Ҳамчуи булбулгар ман бе дили забонии доштам

همچو بلبل گر من بی دل زبانی داشتم

Рӯзи васл аз шоми ҳиҷрони достонии доштам

روز وصل از شام هجران داستانی داشتم

Дар ба рӯй ман чунин муҳкам мабанд эй боғбон

در به روی من چنین محکم مبند ای باغبان

Пеш аз ин ман ҳам ба ӣнҷои ошёнии доштам

پیش از این من هم به اینجا آشیانی داشتم

Аз пас умрӣ маро хондӣ ва он ҳам бо рақиб

از پس عمری مرا خواندی و آن هم با رقیب

Балки ҷоно бо ту ман роз наоне доштам

بلکه جانا با تو من راز نهانی داشتم

Чист ин расвои охир эй ҷавони ман ҳам чу ту

چیست این رسوایی آخر ای جوان من هم چو تو

Дар ҷавонии муддатии ишқи ҷавонии доштам

در جوانی مدتی عشق جوانی داشتم

Гоҳе эй булбул шунидӣ ёр агар фарёди ман

گاهی ای بلبل شنیدی یار اگر فریاد من

Чун ту ман ҳам рӯзу шаби оҳу фиғонии доштам

چون تو من هم روز و شب آه و فغانی داشتم

Сӯхт эй парвонаи ёрат , болу пари дорӣ чаҳ ғам

سوخت ای پروانه یارت، بال و پر داری چه غم

Коши ман ҳам чун ту ёри меҳрбонии доштам

کاش من هم چون تو یار مهربانی داشتم

эй муаззини ин шитобат аз чаҳ буд охир на васл

ای مؤذّن این شتابت از چه بود آخر نه وصل

Нест беш аз як шаб ва ман достонии доштам

نیست بیش از یک شب و من داستانی داشتم

Дар ба рӯй ман чунин май бандӣ эй ҷон кошкӣ

در به روی من چنین می بندی ای جان کاشکی

Ғайри даргоҳи ту ман ҳам остонии доштам

غیر درگاه تو من هم آستانی داشتم

эй « сафойӣ » ман туро зоҳид гумон кардам маро

ای «صفایی» من تو را زاهد گمان کردم مرا

Кун бҳл чун дар ҳақи ту бадгумонии доштам

کن بحل چون در حق تو بدگمانی داشتم