Саборо бар сари Кувайти тавоноӣ чаҳ ме бошад
فراق دوستان چون لاله داغم بر جگر دارد
Чаманро пеши рухсори ту раъное чаҳ ме бошад
نشاط باده ایام در پی درد سر دارد
Туро ҳар рӯз чун гули суҳбати ороӣ чаҳ ме бошад
شدم خاک و مرا باد صبا آواره تر دارد
Марои давр аз рахти шабҳо шикебе чаҳ ме бошад
غبارم را نسیم از ناتوانی در به در دارد
Агар танҳо шӯии доне ки танҳоӣ чаҳ ме бошад
غریب کشور طالع چه پروای سفر دارد
Сияҳ шуд рӯзгор аз дӯди оҳи ман чаҳ май пурсӣ
به دور حسن خود هم جام ما خواهی شدن آخر
Бар ғами муддаии ҳоли табоҳи ман чаҳ май пурсӣ
برای دانه ای در دام ما خواهی شدن آخر
Худоро боиси рӯзи сиёҳи ман чаҳ май пурсӣ
چو می روزی تو هم بر جام ما خواهی شدن آخر
Марои ишқи ту расво кард моҳи ман чаҳ май пурсӣ
به افسون محبت رام ما خواهی شدن آخر
Ба аз ошиқ шудани тақрйви расвоӣ чаҳ ме бошад
چنین بیگانه گشتن ز آشنائی ها خبر دارد
Хаёл абрӯят дорад маро дар зери шамшерам
بتی دارم که چشم مرحمت پیوسته می پوشد
Ғами зулфи ту дар пой талаб афганда занҷирам
به قول مدعی با قتل من هر لحظه می کوشد
Ба хокам гарчи яксон кард ҳиҷрони ту чун тирам
چو بعد از مرگم آن نو خط بغیری باده می نوشد
Ҳавас дорам ки хезам чун ғубору доманати гирам
ز خاکم سبزه می روید ز خونم لاله می جوشد
Вале бар худ ки май байнами тавоноӣ чаҳ ме бошад
بهار گلشن خونین دلان فیض دگر دارد
Нигоҳати фитна ангезаст чашмати раҳзани дилҳо
فتاده بر سرم ای همنشینان شعله سودا
Даҳонати танг шукр бошаду лаъли ту шукри хўо
چو شمع از سوز دل آتش زنم بر کشور اعضا
Кадоми авсофи ҳасанатро ман бедил кунам иншо
مرا از هر طرف گردیده صد درد و الم پیدا
Қадат хубасту хатати дилкашу рухсораи ?ути зебо
فلک تا آشنا طالع زبون معشوق بی پروا
Дигар хӯбии кадому ҳасани раъное чаҳ ме бошад
مگر افتادگی روزی مرا از خاک بردارد
Туро эй бемурувват сидо умрӣаст ме ҷӯяд
چو شبنم سیدا هر کس که از خود دست می شوید
Сари кӯии ту ҳар дам чун насим субҳ ме пуед
ره افلاک را ماننده یی خورشید می پوید
На танҳо шабнам аз бе меҳреи ту даст ме шавед
به گلشن طوطی و بلبل به صد فریاد می گوید
Сабо ҳар ҷо ки бошад мушфиқиро аз ту ме гуяд
به قدر همت خود هر که باشد فخر می جوید
Тамаъ кардани вафо аз ёд ҳар ҷое чаҳ мебошад !
چمن گل نیشکر صایب غزل دریا گهر دارد