Оташами рӯзӣ ки аз домони саҳро гул кунад

آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند

Чашми оҳӯро тмошохонаҳ булбул кунад

چشم آهو را تماشاخانه بلبل کند

Ҷӯш савдоем агар чун гирдбод оем ба рақс

جوش سودایم اگر چون گردباد آیم به رقص

Печу тоби ман биёбонро пар аз сунбул кунад

پیچ و تاب من بیابان را پر از سنبل کند

Нофаро резад ба роҳи корвони гирдбод

نافه را ریزد به راه کاروان گردباد

Гар насими машки чини савдо ба он кокул кунад

گر نسیم مشک چین سودا به آن کاکل کند

намекунад паҳлуи тиҳӣ аз оҳи мазлӯмони фалак

می کند پهلو تهی از آه مظلومان فلک

Сайл чун пар зӯр уфтад рахнаҳо бар пул кунад

سیل چون پر زور افتد رخنه ها بر پل کند

Кӣ кунанд аз икдгри ҳампешагони пастии қабул

کی کنند از یکدگر همپیشگان پستی قبول

Даъвӣии гарданкашии зулфи ту бо кокул кунад

دعویی گردنکشی زلف تو با کاکل کند

Ошиқу маъшӯқро аз ҳам ҷудоӣ мушкил аст

عاشق و معشوق را از هم جدایی مشکل است

Маҳмили худро гул аз болу пар булбул кунад

محمل خود را گل از بال و پر بلبل کند

Мотами парвонаро пинҳон чаҳ дории сидо

ماتم پروانه را پنهان چه داری سیدا

Аз забони шамъ бе тобонаи охир гул кунад

از زبان شمع بی تابانه آخر گل کند