Дар гулшанӣ ки мақдами он гул расида аст

در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است

Аз рӯй боғи ранг чу шабнам парида аст

از روی باغ رنگ چو شبنم پریده است

Наққоши дасту бозуии худ бӯса ме занад

نقاش دست و بازوی خود بوسه می زند

Гуё камони абрӯӣ ӯро кашида аст

گویا کمان ابروی او را کشیده است

Наниҳода по ба хонаи ойина аз ҳиҷоб

ننهاده پا به خانه آئینه از حجاب

Ин сода рӯй сӯрати худро надида аст

این ساده روی صورت خود را ندیده است

Гулро гирифта бар дар боғ истода аст

گل را گرفته بر در باغ ایستاده است

Боди баҳор омаданашро шунида аст

باد بهار آمدنش را شنیده است

Ҳар каси ниҳодаи по ба дар аҳли рӯзгор

هر کس نهاده پا به در اهل روزگار

Бисёр ҳамчуи обила дар хӯн тапида аст

بسیار همچو آبله در خون تپیده است

Дар боғи орзӯ ки ниҳолии нишонда ӣӣ

در باغ آرزو که نهالی نشانده یی

Умрати гузашти мива ӯ норасида аст

عمرت گذشت میوه او نارسیده است

намеомад аз чамани магари он шӯхи сидо

می آمد از چمن مگر آن شوخ سیدا

Монанди ғунчаи мурғ дилам орамида аст

مانند غنچه مرغ دلم آرمیده است