Тира бахтӣ гуфт дар гӯши хаташи рози маро

تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا

Кард равшани оқибати ин серумаи овози маро

کرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا

Сайр аз худ рафтан ман медиҳад буии видоъ

سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداع

Кардаанд аз накҳати гули боли парвози маро

کرده اند از نکهت گل بال پرواز مرا

Тӯҳмати нуқсони пару боли маро аз кӯ тиҳӣаст

تهمت نقصان پر و بال مرا از کو تهیست

Кардааст осӯдагии миқрози пардози маро

کرده است آسودگی مقراض پرداز مرا

Давлати дунёи дил осӯдаамро нақш пост

دولت دنیا دل آسوده ام را نقش پاست

Сояи боли ҳумо сайдаст шаҳбози маро

سایه بال هما صید است شهباز مرا

Аз чароғ хонаам базми ҳарифон дар гирифт

از چراغ خانه ام بزم حریفان در گرفت

Чарб ва нармӣ шуд забони шикваи ғаммози маро

چرب و نرمی شد زبان شکوه غماز مرا

Берахт дар анҷуман чун мурда парвона ам

بی رخت در انجمن چون مرده پروانه ام

Шамъ хоҳад бо ту гуфт анҷому оғози маро

شمع خواهد با تو گفت انجام و آغاز مرا

Сидои имрӯзи калакам аждаҳое ме кунад

سیدا امروز کلکم اژدهایی می کند

Хасми нодон май шуморади саҳари эъҷози маро

خصم نادان می شمارد سحر اعجاز مرا