ӯро гўӣим аз бадви он чунинаст ки растании ҷонвари андар будаш зойиши олами пеш аз зойиш мардум будаст . Чунонк шарҳи андар мифтоҳ гуфтаем . Пас мардум бар онч ӯ бар будаш мардум пешӣ дорад тавонои наёбад . Аммо сухани гуфтан ки мардум бидон махсӯсасту пеши авони мари ҳеҷ чизро нест лои ҷурми мардум бар о « қодираст ки чизҳо ки худ созад овозҳоро бҳрўФи шимурда рост карда беруни орад , чунонк аз равадҳо ҳамеи беруни орад ки сохтааст . Ва бад-ӣн рӯй ҳаме пайдо шавад ки нафаси куллӣ ӯ бар овозҳо подшоҳаст ва бар намӯду ҳис қудрат надорад . Ва ин бурҳон равшанаст .

او را گوئیم از بدو آن چنین است که رستنی جانور اندر بودش زایش عالم پیش از زایش مردم بودست . چنانک شرح اندر مفتاح گفته ایم . پس مردم بر آنچ او بر بودش مردم پیشی دارد توانایی نیابد . اما سخن گفتن که مردم بدان مخصوص است و پیش اوان مر هیچ چیز را نیست لا جرم مردم بر آ« قادر است که چیزها که خود سازد آوازها را بحروف شمرده راست کرده بیرون آرد ، چنانک از رودها همی بیرون آرد که ساخته است . و بدین روی همی پیدا شود که نفس کلی او بر آوازها پادشاه است و بر نمود و حس قدرت ندارد . و این برهان روشن است .