Хӯн мечакад чу ғунчаи гул аз сухани маро

خون می چکد چو غنچه گل از سخن مرا

Теғи бараҳнаи исти забон дар даҳани маро

تیغ برهنه ایست زبان در دهن مرا

Дар ҳеҷ ҷо қарор надорам чу офтоб

در هیچ جا قرار ندارم چو آفتاب

Меҳри рух ту карда чунин бе ватани маро

مهر رخ تو کرده چنین بی وطن مرا

Парвонаро ба базми худ эй шамъи раҳи мада

پروانه را به بزم خود ای شمع ره مده

Кӯтаҳи забони мсози баҳри анҷумани маро

کوته زبان مساز بهر انجمن مرا

Баъд аз ҳалокам аз сари хокам чу бигузарӣ

بعد از هلاکم از سر خاکم چو بگذری

Созад илми миёни шаҳидони кафани маро

سازد علم میان شهیدان کفن مرا

Бе қомати ту сарв чу ду даст дар назар

بی قامت تو سرو چو دو دست در نظر

Бе рӯй тести ташти пари оташи чамани маро

بی روی تست طشت پر آتش چمن مرا

Рӯзӣ ки баҳри қатли асирони шӯии савор

روزی که بهر قتل اسیران شوی سوار

Ҳар мӯӣ тозӣона шавад бар бадани маро

هر موی تازیانه شود بر بدن مرا

Рӯзӣ ки панҷаам зи гиребон ҷудо шавад

روزی که پنجه ام ز گریبان جدا شود

эй сидо чу мор хӯрд перҳани маро

ای سیدا چو مار خورد پیرهن مرا