эй гули имрӯзи ту ҳам базми ҳарифон шуда Эй
رفتم شبی به کویش با قامت خمیده
Шуълаи ҷони ман бесару сомон шуда Эй
با صد هوس نشستم چون گل به خون طپیده
Даст бар даст сабу карда хиромон шуда Эй
دوران هنوز از خواب نکشاده بود دیده
Шӯху михўораҳу шабгард ва ғазал хон шуда Эй
آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده
Чашми бади давр ки срФтнаҳи даврон шуда Эй
مایل به او فتادن چون میوه رسیده
эй ки дар кулбаам аз давр чу ма май тобӣ
چشم کرشمه مستش هر جا که خورده باده
Гоҳ дар хирмани ман оташ ва гоҳе обӣ
ساغر ز دست رفته مینا ز پا فتاده
Бо вуҷӯдӣ ки чу наргиси ҳамаи дам дар хобӣ
طرف کله شکسته چون گل بغل کشاده
Ҳарчӣ дар хотир ҳаркас гузарад май ёбӣ
ناز بهانه جو را بر یک طرف نهاده
Хуши адоёби адоФҳму схндон шуда Эй
شرم ستیزه خو را در خاک و خون کشیده
Рухи худро ма тобанда наме донистӣ
کاکل چو شانه کرده در دهر مشک سوده
Ба худ ин мартаба зебанда наме донистӣ
تنگ شکر شکسته چون پسته لب کشوده
Ҳамчуи гули ҳарф пароканда наме донистӣ
آتش علم کشیده در خانه که بوده
То парерӯз шикарханда наме донистӣ
برقی ز ابر جسته هر جا که رم نموده
Ин замони соҳиби чандини шкрстон шуда Эй
سروی ز خاک رسته هر جا که آرمیده
Ғунчаи боғи Зулайхоӣ маломат зада аст
سنبل ز فکر زلفش سرگشته و پریشان
Буии пероҳани гули гург фалокат зада аст
نرگس ز رشک چشمش بر کار خویش حیران
Миср дар пеши рахти гулшан офат зада аст
سرو از حجاب قدش پیچیده پا به دامان
Юсуф аз қофилаи ҳасани ту ғорат зада аст
گل ز انفعال رویش در خاک گشته پنهان
Ба дуоӣ ки чунин соҳиби сомон шуда Эй
ریحان ز شرم خطش بر خاک خط کشیده
Ҳеҷ ҳарфии з китобӣ нишнидӣ ҳаргиз
هر صبحدم بروید خورشید جلوه گاهش
Нози таълим муаллим накашидӣ ҳаргиз
رخسار خود نهادست چون نقش پا به راهش
Гулӣ аз акси рух хеш начедӣ ҳаргиз
آتش زده به عالم چون نرگس سیاهش
Ту ки аз шарм дар ойӣна надидӣ ҳаргиз
برق سبک عنان را مژگان خوش نگاهش
Ба ишорат ки ин таври шФохўон шуда Эй
میدان به طرح داده چون آهوی رمیده
Доштӣ пештар эй шӯх ба ман қаҳру ситез
هر جا سخن گذشته از دستگاه ساعد
?наргаст арбадаи ҷӯ буд ва ду лаби шӯрангез
آورده پنجه او مه را گواه ساعد
Ин замон бо ман дил хаста шудӣ шикаррез
تا شمع طور آرد رو در پناه ساعد
Аз адои сухан ва аз нигаҳи узромез
مالیده آستین را تا بوسه گاه ساعد
наметавон ёфт ки аз карда пушаймон шуда Эй
تا ناف پیرهن را چون صبحدم دریده
Сидо карда тамошоӣ батонро соиб
خالی نیند خوبان در دهر از ملامت
Орзӯи барда чу ту мӯии миёнро соиб
دارد خدای او را ای سیدا سلامت
Умрҳо дар талабат гашта ҷаҳонро соиб
مانند سرو هر جا افراختست قامت
Чун фидоӣ ту насозад дилу ҷонро соиб
صایب ندیده خود را تا دامن قیامت
Ки ҳамон навъ ки май хости ҳамон сон шуда Эй
یکبار هر که او را مست و خراب دیده