зи дунё ҳар ки шуд лабрези умраш бебақо гардад

ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد

Чу киштӣ пар шавад аз оби гирдоб фано гардад

چو کشتی پر شود از آب گرداب فنا گردد

Навиди васл фориғ мекунад аз нолаи ошиқ ро

نوید وصل فارغ می کند از ناله عاشق را

Ҷарасро чун гиреҳ аз дили кушояд бесадо гардад

جرس را چون گره از دل گشاید بی صدا گردد

Набошад хоби осоиш ба гулшани чашми шабнам ро

نباشد خواب آسایش به گلشن چشم شبنم را

На бинад рӯҳи роҳат ҳар ки аз манзил ҷудо гардад

نه بیند روح راحت هر که از منزل جدا گردد

Ба бустон аз шаҷарҳо ток дорад сарфарозӣ ҳо

به بستان از شجرها تاک دارد سرفرازی ها

Баланди иқболии даврони насиби даст во гардад

بلند اقبالی دوران نصیب دست وا گردد

Ба кӯҳ аз каҳкашон ҳар рӯзи ин овоз ме ояд

به کوه از کهکشان هر روز این آواز می آید

зи даврон лаъл бинад здрўӣ каҳрабо гардад

ز دوران لعل بیند زدروی کهربا گردد

Агар чини ҷабин аз рӯй худ чун ғунча баргирӣ

اگر چین جبین از روی خود چون غنچه برگیری

зи акси чеҳраи ?ути ойинаи боғ длгшо гардад

ز عکس چهره ات آئینه باغ دلگشا گردد

Ба тақвои дасти даҳ аз нафаси золим то шӯии эмин

به تقوی دست ده از نفس ظالم تا شوی ایمن

зи саг озорҳо бинад гадо чун беАсо гардад

ز سگ آزارها بیند گدا چون بی عصا گردد

Нахоҳам рехт аз кафи донаи занҷири савдо ро

نخواهم ریخت از کف دانه زنجیر سودا را

зи санги кӯдаконгар бар сари ман Асия гардад

ز سنگ کودکان گر بر سر من آسیا گردد

Ба шабнами сидо ҳар субҳдам хуршед ме гуяд

به شبنم سیدا هر صبحدم خورشید می گوید

Замину осмони фарш раҳ бедаст ва по гардад

زمین و آسمان فرش ره بیدست و پا گردد