Нарм шуд аз хоби ғифлати бистари сангини мо

نرم شد از خواب غفلت بستر سنگین ما

Бошад аз мағзи сари мо пунбаи болини мо

باشد از مغز سر ما پنبه بالین ما

Кардаем аз хонаи брдўшии иқоматро видоъ

کرده ایم از خانه بردوشی اقامت را وداع

Гирдбоди домани саҳро буд тамкини мо

گردباد دامن صحرا بود تمکین ما

Остин умрӣаст аз сайри чаман афшонда ем

آستین عمریست از سیر چمن افشانده ایم

Нест кам аз ғунчаи гули домани парчини мо

نیست کم از غنچه گل دامن پرچین ما

Хасмро бар хоки оҷизи нолӣ мо ме кашад

خصم را بر خاک عاجز نالی ما می کشد

Сурх рӯ ояд ба майдони ханҷари чубини мо

سرخ رو آید به میدان خنجر چوبین ما

Сайри чашмиҳои мо аз донаҳои ашки мост

سیر چشمی های ما از دانه های اشک ماست

Осмонро доғ дорад хӯшаи парвини мо

آسمان را داغ دارد خوشه پروین ما

Нафаси саркаши оқибати андохти моро дар бало

نفس سرکش عاقبت انداخت ما را در بلا

Кард охири кори худро душмани ширини мо

کرد آخر کار خود را دشمن شیرین ما

Бар сари минбар буд овози носеҳро асар

بر سر منبر بود آواز ناصح را اثر

Нест ҳамчун воъизони таҳи чўбкории дайни мо

نیست همچون واعظان ته چوبکاری دین ما

Дар пас ойинаи дили сидо то хуфта ем

در پس آئینه دل سیدا تا خفته ایم

Чашм пӯшедаст аз мо душмани худбини мо

چشم پوشیدست از ما دشمن خودبین ما