Гўӣим ки нафаси таъйидӣ оҷиз нест аз намӯдани шарафи хеши бдонк фурӯд азуаст . Ва локини онк фурӯд азуаст аз дидани мари шараф ӯро магари онгоҳ ки хештанро бғзоءи илм парвариш кунад аз маъдани илм то зи пас аз о « парвариш битавонад аз он шараф пазируфтан , ва он пазируфтани дидор ӯ бошад мари шарафи нафаси таъйидиро . Ҳамчунонк офтоб ки сӯрати чизҳои ҷисмонӣ бинмоед бхдоўндони чашмҳои дуруст тақсир намекунад бнмўдни сӯратҳо мари он касонро ки чашмҳои эшон заъифаст ,у локини он чашмҳо тоқат намедоранд бнгристни сӯии равшаноӣ ӯ , пас эшон чашмҳои хешро муъолиҷат кунанд но дуруст шавад ва тавоноӣ ёбад , бар нигаристан андари нури офтоб , он вақти бидонад ки айби он нодидани мари чашм ӯро буд на офтобро .

گوئیم که نفس تاییدی عاجز نیست از نمودن شرف خویش بدانک فرود ازوست . و لکن آنک فرود ازوست از دیدن مر شرف او را مگر آنگاه که خویشتن را بغذاء علم پرورش کند از معدن علم تا ز پس از آ« پرورش بتواند از آن شرف پذیرفتن ، و آن پذیرفتن دیدار او باشد مر شرف نفس تاییدی را . همچنانک آفتاب که صورت چیزهای جسمانی بنماید بخداوندان چشمهای درست تقصیر نمی کند بنمودن صورتها مر آن کسان را که چشمهای ایشان ضعیف است ، و لکن آن چشمها طاقت نمی دارند بنگریستن سوی روشنایی او ، پس ایشان چشمهای خویش را معالجت کنند نا درست شود و توانایی یابد ، بر نگریستن اندر نور آفتاب ، آن وقت بداند که عیب آن نادیدن مر چشم او را بود نه آفتاب را .

Ва далел бар дурустӣ , ин қавл онаст ки касе ӯ саноатӣ донад битавонад омухтани мари онкасро ки дастафзор он саноат дорад ,у локин чун касе даст афзор надорад саноати натавонади омухтан ,у айби он ноомухтан азу бошад аз бе дасти афзорӣ на аз устоди саноат . Вагар касе гуяд ки устоди он саноати мари он якеро ки даст афзор дошт биёмухту мари онро ки даст афзор надошт омухтан маҳол гуфта бошад ,у оҷизии он шогирди боситод ҳўолт карда бошад . Ин мисл бидон задем ки илмҳои фарвардин бар мисол даст афзораст мари илмҳои баринро , вагар илмҳои фарвардин набошад он илмҳои барин бадаст наёяд . Ва бидон набояд нигаристан ки илми фарвардин ҳақираст , чаҳ он хатирро бидон ҳақир шояд ёфтан . Чунонк мардии нависандаи бики тораи калак каз ваии қаламии тарошад чизе нависад ки бҳзор дирам бихаранд . Вагар он калак пора ноёфта шавад он Фоءдаҳи мар ӯро бадаст наёяд , ҳамчунин сутур бечорааст аз бар расӣдани шарафи мардуми бдонч даст надорад аз сухани гуфтану хираду тамиз . Мардум бечора нест ки мар ситудро биомузади ончии ҳамеи мардумии дигарро омӯзад ,у локини бечораи стўрост ки натавонади мари он шарафро ки андар мардумаст пазируфтан .

و دلیل بر درستی ، این قول آنست که کسی او صناعتی داند بتواند آموختن مر آنکس را که دست افزار آن صناعت دارد ، و لکن چون کسی دست افزار ندارد صناعت نتواند آموختن ، و عیب آن ناآموختن ازو باشد از بی دست افزاری نه از استاد صناعت . و گر کسی گوید که استاد آن صناعت مر آن یکی را که دست افزار داشت بیاموخت و مر آنرا که دست افزار نداشت آموختن محال گفته باشد ، و عاجزی آن شاگرد باستاد حوالت کرده باشد . این مثل بدان زدیم که علمهای فروردین بر مثال دست افزارست مر علمهای برین را ، و گر علمهای فروردین نباشد آن علمهای برین بدست نیاید . و بدان نباید نگریستن که علم فروردین حقیر است ، چه آن خطیر را بدان حقیر شاید یافتن . چنانک مردی نویسنده بیک تاره کلک کز وی قلمی تراشد چیزی نویسد که بهزار درم بخرند . و گر آن کلک پاره نایافته شود آن فاءده مر او را بدست نیاید ، همچنین ستور بیچاره است از بر رسیدن شرف مردم بدانچ دست ندارد از سخن گفتن و خرد و تمیز . مردم بیچاره نیست که مر ستود را بیاموزد آنچه همی مردمی دیگر را آموزد ، و لکن بیچاره ستوراست که نتواند مر آن شرف را که اندر مردم است پذیرفتن .