То ҳавоят бар сари боди сабо афтода аст

تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است

Барги гул дар кӯчҳо чун нақши по афтода аст

برگ گل در کوچها چون نقش پا افتاده است

То нигорин панҷаро кардӣ зи хӯни офтоб

تا نگارین پنجه را کردی ز خون آفتاب

Моҳрӯёнро ҳино аз дасту по афтода аст

ماهرویان را حنا از دست و پا افتاده است

Зарди рӯе май кашам ҳар рӯз аз дуни ҳаматон

زرد رویی می کشم هر روز از دون همتان

Барги коҳи ман ба дасти каҳрабо афтода аст

برگ کاه من به دست کهربا افتاده است

Дар чамани болу пари қамарӣ ба ёди мақдамат

در چمن بال و پر قمری به یاد مقدمت

Бар замин монанди нақши бӯрё афтода аст

بر زمین مانند نقش بوریا افتاده است

Моҳрӯёни серумаро санг фалохан карда анд

ماهرویان سرمه را سنگ فلاخن کرده اند

Гӯшаи чашми ту то бар тўтё афтода аст

گوشه چشم تو تا بر توتیا افتاده است

Доғи дилро мекунам ҳар дами суроғ аз лолаи зор

داغ دل را می کنم هر دم سراغ از لاله زار

Ин зар аз ҷайбам намедонам куҷо афтода аст

این زر از جیبم نمی دانم کجا افتاده است

Аз ман он нўхт надорад чун қалами бегонагӣ

از من آن نوخط ندارد چون قلم بیگانگی

Бар сухан аз бас ки табъаши ошно афтода аст

بر سخن از بس که طبعش آشنا افتاده است

Муддатӣ шуд ростӣ аз қомати ман рафта аст

مدتی شد راستی از قامت من رفته است

Рӯзгорӣ шуд зи дастами ин Асо афтода аст

روزگاری شد ز دستم این عصا افتاده است

Кӣ халосӣ ёбад аз даврони дилам эй сидо

کی خلاصی یابد از دوران دلم ای سیدا

Донаи ман дар гулӯии Асия афтода аст

دانه من در گلوی آسیا افتاده است