Фгндӣ бар ҷигари оташ чу ман бехону Монӣ ро

تا به می خوردن به گلشن آن گل رعنا نشست

Задӣ дар шуъла аз номеҳрбонии меҳрбонӣ ро

غنچه از خون جگر لبریز در مینا نشست

Бигӯ эй шамъ бо парвонаи худ достонӣ ро

قمری از خود دست شست و عندلیب از پا نشست

Куҷо будӣ ки имшаби сӯхтии озурдаи ҷонӣ ро

سرو من روزی که با شمشاد و گل یکجا نشست

Ба қадари қисмат ҳар кас дар он рӯзӣ ки ҷон доданд

از سر کوی که آن مه با قد دلجو گذشت

Ба хубони қади сарву чеҳра ӣӣ чун арғавон доданд

از لب بام فلک غوغای های و هو گذشت

Аз он рӯзӣ ки ҳасану ишқро бо ҳам нишон доданд

شور و محشر شد عیان هر جانب آن بدخو گذشت

Ба ошиқи ашки сурху ранги зард аз баҳр он доданд

رسته خیز انگیخت از چین جبین هر سو گذشت

Фиғони зоҳидӣ дар хонқаҳ чун шамъ аз хомист

داشتم در کنج عزلت مدتی چشم پرآب

зи базми дилбарони парҳез кардани айни бдномист

رقص می رفتم به روی آب مانند حباب

Ба қавли ъшқбозони ин ривоят шоҳид ҳомӣаст

با من بی کس شبی از آسمان آمد خطاب

Китоби ҳафт миллат гар бихонад одамии ъомист

رسم و آئین غریبی یاد گیر از آفتاب

Диламро чанд бе лаълати назар бар ҷом заҳр уфтад

ای نگاهت دلربایان جهان را دلرباست

Нигоҳати ҷониби ман то бкӣ аз рӯй қаҳр уфтад

قامت رعنای تو بالا بلندان را بلاست

Маро дар гуфтугӯовар ки ошӯбӣ ба даҳр уфтад

چون تو آشوب زمان و آفت دوران کجاست

Суолӣ кун зи ман имрӯз то ғавғо ба шаҳр уфтад

تا ز جا برخاستی سر فتنه ای بر پای خاست

Шабӣ афтода мерафтам ба тўФи каъбаи он кӯ

ای خطت باشد به چشم سیدا فصل ربیع

Ба гӯши ҳушами овоз паёпай омад аз иксў

قامتت باشد به محشر خاکساران را شفیع

Агар пурсади маро эй сидои он тундху бар гӯ

می کنی از یک نگاه گرم شیران را مطیع

намедонам назирӣ кист чун май омадам зон рӯ

آهوی چشم تو را برگرد سر گردد بدیع