намешавад дами перии аҷали фаромӯшам

نمی شود دم پیری اجل فراموشم

Қади хамидаи ман ҳалқаи ист дар гӯшам

قد خمیده من حلقه ایست در گوشم

Чу ҳолаи доӣраҳ машрабам набошад танг

چو هاله دائره مشربم نباشد تنگ

Ҳилоли идам ва бошад кшодаҳи оғӯшам

هلال عیدم و باشد کشاده آغوشم

зи кӯии бодаи фурӯашон наме рӯми берун

ز کوی باده فروشان نمی روم بیرون

Намӯдаанд май ва бардаанд аз ҳушам

نموده اند می و برده اند از هوشم

Ҷузи зи манзил саргаштагон наме ёбам

جز ز منزل سرگشتگان نمی یابم

Чу гирдбод дар ин дашти хона бар дӯшам

چو گردباد در این دشت خانه بر دوشم

Таваккулӣ ки туҳидастем карам карда

توکلی که تهیدستیم کرم کرده

Агар тамоми ҷаҳонро диҳанд нафурӯшам

اگر تمام جهان را دهند نفروشم

Ба базми бодаи кашони ншоء наме байнам

به بزم باده کشان نشاء نمی بینم

Ҳамон бааст ки даврон кунад фаромӯшам

همان به است که دوران کند فراموشم

Ба ёди сайри гулистон интизорам кун

به یاد سیر گلستان انتظارم کن

Лаболаб аз гул хамёзааст оғӯшам

لبالب از گل خمیازه است آغوشم

Каманди зулф ки во карда сидои имрӯз

کمند زلف که وا کرده سیدا امروز

зи ҷои хеш саросема меравад ҳушам

ز جای خویش سراسیمه می رود هوشم