Тайифаи аввал : куффору соҳибони мазоҳиб фосидаанд , ки шайтони эшонро ба ғифлат андохта ва ба шубаҳоти воҳӣаи эшонро аз роҳи ҳақ берун карда , ва онҳо ба фиреб ӯ аз роҳи рафта ва худро муҳиқ пиндоштаанд .

طایفه اول: کفار و صاحبان مذاهب فاسده اند، که شیطان ایشان را به غفلت انداخته و به شبهات واهیه ایشان را از راه حق بیرون کرده، و آنها به فریب او از راه رفته و خود را محق پنداشته اند.

Ва муолиҷаи ин ғурур , онаст ки ҳар касе бояд таъаммул кунад ,у бидонад ки инсон , маҳали саҳв ва хатосту шайтон дар камӣн ӯ нишастаасту басои умӯрӣ ки одамии яқин ба он дошта , сипас хилофи он зоҳир гашта пас баъд аз ин таъаммул , дар садади тафаҳҳус аз мазоҳиб барояд , ва ба қадари қуввау тоқат , саъй дар таҳсили ҳақи намояд , то инки аз он ғурур ва ғифлат барояд ва агар дар ҳангоми Фҳсу саъй , أҷл ӯ дар расад , ва қабл аз зуҳӯри ҳақ бар ӯ , бимирад , умед онаст ки худо бар ӯ раҳмати намояд « лои иклФ аллоҳ наФасо алои вусъҳо » яъне « ҳеҷ касро худои зиёда аз қадари тоқат , таклиф намефармоед » .

و معالجه این غرور، آن است که هر کسی باید تأمل کند، و بداند که انسان، محل سهو و خطاست و شیطان در کمین او نشسته است و بسا اموری که آدمی یقین به آن داشته، سپس خلاف آن ظاهر گشته پس بعد از این تأمل، در صدد تفحص از مذاهب برآید، و به قدر قوه و طاقت، سعی در تحصیل حق نماید، تا اینکه از آن غرور و غفلت برآید و اگر در هنگام فحص و سعی، أجل او در رسد، و قبل از ظهور حق بر او، بمیرد، امید آن است که خدا بر او رحمت نماید «لا یکلف الله نفسا الا وسعها» یعنی «هیچ کس را خدا زیاده از قدر طاقت، تکلیف نمی فرماید».