Макун аз баҳри рӯзии пешаи худ бенавоӣ ро

مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را

Буна чун кӯҳкан бар дасти худ зӯрозмоӣ ро

بنه چون کوهکن بر دست خود زورآزمایی را

Шавад аз гӯшагирӣ номи ту машҳур дар олам

شود از گوشه گیری نام تو مشهور در عالم

Чу анқо гар кунӣ миқрози боли худ намое ро

چو عنقا گر کنی مقراض بال خود نمایی را

Ба дарҳо медуанд одамиро нафаси гарданкаш

به درها می دواند آدمی را نفس گردنکش

Харидорӣ набошад ғайри саги нони гадоӣ ро

خریداری نباشد غیر سگ نان گدایی را

Ба муфлис рӯ диҳад дунё кунад савдогарии пеша

به مفلس رو دهد دنیا کند سوداگری پیشه

Гадои манъам чу гардад май фурушади ошноӣ ро

گدا منعم چو گردد می فروشد آشنایی را

Насиҳат мекунад бо аҳли дунёи бештари воъиз

نصیحت می کند با اهل دنیا بیشتر واعظ

намегӯйанд мардум бе тамаъи ҳарфи худоӣ ро

نمی گویند مردم بی طمع حرف خدایی را

Дили манъами мулоим кардан аз ҳар кас наме ояд

دل منعم ملایم کردن از هر کس نمی آید

Рух чун санг бояд ҷазбаи оҳани рибоӣ ро

رخ چون سنگ باید جذبه آهن ربایی را

Кунад равшани тулӯъи субҳи козиби даъвӣии худ ро

کند روشن طلوع صبح کاذب دعویی خود را

Гувоҳӣ медиҳад мисвоку Фши зуҳди риёе ро

گواهی می دهد مسواک و فش زهد ریایی را

Ба зери чархи оҳи норасоро нест таъсирӣ

به زیر چرخ آه نارسا را نیست تأثیری

Набошад баҳраи мандӣ аз нишони тири ҳавоӣ ро

نباشد بهره مندی از نشان تیر هوایی را

Мурод аз осмон дар хӯрд кӯшиш мешавад ҳосил

مراد از آسمان در خورد کوشش می شود حاصل

Диҳад хуршеду маи миқдори равзани равшаноӣ ро

دهد خورشید و مه مقدار روزن روشنایی را

зи шохи орзӯи гул чидан аз дастам наме ояд

ز شاخ آرزو گل چیدن از دستم نمی آید

Худоё давр кун аз панҷаи ман норасоӣ ро

خدایا دور کن از پنجه من نارسایی را

Таваккул карда ӣӣ тани парвариро ном эй зоҳид

توکل کرده یی تن پروری را نام ای زاهد

Калиди ризқи худ то кӣ кунӣ бедасту пое ро

کلید رزق خود تا کی کنی بیدست و پایی را

Кифоят мекунад солии садафро қатраи борон

کفایت می کند سالی صدف را قطره باران

Ба соили лиззати дигар буд ризқи ҳавоӣ ро

به سایل لذت دیگر بود رزق هوایی را

Кунад беқадару қимат аз хасисони орзӯ кардан

کند بی قدر و قیمت از خسیسان آرزو کردن

Набошад ҳосилии ҷузи зарди рӯеи каҳрабое ро

نباشد حاصلی جز زرد رویی کهربایی را

Ҳисор офият шуд баҳри Юсуфи домани исмат

حصار عافیت شد بهر یوسف دامن عصمت

Макун давр аз барам ёрб либоси порсое ро

مکن دور از برم یارب لباس پارسایی را

Надидам олами обӣ ки тар гардад лаби соқӣ

ندیدم عالم آبی که تر گردد لب ساقی

Задам охир ба дарё чун садафи тоси гадоӣ ро

زدم آخر به دریا چون صدف طاس گدایی را

Арстўни қадаҳ ҳар дам ба афлотӯн хам гуяд

ارسطون قدح هر دم به افلاطون خم گوید

зи Тифлони ёди гир эй зуфунуни ҳарфи ҳавоӣ ро

ز طفلان یاد گیر ای ذوفنون حرف هوایی را

Ба ҳар каси соҳиб эҳсон кард ҷўдӣ барнаме гардад

به هر کس صاحب احسان کرد جودی برنمی گردد

Нахоҳад ҷусти эзад аз ман ин ҷони атое ро

نخواهد جست ایزد از من این جان عطایی را

Ба ҷғд эй сидои вайрона беҳтар бошад аз гулшан

به جغد ای سیدا ویرانه بهتر باشد از گلشن

Табибӣ нест ҷузи саҳрои мизоҷи рӯстоӣ ро

طبیبی نیست جز صحرا مزاج روستایی را