Соҳирон дар аҳди фиръавни лъин
ساحران در عهد فرعون لعین
Чун марӣ карданд бо Мӯсои бкин
چون مری کردند با موسی بکین
Лек Мӯсоро мақдам доштанд
لیک موسی را مقدّم داشتند
Соҳирон ӯро макрам доштанд
ساحران او را مکرّم داشتند
Зонк гуфтандаш ки фармони он тест
زانک گفتندش که فرمان آنِ تُست
Гар ҳамеи хоҳии Асо ту фикан нахуст
گر همی خواهی عصا تو فکن نخست
Гуфт неи аввали шумо эй соҳирон
گفت نی اوّل شما ای ساحران
Афканед ани макрҳоро дармиён
افکنید ان مکرها را در میان
Ин қадари таъзими дайнашонро харид
این قدر تعظیم دینشان را خرید
Каз марии он даст ва поҳошон бурид
کز مِرِی آن دست و پاهاشان بُرید
Соҳирон чун ҳақ ӯ бишнохтанд
ساحران چون حقِّ او بشناختند
Дасту по дар ҷурми он дар бохтанд
دست و پا در جرم آن در باختند
Луқмау нуктаи сети комилро ҳалол
لُقمه و نُکته‌ست کامل را حلال
Ту нае комил махӯр мебош лол
تو نه‌ای کامل مخور می‌باش لال
Чун ту гӯшӣ ӯ забони неи ҷинси ту
چون تو گوشی او زبان نی جنس تو
Гӯшҳоро ҳақ бифармуд анстўо
گوشها را حق بفرمود اَنْصِتوا
Кӯдаки аввал чун бзоиди ширнўш
کودک اوّل چون بزاید شیرنوش
Муддатии хомаш буд ӯ ҷумлаи гӯш
مدّتی خامُش بوَد او جمله گوش
Муддатӣ май боядаш лаб духтан
مدّتی می‌بایدش لب دوختن
Аз сухан , то ӯ сухани омухтан
از سخن، تا او سخن آموختن
Вар набошад гӯшу тӣ тӣ ме кунад
ور نباشد گوش و تی‌تی می‌کند
Хештанро гунг гетӣ ме кунад
خویشتن را گُنگِ گیتی می‌کند
Кари аслӣ каш набад зи оғози гӯш
کَرِّ اصلی کِش نَبُد ز آغاز گوش
Лол бошад , кӣ кунад дар нутқи ҷӯш ?
لال باشد، کی کند در نطقْ جوش
Зонка аввали самъ бояд нутқ ро
زانکه اوّل سمع باید نطق را
Сӯии мантиқ аз раҳи самъи андари о
سوی منطق از رهِ سمع اندر آ
Водхлўои алобёти ман абвобҳо
وادخُلوا الابیاتَ من اَبوابِها
Вотлбўои алоғрози фии асбобҳо
وَاطْلُبوا الاغراضَ فی اَسبابِها
Нутқи кони мавқуфи роҳ самъ нест
نطق کان موقوف راهِ سمع نیست
Ҷуз ки нутқи холиқ бетамаъ нест
جز که نطق خالق بی‌طمع نیست
Мубдиъаст ӯ тобеъи устоди не
مُبدعست او تابع اُستاد نی
Маснади ҷумлаи варои асноди не
مسند جمله ورا اِسناد نی
Боқӣони ҳам дар ҳарфи ҳам дар мақол
باقیان هم در حِرَف هم در مَقال
Тобеъи устоду муҳтоҷи мисол
تابع استاد و محتاج مثال
Зини сухангар нестии бегона Эй
زین سخن گر نیستی بیگانه‌ای
Далқу ашкии гир дар вайрона Эй
دَلق و اشکی گیر در ویرانه‌ای
Зонк одам зон итоб аз ашк раст
زانک آدم زان عتاب از اشک رَست
Ашк тар бошад дами тавбаи параст
اشکِ تر باشد دَم توبه‌پرست
Баҳр гиря омад одам бар замин
بهر گریه آمد آدم بر زمین
То буд гирёну нолону ҳазин
تا بود گریان و نالان و حزین
Одам аз фирдавс ва аз болои ҳафт
آدم از فردوس و از بالای هفت
Пои мочон аз барои узр рафт
پای ماچان از برای عُذر رفت
Гар зи пушти одамии вази сулб ӯ
گر ز پشت آدمی وز صُلبِ او
Дар талаб мебош ҳам дар талаб ӯ
در طلب می‌باش هم در طُلب او
зи оташи дилу оби дидаи нақли соз
ز آتش دل و آب دیده نُقل ساز
Бӯстон аз абр ва хуршедаст боз
بوستان از ابر و خورشیدست باز
Ту чаҳ донеи завқи оби дидагон
تو چه دانی ذوق آب دیدگان
Ошиқи нонеи ту чун нодидагон
عاشق نانی تو چون نادیدگان
Гар ту ин анбони зи нон холӣ кунӣ
گر تو این انبان ز نان خالی کنی
Пари зи гавҳарҳои иҷлолӣ кунӣ
پُر ز گوهرهای اِجلالی کنی
Тифли ҷон аз шери шайтон боз кун
طفلِ جان از شیرِ شیطان باز کن
Баъд аз онаш бо малик анбоз кун
بعد از آنش با ملَک انباز کُن
То ту торику малулу тира Эй
تا تو تاریک و ملول و تیره‌ای
Дон ки бо деви лъини ҳамшира Эй
دان که با دیو لعین همشیره‌ای
Луқмае кӯи нури афзуду камол
لقمه‌ای کو نور افزود و کمال
Он буд оварда аз касби ҳалол
آن بود آورده از کَسب حلال
Равғанӣ коед чароғ мо кашад
روغنی کاید چراغ ما کِشَد
Оби хониш чун чароғиро кашад
آبْ خوانش چون چراغی را کُشد
Илм ва ҳикмат зояд аз луқмаи ҳалол
علم و حکمت زاید از لقمهٔ حلال
Ишқ ва риққат ояд аз луқмаи ҳалол
عشق و رقَّت آید از لقمهٔ حلال
Чун зи луқмаи ту ҳасади бинӣу дом
چون ز لقمه تو حسد بینی و دام
Ҷаҳл ва ғифлат зояд онро дони ҳаром
جهل و غفلت زاید آن را دان حرام
Ҳеҷ гандуми корӣу ҷӯ бар диҳад
هیچ گندم کاری و جو بر دهد
Дидае аспӣ ки кара хар диҳад
دیده‌ای اسپی که کُرّهٔ خر دهد
Луқма тухмасту буриши андеша ҳо
لقمه تُخمَست و بَرش اندیشه‌ها
Луқмаи баҳру гавҳараши андеша ҳо
لقمه بحر و گوهرش اندیشه‌ها
Зояд аз луқмаи ҳалоли андари даҳон
زاید از لقمهٔ حلال اندر دهان
Майли хизмати азм рафтан он ҷаҳон
میل خدمت عزمِ رفتنْ آن جهان