Рух чу барги гулу қади дилрабои дорӣ

دارم بتی که دارد از لب شراب بی غش

Ба чашм ҳар ки наҳй пои хеши ҷои дорӣ

رویی چو شمع روشن قدی چو شعله سرکش

Ба ғайри мо ба ҳамаи каси сари вафои дорӣ

بهر شکار دلها روشن آن بت پریوش

Чаҳ ҳолатаст ки бо мо сари ҷафои дорӣ

آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش

Қисм ба зоти ту эй навниҳоли боғи ҳаё

بر لب نهاده ساغر بر دست خنجر تیز

Марост кӯии ту беҳтари зи ҷинати алмأўо

چشم تمام عشوه مژگان فتنه انگیز

намекунӣ назарии сӯии мо ба истиғно

سوی چمن دم صبح داده سمند مهمیز

Чаҳ кардаам чаҳ шунидӣ чаҳ дидае аз мо

سرو از قبا گرانبار گل از هما عرق ریز

Шукуфтаи ғунчаи доғам ба ёди марҳами ту

روزی که آن گل اندام بر پشت زین نهد پا

Нишаста дар таҳи теғами зи абрӯии хами ту

پیچد عنان به دستش مانند موج دریا

Ба ҳол марг фитодам зи пурсиш кам ту

از پا فتد نظاره از خود رود تماشا

Рӯи мадори ҷавонии бимирад аз ғами ту

هنگام ترکتازی تاقست در نظرها

Хамидаи қоматам аз бори ғусса чун маи нав

رخش سبک عنان را مستانه جلوه داده

Ба хону мони ман оташ Фгндаҳ шуд Марв

دلها به رهگذارش چون نقش پافتاده

Дамии з рӯй муруввати ҳадис ман бишинав

کاکل فگنده بر دوش چین از جبین گشاده

зи як сухан ки рақибам бигуфт ранҷа машав

در سر هوای جولان بر لب نشان باده

Туро ҳамеша буд қатли сидои мақсӯд

ای سیدا قد او چون سرو باغ دلجوست

Ниҳодаи ғамза ба дасти ту теғи заҳролӯд

چشم تمام عالم به آن دو طاق ابروست

Агар чаҳ май шӯии ин дами зи марги нохушнӯд

شد مدتی که در شهر این گفتگو ز هر سوست

Чунин макун ки пушаймон шӯй надорад суд

از صیقل محبت وز پرتو رخ دوست