Бидон ки дунёи худ фӣ нафса ҳақиқатӣ дорад ва дар ҳақи бандагон низ ҳақиқатӣ дорад аммо ҳақиқати худ дунё иборатаст аз замину ончӣ бар рӯй замин мавҷӯдасту мурод аз замини амлоку дкокин [ дуконҳо ]у хонау амсол онҳоасту ончӣ бар рӯй заминаст маодинасту набототу ҳайвоноту таҳсили маодин , ғолибан ё ба ҷиҳат онаст ки олати кору шуғли худ қарор диҳанд , чун мису оҳану арзиз [ қалъ ]у наҳви онҳо ё аз барои зинату ороиш ба онаст монанди ҷавоҳир , ё аз барои дод ва ситадаст , чун тиллоу нуқрау таҳсили набототи ағлаб аз барои либосу қӯту ғизо ва давоаст .

بدان که دنیا خود فی نفسه حقیقتی دارد و در حق بندگان نیز حقیقتی دارد اما حقیقت خود دنیا عبارت است از زمین و آنچه بر روی زمین موجود است و مراد از زمین املاک و دکاکین [دکّان‌ها] و خانه و امثال آنها است و آنچه بر روی زمین است معادن است و نباتات و حیوانات و تحصیل معادن، غالبا یا به جهت آن است که آلت کار و شغل خود قرار دهند، چون مس و آهن و ارزیز [قلع] و نحو آنها یا از برای زینت و آرایش به آن است مانند جواهر، یا از برای داد و ستد است، چون طلا و نقره و تحصیل نباتات اغلب از برای لباس و قوت و غذا و دوا است.

Ва аммо ҳайвонотро ки таҳсил мекунанд ё ба ҷиҳати хидматкорӣу кор фармуданаст , чун асбу астару канизону ғуломон ё аз барои лиззати бурдан аз онҳо , чун срорӣ [ канизон ]у занон ё ба ҷиҳати қӯту ёрӣ ҷустан аз онҳо , чун авлоду бародарон ё аз барои тасхири дилҳои эшону тасаллут бар онҳо ва инҳо аъёнӣ ҳастанд ки дунёи иборат аз онҳоасту худованди олами ҳамаи онҳоро дар ин ояи муборакаи ҷамъи фармӯда ки « зини ллноси ҳуби алшҳўоти ман алнсоءу албнини волқнотири алмқнтраҳи ман алзҳби волФзаҳи волхили алмсўмаҳи волонъоми волҳрси злки матоъи алҳиўаҳи алднё » яъне « зинат дода шудааст аз барои мардум , дӯстӣу мштҳёти нафсонӣа , аз занону фарзандон ва « қнторҳо » аз тиллоу нуқрау асбони чарандау чорпоёну заръ , инҳо матоъи зиндагонӣ дунё ҳастанд »у муҳаббати ҷамеъи инҳо аз рзоили қувва шҳўиаҳаст , магари муҳаббати тасхири қулӯбу тасаллут , ки аз мутаъаллиқоти қувва ғзбиаҳаст .

و اما حیوانات را که تحصیل می کنند یا به جهت خدمتکاری و کار فرمودن است، چون اسب و استر و کنیزان و غلامان یا از برای لذت بردن از آنها، چون سراری [کنیزان] و زنان یا به جهت قوت و یاری جستن از آنها، چون اولاد و برادران یا از برای تسخیر دلهای ایشان و تسلط بر آنها و اینها اعیانی هستند که دنیا عبارت از آنها است و خداوند عالم همه آنها را در این آیه مبارکه جمع فرموده که «زُیِّن للناس حبُّ الشَّهوات من النِّساء و البنین والقناطیر المقنطرة من الذَّهب والفضَّة والخیل المسوَّمةِ والانعام والحَرث ذلک متاع الحیوة الدُّنیا» یعنی «زینت داده شده است از برای مردم، دوستی و مشتهیات نفسانیه، از زنان و فرزندان و «قنطارها» از طلا و نقره و اسبان چرنده و چارپایان و زرع، اینها متاع زندگانی دنیا هستند» و محبت جمیع اینها از رذایل قوه شهویه است، مگر محبت تسخیر قلوب و تسلط، که از متعلقات قوه غضبیه است.