Ба сӯии баҳр агар сайлоби ашкам раҳнамӯн уфтад

به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد

Ҳубобӣ гардаду гирдоб аз дарё бурун уфтад

حبابی گردد و گرداب از دریا برون افتد

Нашуд мақбули ширини ?кореяи Фарҳоди хусрав ро

نشد مقبول شیرین کاریی فرهاد خسرو را

Ҳунар маъюб гардад ҳар киро толеъ забун уфтад

هنر معیوب گردد هر که را طالع زبون افتد

Дил аз доғи таманнояти биёбон марг хоҳад шуд

دل از داغ تمنایت بیابان مرگ خواهد شد

Набинад рӯй ободӣ ба саҳройӣ ки хӯн уфтад

نبیند روی آبادی به صحرایی که خون افتد

Наад бар хоки дунёи дори паҳлу аз туҳидастӣ

نهد بر خاک دنیا دار پهلو از تهیدستی

Суроҳе чун з мегардид холӣ сарнигӯн уфтад

صراحی چون ز می گردید خالی سرنگون افتد

Ду олами сидо имрӯз бошад къбтини ман

دو عالم سیدا امروز باشد کعبتین من

намедонам ки аз дастам биравӣ таҳта чун уфтад

نمی دانم که از دستم بروی تخته چون افتد