ӯро гӯйем ки савол ки кардӣ некӯаст влкни мисол ки оварадӣ на ростаст . Ва нигар то бинӣ ки мардум чун ба чашми равшаноӣ офтоб накард ба гӯнаи гавани кори роҳи барад ки ӯро аз он Фоӣдаҳ ҳо бошад ва чун чашм фароз кунад аз гӯнаи гавани Фоӣдаҳ ва бисёр навъи лиззатҳо боз монад , пас аз чашми фароз кардан ӯ зиён ӯро ҳаме дорад на офтобро , ва ба пазируфтан он нуру роҳи бурдани сӯии корҳо аз гӯнаи гавани нафъу Фоӣдаҳҳо суди Марвро бошад на мари офтобро , вагар ӯ чашм боз кард офтоби бадви аноятӣ беш аз он накард ки ба дигарон кард , вагар чашм фароз кард анояти азу боз нагирифт ки ӯ бидон судӣ наёфт , блак ӯ чун рӯй аз Фоӣдаҳи хеши бгрдониди Фоӣдаҳ бадв нарасед аз офтобу офтоб ба ҳоли хеши ҳаме буд ва ба Фоӣдаҳ гирифтани онкас ки аз офтоби манфиатҳо бадв расед ва ба чашми фароз кардан ӯ аз офтоби Фоӣдаҳҳои ӯ бурӣда шавад , ва ҳамчунин ба пазируфтани илми тавҳиди манфиати мари муваҳҳидро бошад на мари тавҳидро , ва ба тақсир кардан ӯ андари он маънии музират ӯро буд на тавҳидро ,у музирату манфиат ба банда бозгардад на ба худоӣ .

او را گوییم که سؤال که کردی نیکوست ولکن مثال که آوردی نه راست است. و نگر تا بینی که مردم چون به چشم روشنایی آفتاب نکرد به گونه‌گون کار راه برد که او را از آن فائده‌ها باشد و چون چشم فراز کند از گونه‌گون فائده و بسیار نوع لذتها باز ماند، پس از چشم فراز کردن او زیان او را همی‌دارد نه آفتاب را، و به پذیرفتن آن نور و راه بردن سوی کارها از گونه گون نفع و فائده‌ها سود مرو را باشد نه مر آفتاب را، و گر او چشم باز کرد آفتاب بدو عنایتی بیش از آن نکرد که به دیگران کرد، و گر چشم فراز کرد عنایت ازو باز نگرفت که او بدان سودی نیافت، بلک او چون روی از فائده خویش بگردانید فائده بدو نرسید از آفتاب و آفتاب به حال خویش همی بود و به فائده گرفتن آنکس که از آفتاب منفعت‌ها بدو رسید و به چشم فراز کردن او از آفتاب فائده‌های او بریده شود، و همچنین به پذیرفتن علم توحید منفعت مر موحد را باشد نه مر توحید را، و به تقصیر کردن او اندر آن معنی مضرت او را بود نه توحید را، و مضرت و منفعت به بنده بازگردد نه به خدای.

Ва аммо ҷавоб ончӣ гуфтӣ « чун касе ба кӯҳ шавад ва санг шаканд худованди банно ӯро ниёзорад ва на чизе диҳад » онаст ки чун ин кас аз худованди банно чиз наёфт бдончи ранҷи хеш зойеъ кард мар ӯро озурдан набӯд аз худованди банно , ва бидон рӯй ки ранҷи хеш зойеъ кард уқубат ёфт ба ноёфтан Фоӣдаҳ аз онч кард ва чун кор некӯ карду Фоӣдаҳи бёФти он нишони савоб буд ӯро .

و اما جواب آنچه گفتی «چون کسی به کوه شود و سنگ شکند خداوندِ بنا او را نیازارد و نه چیزی دهد» آنست که چون این کس از خداوندِ بنا چیز نیافت بدانچ رنج خویش ضایع کرد مر او را آزردن نبود از خداوند بنا، و بدان روی که رنج خویش ضایع کرد عقوبت یافت به نایافتن فائده از آنچ کرد و چون کار نیکو کرد و فائده بیافت آن نشان ثواب بود او را.