Суди мари онро тавонад бӯдану мари онро шояд бӯдан ки ӯро зиён тавонад бӯдан , аз баҳри онки ин ҳар ду мухолифонанд вапазира мухолифон ҷавҳар бошаду эзади таъолӣ аз ҷавҳар бартараст . Ва тавҳид якто онаст ки ҳар чаҳ андари офарӣдаҳо бинӣу доне аз сифатҳоу азоФти он аз худои таъолии ҳама давр кунӣ , ва чун мардуми ҳоҷатманд буд ба кашӣдан ҳоҷатҳо ба хештану давр кардани мзртҳо аз хештан нишоне дод мардум ки туро зу хайраст бдончи манфиати пазируфту музиратро давр кард , аз баҳри онк пазируфтани манфиати мари чизеро аз чизе бошад ки бартар азуаст , ва ҳамчунин давр кардани музирати мари чизеи заъифро лозим ояд ки музират пазир бошад , пас на раво буд ки касе гуяд ки худои таъолии оламро бёФрид ё мардумро падед оварад аз баҳр кашӣдан манфиат ё давр кардани музират , ва ҳар ки худоиро зиёну суд исбот кунад заъифӣу оҷизии бадви ҷлти қудратаи бози баста буд , чунонк пайдо кардем ки пазируфтани манфиату давр кардани музирати мари чизеи заъифро лозим ояд , таъолии аллоҳи ани злки ълўои кбиро .

سود مر آن را تواند بودن و مر آنرا شاید بودن که او را زیان تواند بودن، از بهر آنک این هر دو مخالفانند و پذیره مخالفان جوهر باشد و ایزد تعالی از جوهر برتر است. و توحید یکتا آنست که هر چه اندر آفریده‌ها بینی و دانی از صفتها و اضافت آن از خدای تعالی همه دور کنی، و چون مردم حاجتمند بود به کشیدن حاجتها به خویشتن و دور کردن مضرتها از خویشتن نشانی داد مردم که ترا زو خیر است بدانچ منفعت پذیرفت و مضرت را دور کرد، از بهر آنک پذیرفتن منفعت مر چیزی را از چیزی باشد که برتر ازوست، و همچنین دور کردن مضرت مر چیزی ضعیف را لازم آید که مضرت‌پذیر باشد، پس نه روا بود که کسی گوید که خدای تعالی عالم را بیافرید یا مردم را پدید آورد از بهر کشیدن منفعت یا دور کردن مضرت، و هر که خدای‌ را زیان و سود اثبات کند ضعیفی و عاجزی بدو جلت قدرته باز بسته بود، چنانک پیدا کردیم که پذیرفتن منفعت و دور کردن مضرت مر چیزی ضعیف را لازم آید، تعالی الله عن ذلک علوا کبیرا.

Ва гӯйем ки ақли аввали худ андари ду ҳол бениёзаст : ҳам андар пазируфтани манфиат ва ҳам аз давр кардани музират , аммо бе нёзиءи ақли кул аз пазируфтан манфиат бидон пайваст казу бартару шарифтару тамомтар чиз нест ,у манфиатро аз чизеи тавон пазируфтан ки бартар аз ту бошад , ва ҳеҷ чиз нест ки он андари зоти ақл кул нест , чунонк пеш аз ин бурҳон он намудем , ва чун ҳеҷ чиз нест аз латифу касиф каз зот ӯ берунаст ки ақласт мумкин нест ки ақл аз чизеи манфиати пазирад , чаҳ манфиат пазируфтани чизе аз чизе дигар бошаду берун аз ақли худ ҳеҷ чизи зарар ва нафъ нест , ва аммо эминии ақл аз музирату нокўшидн ӯ ба дафъи музират кардан аз зот хеш бидон рӯйаст ки ҳеҷ чизи азуи қавитару тамомтару шариф тар нест ,у музирати чизе аз чизе бошад каз ваии қавӣ тар бошад пас ба ҳар ду рӯй дуруст шуд ба бурҳони мантиқӣу баёни ақлӣ ки намудем ки ақли кул аз кашӣдан манфиат ба хештану дафъ кардани музират аз хештан бениёзаст , ва чун ақли кул ки офарӣдааст бад-ӣн манзалат бошад чигуна раво бошад ки зиёну судро касе ба худои таъолии бозбндд .

و گوییم که عقل اول خود اندر دو حال بی‌نیاز است: هم اندر پذیرفتن منفعت و هم از دور کردن مضرت، اما بی‌نیازیء عقل کل از پذیرفتن منفعت بدان پیوست کزو برتر و شریف‌تر و تمام‌تر چیز نیست، و منفعت را از چیزی توان پذیرفتن که برتر از تو باشد، و هیچ چیز نیست که آن اندر ذات عقل کل نیست، چنانک پیش از این برهان آن نمودیم، و چون هیچ چیز نیست از لطیف و کثیف کز ذات او بیرون است که عقل است ممکن نیست که عقل از چیزی منفعت پذیرد، چه منفعت پذیرفتن چیزی از چیزی دیگر باشد و بیرون از عقل خود هیچ چیز ضرر و نفع نیست، و اما ایمنی عقل از مضرت و ناکوشیدن او به دفع مضرت کردن از ذات خویش بدان روی است که هیچ چیز ازو قوی‌تر و تمام‌تر و شریف‌تر نیست، و مضرت چیزی از چیزی باشد کز وی قوی‌تر باشد پس به هر دو روی درست شد به برهان منطقی و بیان عقلی که نمودیم که عقل کل از کشیدن منفعت به خویشتن و دفع کردن مضرت از خویشتن بی‌نیاز است، و چون عقل کل که آفریده است بدین منزلت باشد چگونه روا باشد که زیان و سود را کسی به خدای تعالی بازبندد.