Тоза май созами зи барқи нолаи доғи хештан

تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن

намекунам равшан ба оҳи дили чароғи хештан

می کنم روشن به آه دل چراغ خویشتن

То ба кӣ эй лолаи доман май занӣ бар оташам

تا به کی ای لاله دامن می زنی بر آتشم

Рӯзгорӣ шуд ки май сӯзам ба доғи хештан

روزگاری شد که می سوزم به داغ خویشتن

Орзӯҳои сапандам музтариб дорад маро

آرزوهای سپندم مضطرب دارد مرا

Вақт он омад занами оташ ба боғи хештан

وقت آن آمد زنم آتش به باغ خویشتن

Дорад аз марҳами ҳазари парвонаи доғи худам

دارد از مرهم حذر پروانه داغ خودم

Май занами гул бар сари худ аз чароғи хештан

می زنم گل بر سر خود از چراغ خویشتن

Гоҳ бар гирдоб май печами гуҳӣ бар гирдбод

گاه بر گرداب می پیچم گهی بر گردباد

Рафтаам аз худ ба савдои суроғи хештан

رفته ام از خود به سودای سراغ خویشتن

Фурсат бар гирди худ гаштан намебошад маро

فرصت بر گرد خود گشتن نمی باشد مرا

Соъатӣ аз ғам намеёбам фироқи хештан

ساعتی از غم نمی یابم فراغ خویشتن

Шому субҳи рафтаи ман боз ояд бар серум

شام و صبح رفته من باز آید بر سرم

намекунам ҳар шаби тамошои гашти зоғи хештан

می کنم هر شب تماشا گشت زاغ خویشتن

Аҳли суҳбат сидо умрӣаст саргарм худанд

اهل صحبت سیدا عمریست سرگرم خودند

Бо ки ҳамчун шамъ май сӯзии димоғи хештан

با که همچون شمع می سوزی دماغ خویشتن