Ман ҳамастам паҳлавони зўолҳсб
من هم استم پهلوان ذوالحسب
Ман дар ӣнҷоу Халифа дар араб
من در اینجا و خلیفه در عرب
Офаринанда чу ҷонро офарид
آفریننده چو جان را آفرید
Бо сафоу баҳҷату нуру мазид
با صفا و بهجت و نور و مزید
Бо камол бениёзӣ дар тараб
با کمال بی نیازی در طرب
Холӣ аз андӯҳу фориғ аз тъб
خالی از اندوه و فارغ از تعب
Кангари айвони ғайбаши ошён
کنگر ایوان غیبش آشیان
Таъна мезад бар замон ва бар макон
طعنه می زد بر زمان و بر مکان
Ғарқ дар ӯ шаш ҷиҳат аз инбисот
غرق در او شش جهت از انبساط
Бар млоик ханда мезад аз нишот
بر ملایک خنده می زد از نشاط
Кард рӯзии ҳақ ба он зинсони хитоб
کرد روزی حق به آن زینسان خطاب
Ман кӣм эй рӯҳи поки мустатоб
من کیم ای روح پاک مستطاب
Рӯҳи гуфто бо ду сад ғанҷу даллол
روح گفتا با دو صد غنج و دلال
Ту бигӯ то ман кӣм эй зулҷалол
تو بگو تا من کیم ای ذوالجلال
Гуфт бинмоем ба ту то кистӣ
گفت بنمایم به تو تا کیستی
Қадари худ доне ва доне чистӣ
قدر خود دانی و دانی چیستی
Пас радифаши сохт бо анбони тан
پس ردیفش ساخت با انبان تن
Ҳам фиристодаш ба ин доролмҳн
هم فرستادش به این دارالمحن
Гуфт рӯ чанде ба худ дмсози гирд
گفت رو چندی به خود دمساز گرد
Хешро бишнос ва онгаҳ бози гирд
خویش را بشناس و آنگه باز گرد
Омад ӣнҷо ва ҳазорон дарду ғам
آمد اینجا و هزاران درد و غم
Рӯ ба ӯ оварда аз дунболи ҳам
رو به او آورده از دنبال هم
Буд то кӯдак на по будаш на даст
بود تا کودک نه پا بودش نه دست
Неи раҳ рафтан на ёрои нишаст
نی ره رفتن نه یارای نشست
Баста дар қундоқа бо банду расан
بسته در قنداقه با بند و رسن
Дар миёни фазлаи худ ғӯтаи зан
در میان فضله خود غوطه زن
Гиря ҳо кардӣ басӣ дар рӯзу шом
گریه ها کردی بسی در روز و شام
То раседӣ қатрае шераш ба ком
تا رسیدی قطره ای شیرش به کام
Чунки шуд мардӣ ва аз қундоқа раст
چونکه شد مردی و از قنداقه رست
Шуд асири рӯзгори чираи даст
شد اسیر روزگار چیره دست
Ман намегӯям дар ин олам чаҳ дид
من نمی گویم در این عالم چه دید
Худ ту май доне чаҳ аз даврон кашид
خود تو می دانی چه از دوران کشید
Муттаҳид шуд рӯзгорӣ бо бадан
متحد شد روزگاری با بدن
Юсуф ва гурганд дар як перҳан
یوسف و گرگند در یک پیرهن
Ваа чаҳ омад бар сараши зини иттиҳод
وه چه آمد بر سرش زین اتحاد
Ҳеҷ мискинро ҳамон бад мабод
هیچ مسکین را همان بد مباد
Пой то сари хӯну чирку ганду гўз
پای تا سر خون و چرک و گند و گوز
Дар наҷосати ғарқ аз по то ба пўз
در نجاست غرق از پا تا به پوز
Давр ӯ бигрифта тарсу биму ҳавл
دور او بگرفته ترس و بیم و هول
Сад ҳазорон ҳоҷаташ дар ҳавшу ҳавл
صد هزاران حاجتش در حوش و حول
Аҷзу зиллати доманаш бар каф зада
عجز و ذلت دامنش بر کف زده
Лашкари амрози гардиш саф зада
لشکر امراض گردش صف زده
Як шкнбаҳи пари зи саргин дар бағал
یک شکنبه پر ز سرگین در بغل
Мбрзии пари фазлааш андари кФл
مبرزی پر فضله اش اندر کفل
Гоҳ май хоради срўгоҳии сарин
گاه می خارد سروگاهی سرین
Кун гуҳӣ мешавед ва гоҳе ҷабин
کون گهی می شوید و گاهی جبین
Бо шипишҳо гуҳ равад андари ҷувол
با شپشها گه رود اندر جوال
Гоҳ бо кейку пашшаи андари ҷидол
گاه با کیک و پشه اندر جدال
Алғрзи худро дар ин олами шинохт
الغرض خود را در این عالم شناخت
Пас илм аз баҳр рафтани брФрошт
پس علم از بهر رفتن برفراشت
Аз касофатҳо ва аз оломи тан
از کثافتها و از آلام تن
Шуд халоси он рӯҳи поки мумтаҳан
شد خلاص آن روح پاک ممتحن
Боз фармудаш худо аз имтиҳон
باز فرمودش خدا از امتحان
Ман ано ё рӯҳи аҷбнии болъён
من انا یا روح اجبنی بالعیان
Бо ҳазорон аҷзу биму инкисор
با هزاران عجز و بیم و انکسار
Гуфт рӯҳи хоксори шармсор
گفت روح خاکسار شرمسار
Анати раби аларзи халлоқи алсмоء
انت رب الارض خلاق السماء
Зулҷалоли волълии волкбрёء
ذوالجلال والعلی والکبریاء
Ту худои ғолиби иктостӣ
تو خدای غالب یکتاستی
Подшоҳи фарди биҳмтостӣ
پادشاه فرد بیهمتاستی
Ту худовандӣу мавлои ҷалил
تو خداوندی و مولای جلیل
Ман яке мамлуки мафлуки залил
من یکی مملوک مفلوک ذلیل
Банда ӣ бедасту пои шармсор
بنده ی بیدست و پای شرمسار
Оҷизии музтару хории хоксор
عاجزی مضطر و خاری خاکسار
Аз злўмӣ дид мискин ончӣ дид
از ظلومی دید مسکین آنچه دید
Аз азобу меҳнату ранҷи шадид
از عذاب و محنت و رنج شدید
Варна лутфи ҳақ ба ӯ ҳамроҳ буд
ورنه لطف حق به او همراه بود
То абади маҳбӯси сҷну чоҳ буд
تا ابد محبوس سجن و چاه بود
Ҳам зи роҳи ҷаҳлу нодонии хеш
هم ز راه جهل و نادانی خویش
Пои ниҳод аз кӯҳ ва аз гардун ба пеш
پا نهاد از کوه و از گردون به پیش