Сухани андари парвариши нафасу муъолиҷати Марвро баробар бояд бо парвариши ҷасаду муъолиҷати мрўро , аз баҳри онки ҷасад колбудаст мари нафасроу колбуд монанда бошад мари ҷасадро ки андрў бошад . Пас гўӣим ки чун ҷасади мардум аз ростии бишаваду табоиъи андрў майл кунад аз эътидоли дурустӣу қӯти азуи бишавад то бар табиби ҳаким воҷиб шавад бози доштани мари беморро аз ончи мрўро орзӯ шаваду таклиф кардани мрўро аз хӯрдан доруҳои талху нохуши онч ӯ мрўро нахоҳад то бад-ӣни ду ба тани дурустии бози расонад , пас фармони он табибу бози доштан ӯ марони беморро аз онч ӯ хоҳад бар мисол ғулӣ бошад бар даст ӯ ва қайдӣ бошад бар пой ӯ андари вақти бемор ӣ , ва чун дурусти гашт ва ба ҳоли хеш боз омад табиби он ғулу банди азу бар гирад . Ва даст ӯ бдончи Марвро орзӯ шавад аз таому шароб кушода кунад ва хӯрдани доруии нохуши мрўрои ъФўкнд , пас ҳамчунинаст ҳоли нафасҳо ки бад-ӣни ҷасадҳо пайвастаанд ки чун андари замонии мари олами хешро нафасҳо фаромӯш кунанд бар олами табиат ошиқ шаванду бадв майл кунанд парастиш аз эшон мари мубдиъи ҳақро фурӯанду мрўро ба офаридагон баробар кунанд андари сифот чунонк имрӯз ҳаме кунанд бештар аз ин уммат ки худовандро таъолии сифати махлуқот ҳаме диҳанд ва ҳаме пиндоранд ки эшон муваҳҳидонанд аз ошиқӣ ки барин олам шудаанд ,у мардум чун чизеро дӯст дорад он чиз ба чашми сахти некӯи намояд , пас сифат кардани уммати нодони мари эзадро таъолӣ ба сифати халқ аз қодиру олами вҳқу ҷузи он гувоҳӣ ҳаме диҳад бар фитна шудан эшон барин олам ки ин ҳамаи сифат зойишҳои ӯст , то воҷиб шуд бар фиристодани табиби сӯии нафасҳои халқ аз паёмбарони ҳақи алайҳими ассалом , то боз доранд мари эшонро аз баъзе аз чизҳои ки онро ҷӯяндаанду мубоҳи гаштани эшонро аз тоъати ончии мари онро душвор доранд . Ва андар ҳар замонии расӯлии мари эшонро риёзат ҳаме кунад то нафасҳоро бидон риёзати пок шудан бошад аз бемории нодонӣу майл ӯ сӯии олами табиӣ , ва чун замонӣ ки андар ӯ офоти ташбеҳу таътил бар нуфус аўФтодаҳ аст бугзарад ва нафасҳо ба тавҳиду тақдиси эзад таъолӣ расад ин бандҳо ва ғулҳо аз дев бар гирад ва аз эшон ибодоти бондишаҳи поку хотири равшан писанда кунанд ,у зи ҷасад бар он андешаи ишорат ва мисол бихоҳанд , чунонк худои таъолӣ ҳаме гуяд андари фазли Мустафои сли аллоҳи алайҳу ?ала ки ин ғулҳо аз халқ бар гирад мари он шариъатҳои гузаштаро ҳамеи ағлол ва аср хонд , қавла :у изъи анҳуам асрҳму алғлоли алтии канти алайҳим . Гуфт : расӯли алайҳи ассаломи фурӯ наад ғулҳо ки баришон буд , ва он фурӯ гирифтани банду ғул аз уммат ӯ сли аллоҳи алайҳу ?ала пайдо омад бар ончи тавҳиди андари тариқи ҳақ бғоит расад андари бурҷи шаҳодат ки андрўи маҷмӯи нафй ва исботаст , ва он ташбеҳ ва таътил бошад , ва чун тавҳиди азин ду олоиши пок буд шаҳодат бохалос онаст , ва ҳар ки ҳақро аз хонадон набувват напазируфт бад-ӣни ду дарё ғарқ шуд , ва ҳар ки андари киштии Нӯҳи давр хеш омад азин ҳар ду ғурфа шудани рустаи гашт . Ва чун кори бузмони худованди қиёмати алии зикра ассалом расаду ташбеҳу таътил ки бсбби сухани андари шаҳодат омада аст бархезад , ва чун кор бар андеша уфтад боқии бандҳо ва ғулҳо аз уммат баргираду халқро нигаҳ дорад бсёсти раббонӣу қӯти нафаси қудсӣ . Ва чун мари шариъатро бадв ҳол ёфтем аз муҳкаму муташобиҳ ,у муҳками он буд ки оламро бе он салоҳ нест ,у муташобиҳи он буд ки агар он набошад раво бошад ки зоҳири оламро фасодии ниўФтд , хостем ки бад-ӣни ҷои миёни муҳкаму муташобиҳи шариъат фарқ кунем ва пайдо кунем ки кадом бар гирифта шавад аз халқ бидон замон ки нуфуси халқи олами мари илми тавҳидро бохалос пазиро шаванд ,у бгўӣим ки онч бар гиранд аз шариъат чаро бар гирад . Пас гўӣим ки шариъати баъзе ақлӣаст ва баъзе вазъӣ . Ақлӣ чун ҳаром кардани куштан мардум бошаду стдни моли мардумони баннои ҳақ ва бастани никоҳи миёни мардумону занон ки бастҳо бидон дурустаст ва чун фурӯхтани чизҳо аз замину ҷомау ҷузи он . Ва ин чизҳоиаст ки оламро бе ин низом ва ростӣ нест , вагар он чизҳо баргирифта шавад низому ростӣ аз олам баргирифта шавад , ва ин чизҳо андари зиромр ва наҳйаст , аънӣ кун ва макун ,у вазъӣ чун обдсту намозу зкоаҳу ҳаҷу ҷузи он , ки ин чизҳоисти ниҳода аз баҳри он чизҳо ки пӯшидааст дар зери ону ҳаҷи мусалламин ба хонаи худоӣ ба Маккааст ҳамчунонк ҳаҷи ҷуҳудон ба байт алмуқаддасаст , ва ҳар яке азин ду хона онаст мари гуруҳеро ки мари он хонаро монандӣ нест , ва ҳамчунин отшхонҳои мрмғонро ҳаҷаст ,у сабаби ин хонҳо ки парастишгоҳи халқи гашти он буд ки паёмбарон донистанд ки уммати пас аз эшон ба фиреби девон фирефта шаванд ва аз пас эшон раванд то ҳар пайғамбарии мари хона беро худо ном кард ,у халқро бифармуд роҳӣ бидон кардан , то бидон мари эшонро далел бошад бар онки эмоми ҳақ якеаст ва нишоед ҳар касеро эмоми хондан , магари он як тан ки расӯл баён кунад , ҳамчунонк рӯй андари парастиши худои сӯй ҳар хона нишоед кардан , магар бидон як хона ки расӯли мари онрои хона худо хонд , то халқ , бидонанд ки эмом аз хонадон расӯл бошад ва ӯ хонаи илм худоӣ бошад , ва чун халқи олам чунон шаванд ки подшоҳии девон азишон бархезаду эмоми замона ҳоҷатманд нашавад бунаон бӯдан аз душманону халқи мрўро гардан ниҳанду зери фармон ӯ оянд , он вақт воҷиб шавад хонаи ҷисмӣ бар гирифтан ки он мисласт бар эмом , ва ҳамчунин рӯза бар мусулмонону ҷуҳудону тарсоён ва оташ прессатону зумра Муғон нишонаст бар пӯшидаи доштани ҳақ аз нодону хомӯшӣ аз он илм ки сӯии мардумони андарони замони мари онро равое нест , то муъминон бидон сабаб бар дасти душманон ҳалок нашаванд , худои таъолӣ ҳаме гуяд брмзи андарин маънӣ , қавлаи таъолӣ : ё аиҳо алнабӣ қул лозўоҷку бнотки алмўмнини иднини ълиҳни ман ҷлобибҳни злки аднии ани иърФни Флои иўзин . Гуфт : эй пайғамбар бигӯӣ мари занони хешро яъне мари нақибони дайнро андари вақти хешу духтаронатро яънеро яъне лоҳқони амонро занони муъминонро яъне мари доъёнро то чодарҳошони бхўиштн наздик кунанд , яъне ки пӯшида бошанд аз душманон ки он наздиктараст бдонки бшносндшон , яъне ки пӯшӣ

سخن اندر پرورش نفس و معالجت مرو را برابر باید با پرورش جسد و معالجت مرورا ، از بهر آنک جسد کالبد است مر نفس را و کالبد ماننده باشد مر جسد را که اندرو باشد . پس گوئیم که چون جسد مردم از راستی بشود و طبایع اندرو میل کند از اعتدال درستی و قوت ازو بشود تا بر طبیب حکیم واجب شود باز داشتن مر بیمار را از آنچ مرورا آرزو شود و تکلیف کردن مرورا از خوردن داروهای تلخ و ناخوش آنچ او مرورا نخواهد تا بدین دو به تن درستی باز رساند ، پس فرمان آن طبیب و باز داشتن او مران بیمار را از آنچ او خواهد بر مثال غلی باشد بر دست او و قیدی باشد بر پای او اندر وقت بیمار ی ، و چون درست گشت و به حال خویش باز آمد طبیب آن غل و بند ازو بر گیرد . و دست او بدانچ مرو را آرزو شود از طعام و شراب گشاده کند و خوردن داروی ناخوش مرورا عفوکند ، پس همچنین است حال نفس ها که بدین جسدها پیوسته اند که چون اندر زمانی مر عالم خویش را نفسها فراموش کنند بر عالم طبیعت عاشق شوند و بدو میل کنند پرستش از ایشان مر مبدع حق را فرو اند و مرورا به آفریدگان برابر کنند اندر صفات چنانک امروز همی کنند بیشتر از این امت که خداوند را تعالی صفت مخلوقات همی دهند و همی پندارند که ایشان موحدان اند از عاشقی که برین عالم شده اند ، و مردم چون چیزی را دوست دارد آن چیز به چشم سخت نیکو نماید ، پس صفت کردن امت نادان مر ایزد را تعالی به صفت خلق از قادر و عالم وحق و جز آن گواهی همی دهد بر فتنه شدن ایشان برین عالم که این همه صفت زایشهای اوست ، تا واجب شد بر فرستادن طبیب سوی نفسهای خلق از پیامبران حق علیهم السلام ، تا باز دارند مر ایشان را از بعضی از چیزهای که آنرا جوینده اند و مباح گشتن ایشان را از طاعت آنچه مر آنرا دشوار دارند . و اندر هر زمانی رسولی مر ایشان را ریاضت همی کند تا نفسها را بدان ریاضت پاک شدن باشد از بیماری نادانی و میل او سوی عالم طبیعی ، و چون زمانی که اندر او آفات تشبیه و تعطیل بر نفوس اوفتاده است بگذرد و نفسها به توحید و تقدیس ایزد تعالی رسد این بندها و غلها از دیو بر گیرد و از ایشان عبادات باندیشه پاک و خاطر روشن پسنده کنند ، و ز جسد بر آن اندیشه اشارت و مثال بخواهند ، چنانک خدای تعالی همی گوید اندر فضل مصطفی صل الله علیه و آله که این غلها از خلق بر گیرد مر آن شریعتهای گذشته را همی اغلال و اصر خواند ، قوله : و یضع عنهم اصرهم و الغلال التی کانت علیهم . گفت : رسول علیه السلام فرو نهد غلها که بریشان بود ، و آن فرو گرفتن بند و غل از امت او صل الله علیه و آله پیدا آمد بر آنچ توحید اندر طریق حق بغایت رسد اندر برج شهادت که اندرو مجموع نفی و اثبات است ، و آن تشبیه و تعطیل باشد ، و چون توحید ازین دو آلایش پاک بود شهادت باخلاص آنست ، و هر که حق را از خاندان نبوت نپذیرفت بدین دو دریا غرق شد ، و هر که اندر کشتی نوح دور خویش آمد ازین هر دو غرفه شدن رسته گشت . و چون کار بزمان خداوند قیامت علی ذکره السلام رسد و تشبیه و تعطیل که بسبب سخن اندر شهادت آمده است برخیزد ، و چون کار بر اندیشه افتد باقی بندها و غلها از امت برگیرد و خلق را نگه دارد بسیاست ربانی و قوت نفس قدسی. و چون مر شریعت را بدو حال یافتیم از محکم و متشابه ، و محکم آن بود که عالم را بی آن صلاح نیست ، و متشابه آن بود که اگر آن نباشد روا باشد که ظاهر عالم را فسادی نیوفتد ، خواستیم که بدین جای میان محکم و متشابه شریعت فرق کنیم و پیدا کنیم که کدام بر گرفته شود از خلق بدان زمان که نفوس خلق عالم مر علم توحید را باخلاص پذیرا شوند ، و بگوئیم که آنچ بر گیرند از شریعت چرا بر گیرد . پس گوئیم که شریعت بعضی عقلی است و بعضی وضعی . عقلی چون حرام کردن کشتن مردم باشد و ستدن مال مردمان بنا حق و بستن نکاح میان مردمان و زنان که بستها بدان درست است و چون فروختن چیزها از زمین و جامه و جز آن . و این چیزهای است که عالم را بی این نظام و راستی نیست ، وگر آن چیزها برگرفته شود نظام و راستی از عالم برگرفته شود ، و این چیزها اندر زیرامر و نهی است ، اعنی کن و مکن ، و وضعی چون آبدست و نماز و زکاه و حج و جز آن ، که این چیزهایست نهاده از بهر آن چیزها که پوشیده است در زیر آن و حج مسلمین به خانه خدای به مکه است همچنانک حج جهودان به بیت المقدس است ، و هر یکی ازین دو خانه آنست مر گروهی را که مر آن خانه را مانندی نیست ، و همچنین آتشخانها مرمغان را حج است ، و سبب این خانها که پرستشگاه خلق گشت آن بود که پیامبران دانستند که امت پس از ایشان به فریب دیوان فریفته شوند و از پس ایشان روند تا هر پیغمبری مر خانه بی را خدا نام کرد ، و خلق را بفرمود راهی بدان کردن ، تا بدان مر ایشان را دلیل باشد بر آنک امام حق یکی است و نشاید هر کسی را امام خواندن ، مگر آن یک تن که رسول بیان کند ، همچنانک روی اندر پرستش خدای سوی هر خانه نشاید کردن ، مگر بدان یک خانه که رسول مر آنرا خانه خدا خواند ، تا خلق ، بدانند که امام از خاندان رسول باشد و او خانه علم خدای باشد ، و چون خلق عالم چنان شوند که پادشاهی دیوان ازیشان برخیزد و امام زمانه حاجتمند نشود بنهان بودن از دشمنان و خلق مرورا گردن نهند و زیر فرمان او آیند ، آن وقت واجب شود خانه جسمی بر گرفتن که آن مثل است بر امام ، و همچنین روزه بر مسلمانان و جهودان و ترسایان و آتش پرستان و زمره مغان نشانست بر پوشیده داشتن حق از نادان و خاموشی از آن علم که سوی مردمان اندران زمان مر آنرا روایی نیست ، تا مومنان بدان سبب بر دست دشمنان هلاک نشوند ، خدای تعالی همی گوید برمز اندرین معنی ، قوله تعالی : یا ایها النبی قل لازواجک و بناتک المومنین یدنین علیهن من جلابیبهن ذلک ادنی ان یعرفن فلا یوذین . گفت : ای پیغمبر بگوی مر زنان خویش را یعنی مر نقیبان دین را اندر وقت خویش و دخترانت را یعنی را یعنی لاحقان امان را زنان مومنان را یعنی مر داعیان را تا چادرهاشان بخویشتن نزدیک کنند ، یعنی که پوشیده باشند از دشمنان که آن نزدیکتر است بدانک بشناسندشان ، یعنی که پوشیده باشند از دشمنان که آن نزدیکتر است بدانک بشناسندشان ، یعنی تا آن ظاهریان ندانند پس رنجه ندارندشان ، و چون مر حق را پیدا آید پیدا آمدن خداوند قیامت و مومنان بتوانند که حق را آشکارا کنند و از دشمنان نترسند بدین سبب برخاستن این موضع باشد که او مثل است بر خاموش بودن . همچنان تن شستن از جنابت فریضه است وزان وضعهاست و مثل است بر دور داشتن و پاک کردن مر خویشتن را و وقت پرداختم از آنک بگویی از علم حقیقت که بدان زایش نفسانی به حاصل آید از دعوی کردن آن مرتبت مر خویشتن را باز بستن مر آنرا با امامان حق هفتگانه بفرو ریختن آب بر هفت اندام خویش ، یعنی که علم حقیقت که آب پاک است بر آن کثل است مر امامان حق راست تا بر مثال مدعیان حق نباشد که امت دعوی کردند وگمان بردند که مر امام حق را اندران نصیب نیست . و چون قائم حق آشکارا شود و وقت آید آن دوز بدو شکسته شود جز بفرمان او کسی دعوت نکند ، روا باشد که این نشانی که برو مثل است برخیزد . فاما آبدست و نماز و زکاه هر چند کا از وضعیات است ماننده است بعقلیات ، از بهر آنک اندر آبدست پاکیزگی است مر تن از پلیدیها و اندرو پاکیزگی و پارسایی مر مفس راست . و اندر زکاه دست گرفتن درماندگان است و پیدا کردن سخاوت . شاید بود که این وضعیات بر گرفته نشود و شاید بود که بعضی ازو برگرفته شود ، اما هیچ کس را طاقت برگرفتن این نهادها نیست و نباشد مگر خداوند ثواب و عقاب را ، و هر که پیش از پدید آمدن او علیه افضل السلام اندرین چیزها تقصیر کند اندر لعنت و خشم او گرفتار شود . اگر کسی پرسد که این بر گرفتنیها را قائم علیه افضل السلام بیکبار بر گیرد یا باوقات یگان یگان مر آنرا از امت همی افکند ، او را گوئیم که مرین چیزها را قائم علیه افضل السلام بنفس خویش از خلق بر نگیرد ، ولکن امت چون هنگام بیابد بافتادن آن ازیشان شناسا شوند ، تا بوقت پیدا شدن او علیه افضل السلام آنچ برگرفتنی باشد بر گرفته شده باشد ، و چون هنگام پدید آمدن آن شریف شریفان باشد بندهای شریعت گشاده گردد ، و خلق مهمل شوند ، و خون ریختن میان خلق فاش گردد ، و عدل ورحمت از میان خلق بیرون شود ، و شر و خیانت آشکارا شود ، و دانایان و مومنان بیچاره ودرمانده شوند ، و نانان و منافقان برایشان غلبه گیرند ، و دانایان از دانش به نام بسنده کنند ، آن وقت خق بر اثر آن حال آشکارا شود و فرمان اندر عالم یکی شود ، چنانک خدای تعالی همی گوید ، قوله : یوم لا تملک نفس لنفس شیئاً و الامر یومئذ لله . همی گوید : روزی باشد که هیچ نفسی را بر هیچ نفسی پادشاهی نباشد ، و فرمان آن روز خدای را باشد . و دعوت به باطن محض باشد ، و هر کس کز علم حقیقت خبر ندارد و نتواند مر آنرا پذیرفتن و نتواند مر آنرا دفع کردن ، و بدو جهان ببلا آویخته شوند و فساد از عالم به پدید آمدن او علیه افضل السلام برخیزد ، از بهر آنک نفس کلی آمدن او به عقل کلی پیوسته شود ، و امروز شریعت به جهل برگرفته اند ، فردا به عدل و حق برگیرند . و خود چنین واجب آید ، از بهر آنک مردم میانجی است میان دیوی و فریشتگی ، و امروز جهان دیوان دارند و فردا فرشتگان را باید داشتن .