Мада чун булҳавас дар синаи ҷои ишқи маҷозӣ ро

مده چون بوالهوس در سینه جا عشق مجازی را

Макун бо маъсияти олӯдаи домони намозӣ ро

مکن با معصیت آلوده دامان نمازی را

Ба ҷои сабза аз хоки чамани бодоми сар бар зад

به جای سبزه از خاک چمن بادام سر بر زد

Ба наргиси чашми шӯх ӯ намӯд ин саҳарсозӣ ро

به نرگس چشم شوخ او نمود این سحر سازی را

зи барқи субҳи содиқи шамъ хокстрншин гардад

ز برق صبح صادق شمع خاکسترنشین گردد

Ба пеши пои хориҳо буд гардани фарозӣ ро

به پیش پای خاری ها بود گردن فرازی را

Кашад ҳар субҳ дар оғӯши ҷони хуршеди шабнам ро

کشد هر صبح در آغوش جان خورشید شبنم را

Ба хубон май намояди шеваи ошиқи навозӣ ро

به خوبان می نماید شیوه عاشق نوازی را

Фидои теғ қотил кард ҳотами ҷони ширин ро

فدای تیغ قاتل کرد حاتم جان شیرین را

Шуморанд аз карами аҳли сахои душмани навозӣ ро

شمارند از کرم اهل سخا دشمن نوازی را

Меӣ имрӯз чун Мансури боло даст ме хоҳам

میی امروز چون منصور بالا دست می خواهم

Кигар уфтами з по созад сари ман дори бозӣ ро

که گر افتم ز پا سازد سر من دار بازی را

Ба хӯни булҳаваси чандон ки май хоҳӣ тавваҷуҳ кун

به خون بوالهوس چندان که می خواهی توجه کن

Ки дар рӯзи ҷазои шоҳид буд шамшери ғозӣ ро

که در روز جزا شاهد بود شمشیر غازی را

Зар қалбаст дар дасти сияҳи чашмони дил аз софӣ

زر قلب است در دست سیه چشمان دل از صافی

намегиранд ин савдогарони сими гудозӣ ро

نمی گیرند این سوداگران سیم گدازی را

з даст андоз чашмаш сидо шуд шаҳрҳо вайрон

ز دست انداز چشمش سیدا شد شهرها ویران

зи таркон ме тавон омухти расми трктозӣ ро

ز ترکان می‌توان آموخت رسم ترکتازی را