتد ار کشد ازین می

Як қатраи наҳанги қулзуму шом

یک قطره نهنگ قلزم و شام

Чу роҳравӣ ки рӯзи аввал

چو راهروی که روز اول

Аз ҷодаи ниҳодаи мунҳарифи гом

از جاده نهاده منحرف گام

То чанд ба роҳ ишқ гардад

تا چند به راه عشق گردد

Корами зи талоши бештари хом

کارم ز تلاش بیشتر خام

Вақтаст кунун чу брнёид

وقتست کنون چو برنیاید

Дар роҳи талаби зи кӯшишами ком

در راه طلب ز کوششم کام

Як раҳ ба ман ӯ назар нияндохт

یک ره به من او نظر نینداخت

Каз хешам бехабар нияндохт

کز خویشم بی‌خبر نینداخت

Мурғӣ нагирифт дар ҳавояш

مرغی نگرفت در هوایش

Парвоз ки бол ва пар нияндохт

پرواز که بال و پر نینداخت

Дар роҳи ғамаш казу ба мақсӯд

در راه غمش کزو به مقصود

Раҳи пимоӣӣ гузар нияндохт

ره‌پیمائی گذر نینداخت

Кӯшиш чаҳ тафовут ар касе ро

کوشش چه تفاوت ار کسی را

Андохти зи по ва гар нияндохт

انداخت ز پا و گر نینداخت

Як зарра ба каси фурӯғи ҳаргиз

یک ذره به کس فروغ هرگز

Он рӯй ба аз қамар нияндохт

آن روی به از قمر نینداخت

Каз оташи ғайраташ ба ҷонам

کز آتش غیرتش به جانم

Хирмани хирман шарар нияндохт

خرمن خرمن شرر نینداخت

Чашмам назарӣ бирав ниФкнд

چشمم نظری برو نیفکند

Каз паии назарӣ дигар нияндохт

کز پی نظری دگر نینداخت

Вази гӯшаи чашми лутфи ҳаргиз

وز گوشه چشم لطف هرگز

ӯ ҷониби ман назар нияндохт

او جانب من نظر نینداخت

Танҳо аз кори пардаи ман

تنها از کار پرده من

Чун шамъи туф ҷигар нияндохт

چون شمع تف جگر نینداخت

Аз маҳфили ишқи оташи оҳ

از محفل عشق آتش آه

Аз кор ки парда бар нияндохт

از کار که پرده بر نینداخت

Ман дар роҳаш ки раҳравӣ ро

من در راهش که رهروی را

Набӯд ки зерипоӣ дар нияндохт

نبود که زیرپای در نینداخت

Аз ҳар ду ҷаҳони гузаштам аммо

از هر دو جهان گذشتم اما

Як раҳи сӯии ман гузар нияндохт

یک ره سوی من گذر نینداخت

Он чашм кунун ба хоку хӯнам

آن چشم کنون به خاک و خونم

Аз новаки як назар нияндохт

از ناوک یک نظر نینداخت

Ҳаргиз ба ман он камони абрӯ

هرگز به من آن کمان ابرو

Тирӣ ки на коргар нияндохт

تیری که نه کارگر نینداخت

Гардун ки ба кӯии ёр чун бод

گردون که به کوی یار چون باد

Роҳи ман дарба дар нияндохт

راه من دربه‌در نینداخت

Аўлист ки чун раҳам ба мақсӯд

اولیست که چون رهم به مقصود

Зини водӣ пурхатар нияндохт

زین وادی پرخطر نینداخت

Донам ки ба кӯии ишқ ҳар дам

دانم که به کوی عشق هر دم

Ояд ба дилами ғам аз паии ғам

آید به دلم غم از پی غم

зи андӯҳу нишот ман мапурсед

ز اندوه و نشاط من مپرسید

Он беш з беш ва ин кам аз кам

آن بیش ز بیش و این کم از کم

То моҳӣу моҳи ашку оҳам

تا ماهی و ماه اشک و آهم

Он рафтаи паёпаии ин дамодам

آن رفته پیاپی این دمادم

Чун лолаи дарин ҳдиқаҳи ҳаргиз

چون لاله درین حدیقه هرگز

Доғам нашунида буии марҳам

داغم نشنیده بوی مرهم

Ҳарфи ширини ҳадиси Лайлӣ

حرف شیرین حدیث لیلی

Чанд эй дили мубтало ба сад ғам

چند ای دل مبتلا به صد غم

Дидӣ чу бути маро ки бошад

دیدی چو بت مرا که باشد

Якто дар ақди насли одам

یکتا در عقد نسل آدم

Сркни тавсифи мо бохр

سرکن توصیف ما بآخر

Бас кун таърифи мо тақаддум

بس کن تعریف ما تقدم

Рӯзӣ ки дили ман ин сафо ёфт

روزی که دل من این صفا یافت

Аз сайқали ишқи оташини дам

از صیقل عشق آتشین دم

Аз софӣ ӯ шуд ошкоро

از صافی او شد آشکارا

Рози пинҳон ҳар ду олам

راز پنهان هر دو عالم

На ойина дар кафи Сикандар

نه آئینه در کف سکندر

Ҷо дошт на ҷом дар кафи ҷам

جا داشت نه جام در کف جم

Бовар накунӣ қарор гирад

باور نکنی قرار گیرد

Моро дил бе қарори як дам

ما را دل بی‌قرار یک دم

Бошанд ба ҷилва то дарин боғ

باشند به جلوه تا درین باغ

Чун сарву санавбар аз паии ҳам

چون سرو و صنوبر از پی هم

Ин сарвқадон ба қомати рост

این سروقدان به قامت راست

Венаи лолаи рухон ба абрӯи хам

وین لاله‌رخان به ابرو خم

Ҷо кард ба гӯшаи сабурӣ

جا کرد به گوشه صبوری

Ҳар ошиқ бо ҷаҳони ҷаҳони ғам

هر عاشق با جهان جهان غم

Бошад зи саҳоби васли бориш

باشد ز سحاب وصل بارش

Толеъи сарсабзу бахти хуррам

طالع سرسبز و بخت خرم

Зин ба чаҳ кунун ки по ба доман

زین به چه کنون که پا به دامن

Дар кунҷ ғамӣ кашида ман ҳам

در کنج غمی کشیده من هم

Дӯшам мегуфт раҳи навардӣ

دوشم می‌گفت ره‌نوردی

Дар роҳи талаби ҷаридаи гардӣ

در راه طلب جریده گردی

Магузор қадам ба водии ишқ

مگذار قدم به وادی عشق

Аз роҳи равон агар на фардӣ

از راه روان اگر نه فردی

Пас ҳамроҳи соликони дарин дашт

پس همراه سالکان درین دشت

Дар пои хорӣ ба чеҳраи гардӣ

در پا خاری به چهره گردی

эй онкӣ ба роҳи ишқи дорӣ

ای آنکه به راه عشق داری

Ашки гармӣу оҳи сардӣ

اشک گرمی و آه سردی

Аз ёрии шавқ дар раҳи ишқ

از یاری شوق در ره عشق

Сад марҳала беш қатъи гардӣ

صد مرحله بیش قطع گردی

Ҳарчанд ин ҷода мустақӣм аст

هرچند این جاده مستقیم است

Ҳушдор ки мунҳариф нагардӣ

هشدار که منحرف نگردی

Дар дашти талаб ки раҳравон ро

در دشت طلب که رهروان را

Ранҷӣ ҳар гом ҳасту дардӣ

رنجی هر گام هست و دردی

Аз пои манишину роҳ май пўӣ

از پا منشین و راه می‌پوی

Шояд рӯзии рисӣ ба мардӣ

شاید روزی رسی به مردی

Бар лашкари сабрами ончии аишўн

بر لشکر صبرم آنچه ایشون

Дар маърака ҷидол кардӣ

در معرکه جدال کردی

Натавонад кард шарҳ ӯ ро

نتواند کرد شرح او را

Аз дафтари коиноти фардӣ

از دفتر کائنات فردی

Каз ҳеҷ далери брнёид

کز هیچ دلیر برنیاید

Зинсони размии чунин набардӣ

زینسان رزمی چنین نبردی

Он шӯх ки бо касе дарин базм

آن شوخ که با کسی درین بزم

Аз меҳр ва вафо набохт нрдӣ

از مهر و وفا نباخت نردی

Аз фурқат ӯ марост доим

از فرقت او مراست دائم

Ашки сурхӣу ранги зардӣ

اشک سرخی و رنگ زردی

Аввалӣаст кунун ки ноед аз ман

اولی است کنون که ناید از من

Дигар ба раҳаши талоши гардӣ

دیگر به رهش تلاش گردی

Умрӣаст ки нукта Эй нагуфтам

عمریست که نکته‌ای نگفتم

Аз ишқ казу ба хӯни нхФтм

از عشق کزو به خون نخفتم

Зини боғ чаҳ ҳосилам ки чун гул

زین باغ چه حاصلم که چون گل

Рафтам бар бод ё шакуфтам

رفتم بر باد یا شکفتم

Аз ъушрати рӯзи васли тоқам

از عشرت روز وصل طاقم

Бо дарди шаби фироқи ҷуфтам

با درد شب فراق جفتم

Ҳарфии ҷузи ҳарфи ишқ казуӣ

حرفی جز حرف عشق کزوی

Баси гавҳари шоҳвори сифтам

بس گوهر شاهوار سفتم

То гӯшу забон чу ғунча ам ҳаст

تا گوش و زبان چو غنچه‌ام هست

Ҳаргиз нишнидам ва нагуфтам

هرگز نشنیدم و نگفتم

Акнӯн на вуҷӯди ман адам шуд

اکنون نه وجود من عدم شد

Аз ишқ ки умряш наҳафтум

از عشق که عمریش نهفتم

ЗоФсонаҳи васли ёри сад бор

زافسانه وصل یار صد بار

Гаштами бедор ва боз хуфтам

گشتم بیدار و باز خفتم

Шухӣ ки бҷстҷўш вақтаст

شوخی که بجستجوش وقتست

Чун нақши қадами зи пои дроФтм

چون نقش قدم ز پا درافتم

Роҳӣ кӯ рафт ман нарафтам

راهی کو رفت من نرفتم

Каз дидаи ғубор ӯ нарафтам

کز دیده غبار او نرفتم

Гардад ҳар лаҳза хорем беш

گردد هر لحظه خاریم بیش

Зон дам ки дарин чамани шакуфтам

زان دم که درین چمن شکفتم

Даракони вафо чу ман дарӣ нест

درکان وفا چو من دری نیست

Аммо нахирад касе бмФтм

اما نخرد کسی بمفتم

Панди хирадам ки шўроФзост

پند خردم که شورافزاست

Дар ишқ казу бадаради ҷуфтам

در عشق کزو بدرد جفتم

Натавонам барад чун бакораш

نتوانم برد چون بکارش

Гирам ӯ гуфт ман нагуфтам

گیرم او گفت من نگفتم

Икдонаҳи дарӣ ки аз фироқаш

یکدانه دری که از فراقش

Ин гавҳари обдори сифтам

این گوهر آبدار سفتم

Аввалӣаст кнўнкаҳ гашта наздик

اولی است کنونکه گشته نزدیک

Каз пораи барраи суроғаши уфтам

کز پاره بره سراغش افتم

Май дар хами чарх вожгӯн нест

می در خم چرخ واژگون نیست

ё қисмати мо бғир хӯн нест

یا قسمت ما بغیر خون نیست

Дар ҳалқа ишқ ӯст сарҳо

در حلقه عشق اوست سرها

Зини доираи нуқта бурун нест

زین دایره نقطه برون نیست

Набӯд дар даври соғари ишқ

نبود در دور ساغر عشق

Зини ҷоми рухӣ ки лола гаван нест

زین جام رخی که لاله‌گون نیست

Хӯрд онкии тпончаҳ аз ин даст

خورد آنکه طپانچه از این دست

Силии хури рӯзгор дун нест

سیلی‌خور روزگار دون نیست

Ҷузи фатҳ ва зафар набӯд ҳаргиз

جز فتح و ظفر نبود هرگز

Касро аз ишқ ва ҳам кунун нест

کس را از عشق و هم کنون نیست

Ҳарчанд сипоҳи ъошқонро

هرچند سپاه عاشقانرا

Набӯд илмӣ ки вожгӯн нест

نبود علمی که واژگون نیست

Гӯи онкии тараби зи васли ёраш

گو آنکه طرب ز وصل یارش

Аз ҳарчӣ гумон кунӣ фузун нест

از هرچه گمان کنی فزون نیست

Ҷузи ман ки бғири дӯди доғам

جز من که بغیر دود داغم

Аз дӯсти бҷону дил дарун нест

از دوست بجان و دل درون نیست

Корами ҳамаи дам чу шиша май

کارم همه دم چو شیشه می

Ҷузи гиряи зи бахт вожгӯн нест

جز گریه ز بخت واژگون نیست

Аз шишаи қисматами дарин боғ

از شیشه قسمتم درین باغ

Чун лолаи баҷоами ғайр хӯн нест

چون لاله بجام غیر خون نیست

Девонаи ишқаму алоҷам

دیوانه عشقم و علاجم

Дар қудрати ақл зуфунун нест

در قدرت عقل ذوفنون نیست

Ъушрати талабӣ чу бодаи навашон

عشرت‌طلبی چو باده نوشان

Дар базми муҳаббатам шкўн нест

در بزم محبتم شکون نیست

Чашмами бсФои шиша май

چشمم بصفای شیشه می

Гӯшами бнўоӣ арғавон нест

گوشم بنوای ارغوان نیست

Ин меҳри сипеҳри ҳасан казуӣ

این مهر سپهر حسن کزوی

Чун зарраи марои дамӣ сукӯн нест

چون ذره مرا دمی سکون نیست

Зини пас аввалӣаст чун бсўиш

زین پس اولی است چون بسویش

Бахтами бтлош раҳнамӯн нест

بختم بتلاش رهنمون نیست

Гар кор бикушта надорад

گر کار بکشته ندارد

Гӯи абри биҷуз шарар наборад

گو ابر بجز شرر نبارد

Манъаш макунед аз оташи ишқ

منعش مکنید از آتش عشق

Гар сӯхтае фиғони برارد

گر سوخته‌ای فغان برآرد

Икдм нашавад касе ки сӯзӣ

یکدم نشود کسی که سوزی

Аз ишқи бҷон наҳуфта дорад

از عشق بجان نهفته دارد

Чун шамъ насузад ва нигаред

چون شمع نسوزد و نگرید

Чун абр наноладу нзорд

چون ابر ننالد و نزارد

Ошиқ нашӯй ?герат таманност

عاشق نشوی گرت تمناست

Косўдаҳи ?ут осмон гузорад

کاسوده‌ات آسمان گذارد

Деҳқон фалак бикушт ушшоқ

دهقان فلک بکشت عشاق

Зони кин ки бойен гуруҳ дорад

زآن کین که باین گروه دارد

Ҷузи донаи антлои нпошд

جز دانه انتلا نپاشد

Ғайр аз тухм бало нкорд

غیر از تخم بلا نکارد

Васфи хату холи он париваш

وصف خط و خال آن پریوش

Гардани бсзо касе наёрад

گردن بسزا کسی نیارد

Хаттӣ ба аз ин нминўисд

خطی به از این نمینویسد

Нақшӣ ба аз ин наме нагорд

نقشی به از این نمی‌نگارد

Шабҳои фироқ ӯ ки чашмам

شبهای فراق او که چشمم

То субҳи ситора май шуморад

تا صبح ستاره می‌شمارد

Онмоиаҳ бидида хоҳам аз ашк

آنمایه بدیده خواهم از اشک

Каз шавқи алии алдўоми борад

کز شوق علی‌الدوام بارد

Баҳри ду се қатраи хӯн касе чанд

بهر دو سه قطره خون کسی چند

Гоҳе дилу гуҳ ҷигар фишорад

گاهی دل و گه جگر فشارد

Оншўх ки рҳру ғамаш ро

آنشوخ که رهر و غمش را

Гар теғ зананд сари нхорд

گر تیغ زنند سر نخارد

Бҳрчаҳ аз ин кунун ки вақтаст

بهرچه از این کنون که وقتست

Манъам ба раҳаши зи пои дарорад

منعم به رهش ز پا درآرد

Аз ишқи ксикаҳи гашти шайдо

از عشق کسیکه گشت شیدا

Осӯдаи зи фикри дайну дунё

آسوده ز فکر دین و دنیا

Зинҳор макун бъқлу дониш

زنهار مکن بعقل و دانش

Дар мактаби ишқи такяи биҷо

در مکتب عشق تکیه بیجا

Бошанд яке дар ин дабистон

باشند یکی در این دبستان

Тифли нодону пери доно

طفل نادان و پیر دانا

Дар кӯии Муғон ки нест кулуфт

در کوی مغان که نیست کلفت

Баҳри риндони бодаи паймо

بهر رندان باده‌پیما

Чашму дили ман ки дорам аз ишқ

چشم و دل من که دارم از عشق

Доими мижаи сиришки поло

دایم مژه سرشک پالا

Ёрб то кӣ буд пар аз хӯн

یارب تا کی بود پر از خون

Он ҳамчуи пиёлаи ин чу мино

آن همچو پیاله این چو مینا

Манъам макун аркшми дарин базм

منعم مکن ارکشم درین بزم

Оҳӣ ки гдоздми саропо

آهی که گدازدم سراپا

Ин кори зи ман чу шамъ хоҳад

این کار ز من چو شمع خواهد

Ишқии ҷонгоҳу ҷисми Фрсо

عشقی جانگاه و جسم فرسا

Оҳам барқӣаст осмони сайр

آهم برقیست آسمان سیر

Ашкам силӣаст дашти паймо

اشکم سیلیست دشت پیما

Ҳаст онҳамаи оташи ин ҳамаи об

هست آنهمه آتش این همه آب

Доранд бадали наҳуфта аммо

دارند بدل نهفته اما

Ҳар ахгари он ҳазор дӯзах

هر اخگر آن هزار دوزخ

Ҳар қатраи он ҳазор дарё

هر قطره آن هزار دریا

Оншўх ки дорадам суроғаш

آنشوخ که داردم سراغش

Саргаштаи бўодии таманно

سرگشته بوادی تمنا

Аўлисти марои кнўнкаҳ аз саъй

اولیست مرا کنونکه از سعی

Фарсӯдаи бҷстҷўӣ ӯ по

فرسوده بجستجوی او پا

Бар бистари ҳиҷри ёри онам

بر بستر هجر یار آنم

Каз дарди блби расидаи ҷонам

کز درد بلب رسیده جانم

Аз партави он маи шаби афрӯз

از پرتو آن مه شب‌افروز

Сдпораҳи длист чун камонам

صدپاره دلیست چون کمانم

Теғу табари ҷафоӣ ӯ ро

تیغ و تبر جفای او را

Гоҳе сипару гуҳии нишонам

گاهی سپر و گهی نشانم

Дар кӯии вафои ёри конҷо

در کوی وفای یار کانجا

Бар хоки нишондаи осмонам

بر خاک نشانده آسمانم

Вндри раҳи ҷаври ғайри онмоаҳ

وندر ره جور غیر آنماه

Каз дасти ҷафоӣ ӯ бҷонм

کز دست جفای او بجانم

Чун кӯҳи басии гарони рикобам

چون کوه بسی گران رکابم

Чун сайли басии сабки Аннанам

چون سیل بسی سبک عنانم

Набӯд аҷаб ар бмҳФли ишқ

نبود عجب ار بمحفل عشق

Зини сӯз ки ҳаст дар ниҳонам

زین سوز که هست در نهانم

Оташ кашад аз ҳадиси ҳиҷрон

آتش کشد از حدیث هجران

Чун шамъи забона аз забонам

چون شمع زبانه از زبانم

Чун дасти зи қулзуми муҳаббат

چون دست ز قلزم محبت

Шавем на зи ҷони худ ки донам

شویم نه ز جان خود که دانم

Зини варта наҷот нест мумкин

زین ورطه نجات نیست ممکن

Чун мавҷи зи баҳри бекаронам

چون موج ز بحر بیکرانم

Оради Бамён ки аз канорам

آرد بمیان که از کنارم

Гоҳе бкнор аз он миёнам

گاهی بکنار از آن میانم

Он гулбуни нозро бгўӣид

آن گلبن ناز را بگوئید

Окнўн бишинав гуҳии фиғонам

آکنون بشنو گهی فغانم

Донам зи ғамат ки хоҳад охир

دانم ز غمت که خواهد آخر

Гуми сохт азин чамани нишонам

گم ساخت ازین چمن نشانم

Рӯзӣ ояд ки брнёид

روزی آید که برنیاید

Ин нолаи зор аз ошёнам

این ناله زار از آشیانم

Он гул ки ббўӣ ӯ дарин боғ

آن گل که ببوی او درین باغ

Чун оби баҳри тарафи равонам

چون آب بهر طرف روانم

Аз саъии бҷстҷўиши муштоқ

از سعی بجستجویش مشتاق

Монадаст зкори пои ҷонам

ماندست زکار پای جانم

Ин бори ҳамин на садраи афзӯн

این بار همین نه صدره افزون

Гуфтам аммо наме тавонам

گفتم اما نمی‌توانم