Май рӯм ҳар сӯи суроғи дили з мардум ме кунам

می روم هر سو سراغ دل ز مردم می کنم

Тифл шухӣ дорам ӯро ҳар замон гум ме кунам

طفل شوخی دارم او را هر زمان گم می کنم

Хӯни ман май резад ва май пурсади аҳвол ту чист

خون من می ریزد و می پرسد احوال تو چیست

намезанад шамшер ва мегуяд тараҳҳум ме кунам

می زند شمشیر و می گوید ترحم می کنم

Соғари ъушрат чу гул осон намеояд ба даст

ساغر عشرت چو گل آسان نمی آید به دست

Умрҳо хӯн мехӯрам то як табассум ме кунам

عمرها خون می خورم تا یک تبسم می کنم

Аз сари ҷурми ман он бдхўии по кӯтаҳ накард

از سر جرم من آن بدخوی پا کوته نکرد

Умрҳо шуд зери теғ ӯ тазаллум ме кунам

عمرها شد زیر تیغ او تظلم می کنم

Моҳро рухсор ӯ харгаҳ нишин ҳола кард

ماه را رخسار او خرگه نشین هاله کرد

Офарин бар хираи чашмиҳои анҷум ме кунам

آفرین بر خیره چشمی های انجم می کنم

Безабонӣ неъматӣ будаст ман аз содагӣ

بی زبانی نعمتی بودست من از سادگی

Шиква аз хомӯшии лабҳои гандум ме кунам

شکوه از خاموشی لبهای گندم می کنم

Ҳарфҳои биҷои гуфтан аз шамшери тозӣ бартар аст

حرفهای بیجا گفتن از شمشیر تازی برتر است

Арра мегардад забонам то такаллум ме кунам

اره می گردد زبانم تا تکلم می کنم

Зулф бепурвой ӯ шабҳо чу бар ёрам расад

زلف بی پروای او شبها چو بر یارم رسد

намешавам девона ва бо худ такаллум ме кунам

می شوم دیوانه و با خود تکلم می کنم

Чун танур аз интизорӣ мешавад чашмами сиёҳ

چون تنور از انتظاری می شود چشمم سیاه

Суфраи худ то сифед аз нон гандум ме кунам

سفره خود تا سفید از نان گندم می کنم

Май рӯми зини пас сӯии майхона ҳамчун сидо

می روم زین پس سوی میخانه همچون سیدا

Болаши осоиш аз хишти сар хам ме кунам

بالش آسایش از خشت سر خم می کنم