Хӯрдӣ шароби ноби саранҷоме ту рафт

به میدان آمدی و گوی و چوگان باختی رفتی

Шарми нигаҳи зи наргиси бодоме ту рафт

کشیدی تیغ و خونم ریختی و تاختی رفتی

Ранг аз рухи ҳаёи з май ошоме ту рафт

پس از کشتن مرا بر سر علم افراختی رفتی

Рафтӣ ба базми ғайри накӯи номе ту рафт

گذشتی بر مزارم شورشی انداختی رفتی

Зоҳид агар ба домани пакети баради суҷуд

به هوش از بزرگان افزون تری در سال اگر خوردی

Ошиқ ба исмат ту фиристад агар дуруд

به صورت بیژنی با زور بازو رستم گردی

Ҳар дам расад зи гардиши афлоки ин сурӯд

به اوج آستانت چون هلالم رخت گستردی

Акнӯн агар фиришта накӯ гуядат чаҳ суд

مرا اول به معراج قبول بندگی بردی

Имрӯз аз изор ту рафтаст нури ҳасан

به جستجوی تو شبنم صفت از دیده پا کردم

Аз ҳарзаи гардӣ ту намонда шуъӯри ҳасан

به کویت آمدم از خان و مان خود را جدا کردم

намегуфт ҳамчуи зулф ба гӯши ту шӯри ҳасан

ز من دل خواستی در خدمتت جان را فدا کردم

Ҳамсуҳбат рақиб шудӣ аз ғурури ҳасан

تمام عمر خود را صرفت ای ناآشنا کردم

Онҳо ки хешро ба ту ғмхўор карда анд

مرا افتاده از عشق تو بر جان آتش سودا

Расвои туро ба кӯча ва бозор карда анд

نکردی هیچ چون پروانه بر احوال من پروا

Аз ошноӣити дилу ҷон ор карда анд

به شاخ شعله مانند سمندر کرده ام مأوا

Ёрони муттафиқ ба ту инкор карда анд

چو شمع از بی کسی سوختم ایستاده بر یکجا

эй сидо ба наргиси шӯхат назар намонад

نمی کردی تو هرگز ناله عشاق را سامع

Тирӣ ки дар бисот камон дошт пар намонад

بود پیوسته از دست نگاهت خنجر قاطع

Захмии зи неши ханҷар ӯ бар ҷигар намонад

بگفت سیدا هرگز نگشتی از ستم مانع

Бо кови кови ғамзаи назирӣ назар намонад

جفا کردی جفا کردی نکردی رحم بر جامع