Чашм то пӯшидаам аз орзӯии хештан

چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن

Бастаам чун ғунчаи гул дар ба рӯй хештан

بسته ام چون غنچه گل در به روی خویشتن

Дидаам то печу тоби косаи гирдоб ро

دیده ام تا پیچ و تاب کاسه گرداب را

Май барам холӣ аз ин дарё ба сӯии хештан

می برم خالی از این دریا به سوی خویشتن

Сар ба саҳро май занам то ёбам аз маҷнӯни фиғон

سر به صحرا می زنم تا یابم از مجنون فغان

Гирдбодам май рӯм дар ҷустуҷӯии хештан

گردبادم می روم در جستجوی خویشتن

Ёди умри рафта аз ҳам рехти аҷзои маро

یاد عمر رفته از هم ریخت اجزای مرا

Май рӯм чун барги гули дунболи буии хештан

می روم چون برگ گل دنبال بوی خویشتن

Кардаам чун шамъ аз хомии сари худро сифед

کرده ام چون شمع از خامی سر خود را سفید

Зини надомат май занами оташ ба мӯии хештан

زین ندامت می زنم آتش به موی خویشتن

Ёди марҳами зини табибони дардам афзӯн ме кунад

یاد مرهم زین طبیبان دردم افزون می کند

Май гурезам аз давои чораи ҷӯии хештан

می گریزم از دوای چاره جوی خویشتن

Ҷғдм ва вайрона ам бошад ҳисори офият

جغدم و ویرانه ام باشد حصار عافیت

Пой нагузорам дигар беруни зи кӯии хештан

پای نگذارم دگر بیرون ز کوی خویشتن

Май рӯм бар хонаи ойина бар дафъи малол

می روم بر خانه آئینه بر دفع ملال

наменишинам бе такаллуфи рӯбарӯии хештан

می نشینم بی تکلف روبروی خویشتن

Рӯзу шаби тани парварони саргашта нафас худанд

روز و شب تن پروران سرگشته نفس خودند

Асия бошад гирифтори гулӯии хештан

آسیا باشد گرفتار گلوی خویشتن

Хомаи оташи забони дасти худро сидо

خامه آتش زبان دست خود را سیدا

Май кашам чун майл дар чашми адуии хештан

می کشم چون میل در چشم عدوی خویشتن