Нигоҳи бодаи парасти ту барда аз ҳушам

نگاه باده پرست تو برده از هوشم

Савдои серумаи чашм ту карда хомӯшам

سودا سرمه چشم تو کرده خاموشم

Табассуми лаби ту тоза карда доғи маро

تبسم لب تو تازه کرده داغ مرا

намешавад намакати солҳо фаромӯшам

نمی شود نمکت سالها فراموشم

Расидааст раг ва решаам ба сунбули ту

رسیده است رگ و ریشه ام به سنبل تو

Ба хизматати зи ғуломони ҳалқа дар гӯшам

به خدمتت ز غلامان حلقه در گوشم

Ба як либоси ҳамаи умри қонеъам чун сарв

به یک لباس همه عمر قانعم چون سرو

Қабоӣ тоза кашидаст рахт аз дӯшам

قبای تازه کشیدست رخت از دوشم

намерасидааму оби сард рехта анд

می رسیده ام و آب سرد ریخته اند

Тамоми оташам аммо фитода аз ҷӯшам

تمام آتشم اما فتاده از جوشم

Чу сидои нгшоими забони аҷиб касе

چو سیدا نگشایم زبان عجیب کسی

Нишаста қосиди ғаммоз дар биногвашам

نشسته قاصد غماز در بناگوشم