эй падари ҳангоми рухсат дайр шуд

ای پدر هنگام رخصت دیر شد

Дил аз ин вайронаи дайрам сайр шуд

دل از این ویرانه دیرم سیر شد

То бкии байнами ҳамалони синаи чок

تا به کی بینم همالان سینه چاک

Он яке дар хӯн ва он дигари бхок

آن یکی در خون و آن دیگر به خاک

То бкии байнами тўро танҳоу фард

تا به کی بینم تو را تنها و فرد

Андари ин саҳрои миёни сад набард

اندر این صحرا میان صد نبرد

Рухсатии даҳ то кашами теғ аз ниёам

رخصتی ده تا کشم تیغ از نیام

Оташ андозам дар ин қавми лӣом

آتش اندازم در این قوم لئام

Шоҳзодаи пеши он шоҳи истод

شاهزاده پیش آن شاه ایستاد

Сар бараҳна кард ва дар поиш фитод

سر برهنه کرد و در پایش فتاد

Бо падар мегуфт к-эии султони ман

با پدر می‌گفت کای سلطان من

Чист султон эй ту ҷони ҷони ман

چیست سلطان ای تو جان جان من

Ҷон ба лаб омад маро аз интизор

جان به لب آمد مرا از انتظار

Рухсатии охири маро дар корзор

رخصتی آخر مرا در کارزار

Лоуболӣ гаштаам сабрам намонад

لاابالی گشته‌ام صبرم نماند

Мрмрои ин сабр дар меҳнати нишонд

مر مرا این صبر در محنت نشاند

эй падар дигар намондам тоқатӣ

ای پدر دیگر نماندم طاقتی

Аз барои хотири ҳақи рухсатӣ

از برای خاطر حق رخصتی

Шоҳзодаи пеши шаҳ дар илтимос

شاهزاده پیش شه در التماس

Ҳафт гардун дар сано ва дар сипос

هفت گردون در ثنا و در سپاس

Муддатии бади пеши он шаҳи зини нсқ

مدتی بد پیش آن شه زین نسق

Дили кабобу ҷони ниҳода бар тибқ

دل کباب و جان نهاده بر طبق

Чун чунин дидаш шаҳаншоҳи ҷаҳон

چون چنین دیدش شهنشاه جهان

Дидаҳоро кард сӯии осмон

دیده‌ها را کرد سوی آسمان

К-эии худо эй подшоҳи ҷисму ҷон

کای خدا ای پادشاه جسم و جان

эй ту донои ҳам ба пайдои ҳам ниҳон

ای تو دانا هم به پیدا هم نهان

Гарчи ҷони ман алӣ Акбар аст

گرچه جان من علیِ اکبر است

Ҷон вале дар роҳи ту аўлитр аст

جان ولی در راه تو اولی‌تر است

Хеш буд ҷон дар раҳи ту бохтан

خوش بود جان در ره تو باختن

Сӯхтани парвонаи сону сохтан

سوختن پروانه‌سان و ساختن

Пас ба рухсати шоҳи олами лаби кушод

پس به رخصت شاه عالم لب گشاد

Гуфт чун хоҳӣ рӯй рӯи хайри бод

گفت چون خواهی روی رو خیر باد

Ҳин бирав эй нури зулмати сӯзи ман

هین برو ای نور ظلمت سوز من

эй ту он хуршеди рўзоФрўзи ман

ای تو آن خورشید روزافروز من

Ҳин бирав эй роҳати ман ҷони ман

هین برو ای راحت من جان من

эй гули ман сарви ман райҳони ман

ای گل من سرو من ریحان من

эй ту қурбонӣ ва ман қурбони ту

ای تو قربانی و من قربان تو

Ман ба қурбони лаби хандони ту

من به قربان لب خندان تو

Ман фидои ин гули рухсори ту

من فدای این گل رخسار تو

Куштаи гесуии ънбрбори ту

کشتهٔ گیسوی عنبربار تو

Ҳин биё то бӯсами он рухсор ро

هین بیا تا بوسم آن رخسار را

То ббўими зулфи ънбрбор ро

تا ببویم زلف عنبربار را

Гирд ойед эй муқӣмони ҳарам

گرد آیید ای مقیمان حرم

Пардаи дорони хайёми муҳтарам

پرده‌داران خیام محترم

Тӯша бурдоред азин рӯй чу моҳ

توشه بردارید ازین روی چو ماه

Дидаҳоро сайр созед аз нигоҳ

دیده‌ها را سیر سازید از نگاه

Баъд аз ин ӯро умеди дӣдании сет

بعد از این او را امید دید نیست

Бозгаштани зини сафар умед нест

بازگشتن زین سفر امید نیست

Пас видоъ ҷумла кард он шаҳриёр

پس وداع جمله کرد آن شهریار

Бар уқоби бод паймо шуд савор

بر عقاب باد پیما شد سوار

Гуфт аз ман бар шумо бадрӯди бод

گفت از من بر شما بدرود باد

Ваъда ӣ дидор бар маҳшар фитод

وعدهٔ دیدار بر محشر فتاد

Аз шумо ҳаркас расад сӯии ватан

از شما هر کس رسد سوی وطن

Аҳли Ясрибро чунин гуяд змн

اهل یثرب را چنین گوید ز من

К-эии шумоҳо шоду хуррам дар ватан

کای شماها شاد و خرم در وطن

Ёд оред аз ману айёми ман

یاد آرید از من و ایام من

эй ҷавонон чун нишинед аз нишот

ای جوانان چون نشینید از نشاط

Рӯзу шаб бо якдигар дар як бисот

روز و شب با یکدیگر در یک بساط

Аз ману даврони ман ёд оваред

از من و دوران من یاد آورید

Вази лаби аташони ман ёд оваред

وز لب عطشان من یاد آورید

Ёд оред эй рафиқони ватан

یاد آرید ای رفیقان وطن

Гоҳ гоҳе дар гулистонҳо змн

گاهگاهی در گلستانها ز من

Навҷуоне чун бибинед эй маон

نوجوانی چون ببینید ای مهان

Ёд оред аз вафои зини навҷавон

یاد آرید از وفا زین نوجوان

Аз ман эй модар фаромӯшат мабод

از من ای مادر فراموشت مباد

Холӣ аз овози ман гӯшт мабод

خالی از آواز من گوشت مباد

Субҳдами модари биҷои зулфи ман

صبحدم مادر به جای زلف من

Зулфи сунбулро ба ҳасрати шонаи зан

زلف سنبل را به حسرت شانه زن

Гар набинӣ чашми манро шоду хуш

گر نبینی چشم من را شاد و خَوش

Чашми наргисро ба ёдами серумаи каш

چشم نرگس را به یادم سرمه کش

Гар назари хоҳӣ ба шамшоди қадам

گر نظر خواهی به شمشاد قدم

Лаҳзае на сӯии срўстони қадам

لحظه‌ای نه سوی سروستان قدم

эй падар аз ман ҳазоронат салом

ای پدر از من هزارانت سلام

Бозгуи дорӣ ба ҷадамгар паём

بازگو داری به جدم گر پیام

Пас Аннанро сӯй майдон кард боз

پس عنان را سوی میدان کرد باز

Аз қафояши сад ҳазорон дидаи боз

از قفایش صد هزاران دیده باز

Он яке гуфто ки хуршед самост

آن یکی گفتا که خورشید سماست

Ваон дигар гуфто на ин нур худост

وان دگر گفتا نه این نور خداست

Ин ҷаҳон пар шуд зи бонги оҳи оҳ

این جهان پُر شد ز بانگ آه آه

Бар фалак шуд нола ӣ воҳсрто

بر فلک شد نالهٔ واحسرتا

ӯ равон шуд сӯии майдони ҷидол

او روان شد سوی میدان جدال

Офтоби истоди маҳви он ҷамол

آفتاب ایستاد محو آن جمال

Ҳурёни сар бар кашиданд аз қусӯр

حوریان سر برکشیدند از قصور

Ҷумларо бар кафи қадаҳҳои булӯр

جمله را بر کف قدح‌های بلور

ӯ ҳаме рафту давидаш дар рикоб

او همی رفت و دویدش در رکاب

Гуфтӣ Исмоили қурбон бо шитоб

گفتی اسماعیل قربان با شتاب

Гўиё мегуфт ва мерафташ зи пай

گوییا می‌گفت و می‌رفتش ز پی

Литнии канти Фдок ё банӣ

لیتنی کنت فداک یا بنی

Ман фидои чеҳри маи симои ту

من فدای چهر مه سیمای تو

Будамӣ ман кошкӣ бар ҷои ту

بودمی من کاشکی بر جای تو

ӯ равон ва сад ҳазораш дили зи пай

او روان و صد هزارش دل ز پی

ӯ бисӯз ва як ҷаҳон дар сўки вай

او به سوز و یک جهان در سوگ وی

Теғи нусрат бар кафу аспр ба дӯш

تیغ نصرت بر کف و اسپر به دوش

Бар лабаши сад хандаи сад чин бар бираваш

بر لبش صد خنده صد چین بر بَروش

Ногаҳон аз тараф майдон шуд аён

ناگهان از طرف میدان شد عیان

Ҳамчуи хуршед аз канори осмон

همچو خورشید از کنار آسمان

Нури ваии он паҳнаро равшан намӯд

نور وی آن پهنه را روشن نمود

Он фазоро рашки сад гулшан намӯд

آن فضا را رشک صد گلشن نمود

Соҳати майдони саросар нур шуд

ساحت میدان سراسر نور شد

Нури ҳақи тобидаи кӯҳ тавр шуд

نور حق تابیده کوه طور شد

Таври сино ё раби ин ё Карбалост

طور سینا یا رب این یا کربلاست

Ин буд шҳзодаҳ ё нур худост

این بود شهزاده یا نور خداست

Паҳнау паҳнои ҳама анвор шуд

پهنه و پهنا همه انوار شد

Карбало яксар таҷаллӣ бор шуд

کربلا یکسر تجلی بار شد

Субҳи содиқ бар сипоҳ шом тофт

صبح صادق بر سپاه شام تافت

Офтобӣ бар ҳама аҷром тофт

آفتابی بر همه اجرام تافت

Дида багушӯданд ногуҳи он сипоҳ

دیده بگشودند ناگه آن سپاه

Олимии диданди пари нури илоҳ

عالمی دیدند پر نور اله

Дидаҳоашон хира шуд аз он ҷамол

دیده‌هاشان خیره شد از آن جمال

Синаҳоашон чоки чок аз он ҷалол

سینه‌هاشان چاک چاک از آن جلال

Бонги такбиру таборак зон гуруҳ

بانگ تکبیر و تبارک زان گروه

Ғулғулаи афканд дар саҳроу кӯҳ

غلغله افکند در صحرا و کوه

Он яке гуфто ки пайғамбар расед

آن یکی گفتا که پیغمبر رسید

Гуфт он як шери ҳақ ҳайдар расед

گفت آن یک شیر حق حیدر رسید

эй амирон бингаред ин шоҳ кист

ای امیران بنگرید این شاه کیست

Шоҳ чаҳ буд оят аллоҳ кист

شاه چه‌بْود آیتِ الله کیست