Дод зё ба олимии пардаи зи рухи кшоднш
فگندی بر جگر آتش چو من بی خان و مانی را
Панҷа офтоб шуд даст бирав ниҳоданаш
زدی در شعله از نامهربانی مهربانی را
Баради зи ҷои худ марои ҷилваи кунони стоднш
بگو ای شمع با پروانه خود داستانی را
Басти забон шикваам лаб ба сухани кшоднш
کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را
Узри итоби гуфтану ваъдаи васл доданаш
به قدر روز محشر طول دادی هر زمانی را
Бар сари дасти ғамза аш дода зи абрувони камон
به قدر قسمت هر کس در آن روزی که جان دادند
Тир ситамгарӣ занад бар дили зори хастагон
به خوبان قد سرو و چهره یی چون ارغوان دادند
Наргис ӯ балои дили ишва ӯ балои ҷон
از آن روزی که حسن و عشق را با هم نشان دادند
Ҳаст ҷаҳони ҷаҳони фиреб аз паии қатли ошиқон
به عاشق اشک سرخ و رنگ زرد از بهر آن دادند
Омадану гузаштану гаштану истоданаш
کز استغنا فرود آرند مستغنی جوانی را
Пеши ниҳоли қад ӯ сарв равон равад зи ҷо
فغان زاهدان در خانقه چون شمع از خامیست
Фохтаи зери боли худ сар кашад аз сари ҳаё
ز بزم دلبران پرهیز کردن عین بدنامیست
Ҷилваи кунони қадам наад ҷониби боғ ҳар сабо
به قول عشقبازان این روایت شاهد حامیست
Ноз даманд аз замини ишваи нишонд аз ҳаво
کتاب هفت ملت گر بخواند آدمی عامیست
Тарзи хиром кардану по ба замин ниҳоданаш
نخواند تا ز جزو آشنایی داستانی را
Қомати ҳамчуи сарв ӯ гашт ба ғайри ҷилва гар
دلم را چند بی لعلت نظر بر جام زهر افتد
Дар раҳ ӯ чу нақши пои хок ҳаме кунам ба сар
نگاهت جانب من تا بکی از روی قهر افتد
Сӯии ман оннигорро кас нашудаст роҳбар
مرا در گفتگو آور که آشوبی به دهر افتد
Ҷазб муҳаббатам кашад нест баҳона дигар
سئوالی کن ز من امروز تا غوغا به شهر افتد
Ин ҳамаи тунди гаштан ва дар паии ман фитоданаш
که اعجاز فلانی کرد گویا بی زبانی را
Шуд зи ҷафои осмони қомати моҳ дар камӣн
شبی افتاده می رفتم به طوف کعبه آن کو
Чашми кшодаҳи сидои гардиши чархро бўбин
به گوش هوشم آواز پیاپی آمد از یکسو
Кори фалак ба бедилон ҳаст мудоми ҷавру кин
اگر پرسد مرا ای سیدا آن تندخو بر گو
Ваҳшӣ агар чунин буд таври замонаи баъд аз ин
نمی دانم نظیری کیست چون می آمدم زان رو
Вой бар онкӣ бояд аз модари даҳр зоданаш
به حال مرگ دیدم بر سر ره ناتوانی را