зи ғунчаи дили мо бехабар буд гули мо

ز غنچه دل ما بی خبر بود گل ما

Даруни байза хазон шуд баҳори булбули мо

درون بیضه خزان شد بهار بلبل ما

Садо баланд накардем аз туҳидастӣ

صدا بلند نکردیم از تهیدستی

зи санги серума буд соғари таваккули мо

ز سنگ سرمه بود ساغر توکل ما

Ба гулшанӣ ки дарави булбули хуш алҳон нест

به گلشنی که درو بلبل خوش الحان نیست

Шукуфтагӣ накунад ғунчаи тағофули мо

شکفتگی نکند غنچه تغافل ما

Ба зӯри оҳи туро мо нигоҳ дошта ем

به زور آه تو را ما نگاه داشته ایم

Ба сарви қади ту печидааст сунбули мо

به سرو قد تو پیچیده است سنبل ما

Қади хамидаи моро аҷал камӣн карда

قد خمیده ما را اجل کمین کرده

Нишаста сайли ҳаводис ба сояи пули мо

نشسته سیل حوادث به سایه پل ما

з шона карда ҷудои дасти мо ва ме гуяд

ز شانه کرده جدا دست ما و می گوید

Сазои он ки расонади зиён ба кокули мо

سزای آن که رساند زیان به کاکل ما

зи ғунчаҳои чаман май кашеми рӯи зардӣ

ز غنچه های چمن می کشیم رو زردی

Буд чу барги хазони дидаи даст бе пули мо

بود چو برگ خزان دیده دست بی پل ما

Нишастаем дар оташ чу сидои ҳамаи умр

نشسته ایم در آتش چو سیدا همه عمر

Сапанди сӯхта аз ғайрати таҳаммули мо

سپند سوخته از غیرت تحمل ما