Ба гулшан рафтам ва бе рӯяти оғоз ҷунун кардам

به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم

зи шӯри ашки доғи лоларо гирдоб хӯн кардам

ز شور اشک داغ لاله را گرداب خون کردم

зи ҷӯии шер чун Фарҳоди ком ман нашуд ширин

ز جوی شیر چون فرهاد کام من نشد شیرین

Ҳаёти хешро беҳудаи сарф бесутун кардам

حیات خویش را بیهوده صرف بیستون کردم

Дар ин гулшан чу гул ҳаргиз надидам рӯй длҷмъӣ

در این گلشن چو گل هرگز ندیدم روی دلجمعی

Сари худ ғунчаи осо аз гиребон то бурун кардам

سر خود غنچه آسا از گریبان تا برون کردم

Рабӯд аз дастами охири ишқи саркаши ихтиёрам ро

ربود از دستم آخر عشق سرکش اختیارم را

Чаро ман такя бо тадбири ақл зуфунун кардам

چرا من تکیه با تدبیر عقل ذوفنون کردم

Банно набӯд чу базми обу оташ қаср ҳастӣ ро

بنا نبود چو بزم آب و آتش قصر هستی را

Дар ин маҷлиси абас чун шамъи умрӣ постўн кардам

در این مجلس عبث چون شمع عمری پاستون کردم

Тавон кардан ба эҳсони зери дасти хеши душман ро

توان کردن به احسان زیر دست خویش دشمن را

Тасаллӣ дода дода нафасро охир забун кардам

تسلی داده داده نفس را آخر زبون کردم

Дил бе сабри худро сидо аз пой афгандам

دل بی صبر خود را سیدا از پای افگندم

Марои паймона аз май чун тиҳӣ шуд сарнигӯн кардам

مرا پیمانه از می چون تهی شد سرنگون کردم