ӯро гўӣими қӯти мумайизаи чизро бар мухолифат ӯ чунон бадал кунад ба ҳақиқат ки ангури нопухтаро чунон бидон туршӣу сахтӣу сабзӣ ҳаме ёбаду ҳаме бадал кунад ӯро ки ин ангурии ширини сиёҳу нарм ва хушаст , ба ҳукми онк чунон хоҳад бӯдан , ёмри сиркаи турши равандаро гуяд ин чизе ширин бӯдааст андари хӯшаи овехта аз дарахтӣ каз ин сифатҳо имрӯз чунинанд ва ҳеҷ чизи наёбад , ёмри сӯрати кӯдакии хирадро ки тмииз кунад гуяд ин сӯратӣ хуб хоҳад шудан . Ва қӯти табиии андарон кӯдакаст сӯрати зишт ҳаме ёбад , ва низ қӯти тмииз ки рӯҳонӣаст хизмат хеш фармоед мари қӯтҳои табииро мар ҳар якеро бар миқдор ӯ , чунонк мари чашмро дидан фармоеду мари гӯшро шунидан фармоед вмри биниро бўиидн фармоеду комро чашедани вдстро бсўдн , ва ин ҳар панҷ қӯт бар мисоли бандагони фармонбардорон ҳар чаҳ ёбанд аз чизҳо ҳар яке баростии пеши қӯти мумайизаи барад ва арза кунад вқўти мумайиза чунонк хоҳад мари он суханро иборат кунад , агар хоҳад мари талхро ширин гуяду сипедро сиёҳ кунаду дигари чизҳоро ки ин қӯтҳо сӯй ӯ барда бошанд чунонк мурод ӯ бошад бигӯед , ва қӯтҳои табиии хизмати натавонад фармудани мари қӯти рӯҳониро . Пас агар қӯти табииро наздики қӯти рӯҳонии хатарӣ будӣ ҳамчунон эшон Марвро хизмати хеши Фрмўдндӣ . - ва чун ин хизмати фармои мари қӯти рӯҳониро ёфтему хдмтгори мари қӯти табииро ёфтем донистем ки мари қӯти рӯҳониро подшоҳӣаст бар қӯти табиӣ ,у ассалом .

او را گوئیم قوت ممیزه چیز را بر مخالفت او چنان بدل کند به حقیقت که انگور ناپخته را چنان بدان ترشی و سختی و سبزی همی یابد و همی بدل کند او را که این انگوری شیرین سیاه و نرم و خوش است، به حکم آنک چنان خواهد بودن ، یامر سرکه ترش رونده را گوید این چیزی شیرین بوده است اندر خوشه آویخته از درختی کز این صفتها امروز چنین اند و هیچ چیز نیابد ، یامر صورت کودکی خرد را که تمییز کند گوید این صورتی خوب خواهد شدن . و قوت طبیعی اندران کودک است صورت زشت همی یابد ، و نیز قوت تمییز که روحانی است خدمت خویش فرماید مر قوتهای طبیعی را مر هر یکی را بر مقدار او ، چنانک مر چشم را دیدن فرماید و مر گوش را شنیدن فرماید ومر بینی را بوییدن فرماید و کام را چشیدن ودست را بسودن ، و این هر پنج قوت بر مثال بندگان فرمانبرداران هر چه یابند از چیزها هر یکی براستی پیش قوت ممیزه برد و عرضه کند وقوت ممیزه چنانک خواهد مر آن سخن را عبارت کند ، اگر خواهد مر تلخ را شیرین گوید و سپید را سیاه کند و دیگر چیزها را که این قوتها سوی او برده باشند چنانک مراد او باشد بگوید ، و قوتهای طبیعی خدمت نتواند فرمودن مر قوت روحانی را . پس اگر قوت طبیعی را نزدیک قوت روحانی خطری بودی همچنان ایشان مرو را خدمت خویش فرمودندی . - و چون این خدمت فرمای مر قوت روحانی را یافتیم و خدمتگار مر قوت طبیعی را یافتیم دانستیم که مر قوت روحانی را پادشاهی است بر قوت طبیعی ، و السلام .